Ahoi, ahoi, ahoi

Terwijl de boerderijklassen van Tritia nog maar net voorbij zijn is het nu al aan Robbe om zijn valiezen te maken. Drie dagen zeeklassen, daar mocht hij naar uitkijken en dat heeft hij ook gedaan! Gisterenmorgen werd hij wakker gemaakt en het eerte dat hij ons toeriep: "Joepie, ik mag vandaag vertrekken naar zeeklas!"..." Neen hoor, morgen pas..."
Maar dinsdagavond dus de valies gemaakt en zeg nu zelf...zou hij het leuk vinden??



En wat dacht je, zou Tritia nog eens zin hebben in een driedaagse uitstap?



Maar Tritia mag niet in de valies...het is Danny zijn knuffelhondje van toen hij klein was die mee mag. Sinds een kleine twee jaar is die knuffel ook Robbe zijnknuffel geworden. Maar toen Danny zag dat hij mee ging naar zee...moest hij toch op de foto. Zie eens dat ze hem verloren...dan konden we toch met een foto tonen hoe hij er uit zag ... Tja Danny is nu eenmaal ook al 39 jaar dus kan me voorstellen dat hij er wel aan gehecht is...




En omdat de zeeklas eigenlijk rond het thema piraten ingekleed wordt mochten ze verkleed als piraat vertrekken. Eén probleem we kunnen nergens de broek van ons piratenkostuum vinden. dus maar zelf een piratenbroek maken...en daar komen de doodshoofdstempel en wat witte embossingpoeder schitterend van pas...




En nog twee dooodshoofden op zijn poepie...

En eens de bus er is schreeuwen de piraten nog eens..."Ahoi, ahoi, ahoi!!!"

En weg zijn ze...

Wit licht...Marco Borsato

Ik ben een mens van vlees en bloed

Een druppel in de oceaan

Onherkenbaar in de golven

Een korrel zand in de woestijn

Zo slokt de menigte mij op

En raak ik telkens weer bedolven

Maar gedragen door het witte licht

Stijg ik uit boven mijzelf

Ken ik even geen gewicht

Meer dan een schaduw in het witte licht

Met open ogen in de zon

Ontdek ik mijn gezicht

Ik word geboren in de bergen

Draag het water naar de zee

Maar waarom ben ik vergeten

Ik zet mijn stappen in het zand

Maar word geruisloos weggespoeld

En vul mijn plek weer in de leegte

Maar gedragen door het witte licht

Kom ik los van wie mij maakte

Knijpt de tijd zijn ogen dicht

Meer dan een schaduw in het witte licht

Met open ogen in de zon

Ontdek ik mijn gezicht

Ik voel dat deze kaars

Niet voor altijd zal blijven branden

Dus ik verdrink me in de schijn

Die dit licht voor even werpt

Nog heel even en de waarheid

Slaat de leugen weer keihard uit mijn handen

Mijn ogen branden als de hel

Maar ik ben liever blind

Dan dat ik hier nu sterf

Dio disse: "Sia la luce!" E la luce fu.

Gedragen door het witte licht

Kom ik los van wie mij maakte

Knijpt de tijd zijn ogen dicht

Meer dan een schaduw in het witte licht

Met open ogen in de zon

Gedragen door het witte licht

Stijg ik uit boven mijzelf

Ken ik even geen gewicht

Meer dan een schaduw in het witte licht

Met open ogen in de zon

Verlies ik mijn gezichtI

k ben een mens van vlees en bloed

Een druppel in de oceaan

Ik ga ten onder in de golven…

En na het horen van dit lied...

komt er terug rust in mijn hoofd en onder mijn "ribbekes"...

Laat ze maar doen, voor mij is het voorbij, streep eronder...

en het leuke...

ik struikel er niet meer over en ik sluit alles heel makkelijk af...

zover sta ik al en ik ben er blij mee.

Bijna een hartstilstand...

"Mamaaa....!!!" en direct hoor ik dat onze Robbe echt héél erg bang is...ikzelf krijg bijna een hartaanval zo diep kruipt het. Danny springt uit zijn zetel direct op hem toe en Robbe komt van achter de hoek gevlogen recht in mijn armen.
"Wat is er wat dan, wat..." en direct denk ik dat hij iemand zag in de tuin of zo....daarna denk ik hem te horen zeggen " Iets dood in de keuken..." waarbij ik direct denk dat onze hond of onze poes dood in de keuken ligt...
Tot Danny uit de keuken komt om te zeggen...
dat het onze snelkoker maar is ...
We hadden prei klaargemaakt en na het opscheppen had ik die natuurlijk dichtgedaan om alles warm te houden. En blijkbaar moet er toch een beetje druk ontstaan zijn waardoor hij wat lawaai maakte...
Erica...die was toen Robbe van achter de hoek kwam gevlogen zelf al uit de zetel gesprongen en was er achter gaan staan...zij had blijkbaar hetzelfde gedacht als ik ...dat er iemand was... En Tritia...niets van gemerkt...die was er blijkbaar gerust in of bleef er in elk geval toch kalm onder...


Ik wou ook enkele foto's laten zien van een harmonicaboekje dat ik had gemaakt als bedankingetje maar blogger doet blijkbaar raar want ik kan geen foto's uploaden. En nu ook wachten tot we contact kunnen maken met blogger...

15

Precies 15 jaar geleden...hebben Danny en ik voor de eerste keer gekust...
Vandaag dus precies 15 jaar samen...
En voor zover ik kan kijken...zal er nog veel gekust worden ;-))

Ze is terug thuis!!!

Ik wou gisteren al bloggen maar het onlineverkeer liep blijkbaar niet zo vlot bij blogger dus nu pas een berichtje...

Donderdagmiddag terwijl we naar school fietsen...
Erica: " Robbe heb je het al gevraagd aan mama?"
Ikke: " Wat dan?"
Robbe : " Mogen Erica en ik samen in een bed slapen deze nacht?"

Samen in zo een klein bed...ik weet niet of ik dat wel zo een goed idee vond, handig was misschien anders maar...

De vrijdagochtend hoorde ik van op Robbe zijn kamer...
Erica: " Robbe ik denk dat mama deze nacht foto's heeft gemaakt...Mamaaa hebt gij foto's van ons gemaakt?"
Ikke: " Maar neen..."
Erica: " Huh, ik dacht nochtans dat ik flitsen had opgemerkt..."
Ikke: " Maar neen, het heeft gebliksemd..."



En dan vrijdagavond was onze kleine meid eindelijk weer thuis. Doodnerveus stond ik te wachten op de bus na drie dagen helemaal niks gehoord te hebben terwijl het wel beloofd was van de directie uit (grrr) en dus na een onenigheid met de directie van de school.
En toen de deur openging zagen we een meisje dat er heel wit en moe uitzag en donkere oogjes had.




Door de onenigheid met de directie stond ik dus op scherp en is er ook een woordje gevallen met de leraar hoewel hem eigenlijk niets te verwijten viel behalve dan het ontbreken van wat menselijk begrip misschien... er komt nog een staartje aan deze boerderijklassen maar dat is voor een andere post.
Ik was in elk geval heel blij dat ze thuis was. Ze had een hele leuke tijd gehad ( en daar doen we het toch voor) en beetje bij beetje komen de verhalen naar boven.

Nu is het aftellen naar wanneer Robbe met de school op zeeklassen gaat...

Ze is weg...

Drie dagen boerderijklassen...daar heeft Tritia lang naar uitgekeken en de laatste dagen telde ze echt letterlijk de dagen af. Gisteravond dan eindelijk de valies ingepakt...
Kleren in pakketjes, laarzen en schoenen en sandalen ( 't wordt echt lekker weer!!), pyjama's en al de rest...



En als we denken dat alles er in zit...

Goh robbe zou wel mee willen en hij is niet alleen...

Hoe leuk ze het ook zouden vinden, er is echt geen plaats meer voor hun in de valies...

En deze morgen was het dan zover. Nog een extra tas gemaakt met prepare ( hoe kan dat ook anders ) alternatieven voor desserts en ontbijt en cakejes voor de tussendoortjes...
Medische steekkaart met een ganse uitleg hoe het voor onze meid zou moeten, medisch attest van de dokter dat ze wel degelijk mee mag, medisch paspoort en zo in een envelop afgegeven aan de meester...
Ik kan vrij rustig blijven, minder stress dan vorig jaar toen ze naar zeeklas vertrekt maar dat was toen dan ook de eerste keer dat ze met "vreemden" meeging... Ik heb niet meer of minder vertrouwen in deze leerkrachten, vorig jaar heeft me sterker gemaakt zeker? oOf denk ik gewoon positiever?

En dan mogen ze instappen...ik als een mama eend achter haar om zeker te zien waar ze zit zodat we kunnen zwaaien en Erica die hinkt er achteraan met de tranen in haar ogen... dus even een oppeppertje gegeven want als zij begint te wenen zal ik ook denk ik...

En Robbe...die loopt mee achter Tritia en geeft doodleuk de opmerking: " Dag Tritia, blij dat je weg bent" met een ondeugende glimlach van zijn linkeroor tot zijn rechteroor...moest ik niet beter weten...

Zwaaien zwaaien en zwaaien en dan...

Ze zijn weg...

En bij Erica komen de tranen nu pas goed.

Ik hou me sterk maar eens ik Danny op 't werk heb afgezet heb ik in de auto toch even een zwak moment...gaat alles wel goed gaan...

En gans de middag denk ik aan haar...het is stikheet...hoe zal het haar afgaan...

En houden ze haar wel uit de stallen maar steken ze haar ook niet in een glazen kastje?

Ze zouden bellen mocht er iets zijn...

We moeten nog vlug even in de stad zijn en links en rechts krijg ik een hand...geen ruzie omdat er eentje is die geen hand kan geven...

En als ik de vorken neem voor 't eten...neem ik er drie... huhmm ik mis haar

De directie had gezegd dat ze de leerkracht zouden laten bellen...dus zit ik hier maar te wachten op een rinkelende telefoon...maar hij rinkelt niet...

Time out

Phoeh, 't is echt heel lang geleden dat ik nog eens geblogd heb. Mijn eigen keuze...ja en neen. 't zijn drukke tijden geweest. Robbe vierde zijn eerste communie en natuurlijk moest alles klaar gemaakt worden. Met het prachtige weer dat we die periode hadden konden we pas héél laat de foto's gaan maken. Dus pas laat aan de kaartjes kunnen beginnen, de cadeaus voor meter en peter, en net zoals voor Erica en Tritia maakte ik ook een album met de mooiste foto's. Tussendoor ook heel veel zieken gehad hier thuis. En echt elke keer als er iemand terug naar school mocht viel er iemand weer in moes. Ikzelf incluis trouwens...
En dan net voor de communie...hoe zeggen ze dat: je vrienden kan je zelf kiezen, je familie niet...
Lijkt misschien heel oneerbiedig maar als je het verhaal kent...

De dagen na het feest hebben we opnieuw een zieke Robbe ( gelukkig dus net na het feest!!) en ikzelf val ook terug in moes...de maag en buik willen echt niet mee. En slaaaaaaaaaapen zou ik. Nog nooit zo leeg geweest de stress had me echt sterk te pakken.
Maar het moet gezegd...ik ben erdoor. In mijn hoofd enkele zaken klaar en duidelijk gesteld, mijn lichaam de rust gegeven die het nodig had en...
we zijn er weer!!
Maar ik kan nu al zeggen dat woensdag-donderdag en vrijdag stressie dagen zullen zijn. Tritia vertrekt dan op boerderijklassen en aangezien we onlangs hoorden dat stro en hooi eigenlijk niet zo goed zijn voor haar...Voor school dus door de dokter zwart op wit moeten laten zetten dat ze wel degelijk mee mag en de stress hoe ze zal eten... hoe pakken ze het aan... Maar positief denken zeker...

Als ik tijd heb zet ik hier nog wat foto's neer maar dat is voor morgen...mijn zeteltje roept. Vanacht slecht geslapen want mijn keel wil niet mee...kan er nog wel bij ;-)

Heel vlug...

even tussendoor op mijn blog...geen tijd, te druk,...jullie kennen het ondertussen wel al spijtig genoeg.
Waarmee ik dan zo druk ben? We hebben eindelijk een beetje zon gehad ( en lees echt een béétje ;-) dus hebben we eindelijk de communie foto's kunnen maken van Robbe.
Dus vliegen we er nu in...de keuze van de foto's is gemaakt alleen mis ik nog een paar close-ups dus die doen we nog even ( maar waar is die zon?). De kaartjes moeten ontworpen worden, het karton voor het fotoalbum is gesneden want dat maak ik ook dit jaar weer helemaal zelf, en ik heb enkele ideeën over wat ik wil gaan maken om de tafel wat aan te kleden...
Dus de foto's laten afdrukken, en aan de slag met papier en lijm en plastiek en...
Een foto laten zien...neen joh wat dacht je nu....daarvoor moeten jullie wachten to 19 april voorbij is gegaan!
Maar ik vlieg er weer in...

Ik weet het , ik weet het, ik ben de laatste tijd een héle slechte blogger. Geen tijd, geen zin, te moe,...
Maar dat wil niet zeggen dat we zomaar hebben stilgezeten en er niks gebeurd is...
10 maart werd ons Erica 10 jaar. 10 jaar...
De tijd gaat heel snel en soms vraag je je af waar het allemaal is gebleven. En dan gaat het er niet over dat ik zelf ook tien jaar ouder ben maar dat mijn kleine meisje zo snel groot wordt...
Op woensdag den 10e dus al even gevierd met de meme en nonkel David en tante Sharon



En op zaterdag hebben we feest gevierd met mijn zus ( en Erica haar meter). Erica wou heel graag eens iets anders dan zomaar een feestje thuis. Met Robbe en Tritia hadden we dat ook gedaan omdat hun meter en peter niet kon komen ( werken en ongelofelijke ronde zwangere buiken steek je nu eenmaal niet zomaar even opzij)
Dus hadden we voor Erica een middagje bowlen voorzien zonder dat ze het zelf wist. Een geslaagde verassing want ze had helemaal niets in de mot. Het was echter ongelofelijk druk dus moesten we 's avonds nog eens terug komen want er was geen enkele baan vrij toen we daar stonden.



Maar dat heeft de pret niet bedorven...naar huis om eerst taart te eten en dan terug...een geslaagde avond vond ik zelf met een heel leuk extraatje...
Ik had opnieuw pijn in mijn rug en het bowlen zelf deed niet zoveel deugd ( maar kom niet kleinzerig zijn !!) maar de volgende morgen...was mijn rugpijn verdwenen...

En de week nadien heb ik ook terug gedemonstreerd op de Creativa in Brussel...het scrappen wordt eindelijk een beetje bekend ( wordt wel tijd vind ik ;-)
Ik heb voornamelijk gedemonstreerd met de cuttlekids en natuurlijk heb ik overal mijn distressinktjes bijgetrokken ...
De laatste twee dagen zat ik naast meneer Sentjens die het aquarellen demonstreerde. En de laatste dag hebben we onze technieken samen gegooid. Ik had een foto van een meisje aan de zee maar ik had geen embellishments open die betrekking hadden op de zee. Dus opperde meneer Sentjens om een aquarelleke te maken voor mij en dat heb ik dan uitgesneden met de cuttlekids...



Stond prachtig op de pagian. Je ziet dat heel veel verschillende technieken kunnen ingeburgerd worden bij het scrappen...
En ondertussen ook pasen gevierd...maar voor die foto's moeten jullie nog een beetje wachten...foto's van pasen en sneeuwfoto's...een ganse kaart van 1 GB zijn ermee volzet...ik kan toch niet zonder foto's vallen om te scrappen ;-)

Nog veel plezier op deze extra vakantiedag...

Een beetje stil...

Jaja ik weet het, het is hier heel stil geweest de laatste tijd...
Maar dat wil niet zeggen dat ik helemaal heb stilgezeten, integendeel. Ik breek mijn hoofd over mijn straight From The Heart boekjes ( nieuwe post op mijn blog trouwens), en ik ben terug in mijn disneyalbum gevlogen waar ik vorig jaar aan was begonnen maar dat door omstandigheden een beetje opzij is geraakt. En voor dit album ben ik wat met mijn cricut gaan spelen...

Het bootje moet nog een vlaggetje krijgen maar ik wil eerst kijken welke kleuren er verder nog op de pagina van onze rondvaart met de boot daar komen...

En ik ben ondertussen ook een nieuw kaftje aan 't maken om alle schetsen in te verzamelen...daar moet er nu eerst nog iets drogen voor ik daar aan verder kan werken. En voor dit kaftje ben ik nu inspiratie aan 't zoeken voor kaartjes op maat van 5 x 7,5 cm...ongelofelijk klein...en bovendien een vrij " beu" karton dus denk dat ik wat gesso zal "moeten" kopen ;-)

En dus ook veel werken op de computer om alle schetsen op een A5 formaat te schikken om ze dan af te drukken...dan moet die computer niet steeds open en ik denk dat ik zo dan toch sneller eens gebruik zal gaan maken van een schets...

En dan ben ik ook nog aan 't broeden op de foto's die ik wil gaan maken voor Robbe zijn communie...en het web afgeschuimd op zoek naar leuk papaier voor in zijn album...en stempels voor in zijn album...

En ik heb de laatste tijd ook al terug mijn hoofd gebroken over een andere zaak maar dat horen jullie wel eens het zo ver is...

Je ziet het, zeker niet stilgezeten!