Muziek..

is momenteel mijn beste vriend. Gevoel in de muziek vinden die je laat wenen, die je troost...maar ook muziek die me "opstandiger" maakt en me de kracht geeft om er tegen in te gaan. Muziek die me sterker maakt...en die tegelijk ook jeugdherinneringen oproept. Vroeger liep ik altijd met een walkman op mijn hoofd ( en de mensen dan maar denken dat ik asociaal ben en zo kwaad kijk...pfff)
Wel ook vandaag loop ik met een MP3 weliswaar in mijn oren geplugged, Marco Borsato met muziek waar ik me helemaal in de tekst terugvind.
Thuis lekker harde muziek op...Bon jovi, Alice Cooper, Iron maiden...
Ik kom er wel, terug sterker dan ik was maar ook veel harder en dat is misschien niet zo een goede zaak voor wie tegen mijn schenen wil gaan trappen ;-)

En plots...

...achterhaalt een stukje uit je verleden je...en moet je toegeven dat je eigenlijk te vlug hebt geleefd, dingen geen plaats hebt gegeven, je sommige dingen nog niet hebt verwerkt.
Ja, af en toe ben je je ervan bewust maar dan sluit je je af en ga je maar gewoon snel verder. Geen tijd, maar zeker geen zin om er bij stil te staan. Je zou te verdrietig worden en daar is dan net geen plaats voor...
Maar dan komt er een moment dat je terug in zo een situatie komt die je eigenlijk niet echt goed hebt afgesloten...en dan kan je niks meer dan huilen. Je schamen omdat je weent en je er niet gewoon heel hard tegenaan gaat. Tenminste ik toch...
Geen lichamelijke letsels, geen financiële katers, geen schade aan derden,...stel je er dat maar niet bij voor. Maar zien dat je kind niet omkan met het pestgedrag tussen andere kinderen in de klas,ook al zitten ze er zomaar gewoon tussen, zien dat het voor je ogen gebeurt en er helemaal niks aan kunnen doen terwijl je zo heel graag wil...wat moet je dan...
Tranen wegvegen en vastberaden worden om een verschil te betekenen...en eigenlijk het verleden onverwerkt terug begraven om nu aan de slag te gaan...en maar hopen dat je niet terug met je hoofd tegen een muur loopt.

Doe wat je altijd deed

Marco Borsato - Doe wat je altijd deed

Doe wat je altijd deed
Toen ik er nog was
Leef elke dag volluit
En met heel je hart
En je vind mij
En je voelt mij
Ik ben dicht bij je
Mis mij Het is oke
Want ik mis jou net zo
Huil als je huilen moet
Laat je tranen maar vrij
Maar als je weer lachen kan
Hou je niet in voor mij
Want ik voel jou
Ik beleef alles met jou ik ben dicht bij je
Waak over jou
En als je me zoekt ben ik er altijd
Geniet alsjeblieft als je kunt elke dag voor mij
Koester elk moment
Het is zo voorbij
Spring lach en dans als een kind
Zet de schaamte op zij
Doe het niet alleen
Open weer je hart
Ook al voelt het vreemd
Je doet het ook voor mij
Zingen uit volle borst
Jaag je dromen maar na
En weet wat je ook zal doen
Dat ik achter je sta
Want ik voel jou
Ik beleef alles met jou
Ik ben dicht bij je
Waak over jou
En als je me zoekt
Ben ik er altijd
Doe wat je altijd deed

Waar...

...is de tijd heen gegaan? Negen jaar is zomaar verandert in herinneringen en heeft ons gebracht waar we nu vandaag staan. Een klein meisje dat al heel wat heeft meegemaakt maar heel sterk in haar schoenen staat. Een meisje die stilletjes aan steeds dichter bij een echte tiener gaat staan...

En ik? Ik kan niet meer doen dan meegaan in de tijd, alles zoveel mogelijk proberen opslaan om maar niets te vergeten. Ik kan niet meer doen dan naast je, voor je en achter je te staan. Ik heb je hand niet altijd meer vast maar het zal er altijd zijn...klaar om vast te nemen , hoe oud je ook bent.

Een hele gelukkige verjaardag meid!!

Foei....foei...foei...

... ik kan me niet meer herinneren hoe lang het geleden is dat ik zo vaak foei op één dag zei ;-)
We hebben vandaag gepuppie-sit op onze vrienden hun puppie Nacho. Ik was natuurlijk heel benieuwd hoe onze Bono er op zou reageren maar dat viel eigenlijk heel goed mee. Hij was best lief voor NAcho alleen mocht hij toch niet te vaak op hem springen en dat hij in zijn staartje hapte vond hij ook niet zo leuk. Maar wat zeker niet geaprecieerd werd was dat hij in de buurt van zijn eten en zijn bot kwam. Maar verder ging het eigenlijk heel goed...

Met poes Pitoe heb ik geen foto...dat klikte helemaal niet zo goed. Nacho kreeg de kans niet om heel dichtbij te komen want een poes die plots twee keer zo dik werd van het haar dat rechtop stond en precies leegliep als een sissende band...daar kwam je beter niet bij in de buurt. Dus blafte hij heel vriendelijk om te laten merken dat hij eigenlijk wou spelen...maar dat hielp niet echt.

En dan wij...alsmaar achter zijn wiebelende staart achterna hollend, foei...dat is niet om op te eten, foei ...dat is niet om op te knagen, foei ...niet op Bono springen, foei ...niet met de pootjes op de salontafel, foei ...dat drolletje van die andere hond laat je beter links liggen, foei ...

We zijn alvast een beetje voorbereid voor als we zelf aan de puppies beginnen. We hebben terug ogen in ons achterhoofd nodig ...

De eerste week...

....van het nieuwe schooljaar zit er al weer op. Het is razendsnel gegaan vind ik. Maar het is een goede week geworden. De kinderen hadden de eerste schooldag al meteen vrienden en in de loop van de week zijn ze verder op zoek gegaan naar wie het beste bij hun aanleunt en wie eigenlijk toch niet zo goed meevalt... 's Avonds mochten ze dan met mij nog mee in de avondopvang blijven en ook daar gingen ze vlot over. Belangrijkste voor mij was dat ze blij van school kwamen en dat was gelukkig zo!
En ik??? Ik heb de eerste twee dagen het gevoel gehad dat het iets te heftig was maar op donderdag hebben ik en mijn vriendin-collega Esther onze draai gevonden om alles vlot te laten draaien in de keuken en op vrijdag werd alleen maar bevestigd dat we de goede kant zijn opgedraaid ;-))
Ik ben benieuwd hoe de kids deze week de ochtendopvang verteren...ze moeten er toch vrij vroeg uit om met me mee te gaan...

Aftellen...

Erica kijkt er al zo lang naar uit...opnieuw naar school. Ze gaan morgen naar een nieuwe school dus dat zorgt toch voor de nodige kriebels in de buik. En de nieuwe school is niet het enige dat verandert...ik begin morgen zelf ook op hun school te werken!!
Ik sta samen met mijn vriendin in voor de ochtend en avondopvang en over de middag verzorgen we ook het middagmaal en helpen we bij het middagtoezicht. Dat houdt voor hun in dat ze elke dag blijven eten en de ene week 's morgens in de opvang mee gaan met mij en de andere week 's avonds....Zal een heuse aanpassing worden ( ook voor de mama en papa!!). Maar we hebben er het volste vertrouwen in dat het helemaal in orde komt. De eerste week zal even wennen zijn maar daarna...
De boekentassen staan klaar met alle nieuwe spulletjes er netjes in...nu nog even uitrazen in het park, wat eten, in bad, wat snoepen en dan...

Vandaag...

Ga nooit heen zonder te groeten
Ga nooit heen zonder een zoen
Wie het noodlot zal ontmoeten
Kan het morgen niet meer doen
Ga nooit heen zonder te praten
Dat doet soms een hart zo'n pijn
Wat je 's morgens hebt verlaten
Kan er 's avonds niet meer zijn



Vandaag begraaf ik jou in mij
niet in de aarde, niet in die kist
niet bij die bomen in de ochtendmist
Daar ben je niet, jij bent veilig in mij
Vandaag begraaf ik jou in mij
Niet bij die steen daar, die lange rij
Al die oude namen daar hoor jij niet bij
Nee vandaag begraaf ik jou in mij
Dan kan ik met je praten en antwoord geven
Dan blijf jij in mijn leven
Hier neem mijn ogen en kijk met mij
Neem mijn voeten en loop met mij
We gaan naar huis nu , wij allebei
Vanaf vandaag leef jij in mij
Vandaag begraaf ik jou in mij
'k Zal je niet zoeken waar je nu bent
Blijf maar bij ons hier waar je iedereen kent
Jou plaats aan tafle hou ik voor je vrij
We zullen lachen en weer plannen maken
'k Zal met jou gaan slapen en met jou ontwaken
Hier neem mijn mond en lach met mij
Neem mijn handen en voel met mij
Wat je nog wou doen , doe ik erbij
Vanaf vandaag leef jij in mij.
Haal weg dat kruis en al die witte bloemen
Verscheur de krant waarin ze jou naam noemen
Hier neem mijn ogen en kijk met mij
Neem mijn hart en leef met mij
Want jou dood is nu voorbij
Vanaf vandaag leef jij in mij
'k Zal twee levens leven
Met jou in mij
- Rob De Nijs-

Kamp ...

Ik weet nog toen ik vroeger klein was dat ik heel vaak onder de tafel speelde. Dat was toen mijn grot of mijn iglo of gewoon mijn huis waar ik in woonde. De stoelen die waren mijn ingang en één stoel stond vaak omgedraaid en dat was dan mijn paard. Een oude hondenleiband als teugels en een grote opgerolde handdoek als deken...
En nu met het slechte weer van de voorbije dagen hadden mijn kinderen hier ook hetzelfde idee. Ze wilden onder de tafel opnieuw hun kamp maken omdat dat al lang geleden was. dus de tafel helemaal uitgeschoven en doeken over de tafel zodat het helemaal donker werd in hun kamp....



Kussens erin, extra handdoeken als deken, knuffels erin en zo snel hij een gaatje zag kroop onze Bono er natuurlijk ook bij...

Maar daar hadden ze geen probleem mee ;-) ook niet toen hij even een tourke deed door het kamp ...

Gezocht...

...deze ochtend is onze Robbe in het park hier in Zelzate in de rug aangevallen en bekogeld op het hoofd. De dader is nog steeds op de vlucht en elk spoor ontbreekt. Het enige wat we zeker weten is dat de dader ergens tussen de 10 tot 20 cm zou zijn en

... hij vleugels heeft.

Nog goed dat het een aanval is waar we allemaal eens goed om konden lachen ;-))