Boos of verdrietig?

Wenend haalde ik Robbe van school...en daar schrok ik niet van. Ik wist immers welk nieuws hij gekregen had ( een paar dagen geleden) en kon mijn hoofd erop verwedden dat hij zo zou reageren.

Na de vakantie wordt er gestart met een nieuwe klasleerkracht in de hoop de klassituatie een positieve nieuwe wending te geven.

Wat ik daarover vind...ik hou werk en "ouder zijnde" strikt gescheiden. Er zijn mensen aan wie ik héél eerlijk en heel open praat over het geheel. Hier heb ik enkel de nood om even neer te pennen hoe zwaar het mij valt te zien dat mijn kind zo zwaar lijdt onder de beslissing.

Wenend op je schoot, vragen of hij een knuffel mag gaan kopen voor de leerkracht zodat hij niet alleen is de leerkracht. En dan ziet hij bovenstaand kaartje en dat moet ook mee...

En dan komt van hem uit de vraag...waarom?? Om daarna te moeten horen dat hij weet dat het zijn schuld is...de leerkacht had immers te veel tijd moeten steken in hem toen hij naar de beginnende depressie groeide. En, "Neen Robbe dit is uw schuld helemaal niet." ,of eender wat haalt niets uit.

En dan begint het terug om twee keer op uw woorden te letten en nog beter op lichaamstaal te letten. En praten ...praten...praten...als je ziet dat hij zich omwille van een kleinigheid terug in zichzelf keert, als hij zonder emoties opzij zit... Wat is er? Ben je boos of verdrietig? "Alle twee. Ik wil niet dat meester weggaat...

Hij kwam...ging en wij...

En toen werd het 6 december...de goede man had al een paar keer zijn trouwe knechten bij ons langsgestuurd om brieven op te halen, met snoepgoed, kleine kadootjes, met grapjes ...
Maar de langverwachte dag was eindelijk aangebroken...hij moest nu toch wel bijna komen met de grote kado's...



Dat ze blij waren met zijn komst moet ik waarschijnlijk niet uitleggen. Wat me dit jaar wel opviel was dat ze zich toch iets veiliger voelden nu ze zo samen in de zetel zaten...



Alle kado's in dank aangenomen, verwonderde gezichtjes omdat hij toch steeds wer weet hoe ze het deden het voorbije jaar, nog een liedje zingen en weg was de goede man terug. En dan begint het echte werk. Alles uitpakken met de kids en vooral niet vergeten: jezelf in tien stukken snijden om met hun tempo mee te kunnen om alles te bekijken, alles moet natuurlijk gebouwd worden ( en joepie wat zat er lekker veel lego bij dit jaar ;-) en liefst van al spelen we ook nog even mee...
Dit jaar zingen we ons de longen uit het lijf en ik zal niet vergeten hoe scheel ik keek om de tekst van de karaoke mee te kunnen volgen




Bouwden we tot laat in de avond natuurlijk met lego en dat is echt niet altijd zo evident




En halen we toch nog even een frisse neus want een nieuwe buggy moet je nu eenmaal inrijden.

Spelletjes voor de nintendo en de playstation worden ingewijd, vingers worden gemeten om te zien waar die zilveren ring nu het beste op past, de regels voor het gezelschapsspel worden traag en langzaam voorgoed opgenomen in ons geheugen,...

Bedankt lieve goede oude Heilige sinterklaas...we kunnen terug een jaartje verder!

Gewapend...

"Lieve schatten, gaan jullie rustig opstaan?" Iets vroeger dan normaal halen we de kids uit bed. Ze moeten naar beneden komen want overal op de grond, op tafel, in de zetels...zijn er pepernoten gestrooid en staat er chocolade en het is niet echt aangeraden om Bono daar tussen te laten lopen toch?
Dus komen ze sjokkend naar beneden om bij de eerste blik op de pepernoten door het huis te razen. Zou hij cadeuatjes meegebracht hebben? Normaal als hij strooit staat er ook iets aan de deur dus willen ze graag even piepen maar zouden ze dat wel vertrouwen? Dus neemt Erica een zaklamp mee, OK het is donker dus ik zie de logica wel, maar wat is Erica haar grootste reden?
" Dan kan ik er mee slaan als er iemand staat." en ongewild begin ik te lachen... Het is gewoon een grappig gezicht om te zien hoe ze vanachter de deur met de zaklamp staat te zwaaien als ze hem opentrekt, Tritia erachter en Robbe in een bolletje in de zetel... maar ALS er iemand staat zal ze hem wel eens een oplawaai geven. Wie Erica kent...
Niks buiten aan de deur maar nadien blijkt wel dat het in de boekentassen verstopt zit samen met de verkeerde mappen van zus en broer...

Verstrooid?

Toen de kids deze morgen opstonden klonk de opluchting omdat er blijkbaar toch een piet was geweest om de brieven op te halen. Ze zagen immers een pietenmuts op de kooi liggen. Eerst nog even getwijfeld of het wel een echte was maar toen ze de chocolademunten zagen waren ze overtuigd...er was een pietje geweest. Alleen wat verbazing...de brieven waren niet weg uit de schoenen.

En waarom we dan met zo een kooi staan in onze living? Ons poes Pitoe heeft "kooiarrest" omdat ze is geopereerd aan haar buik. We merkten een bolletje op op haar buik en dat is weggehaald. Nu, wat een bolletje bleek was blijkbaar toch al een hele brok want als ik zie tot waar er gesneden is...Maar nu mag ze van de dierenarts dus niet rondlopen en kregen we een grote kooi mee.

Ze was er gisteren helemaal niet blij mee...ze probeerde omhoog te klauteren en miauwde de longen uit haar lijf. Vandaag heeft ze het blijkbaar aanvaard en slaapt ze al gans de dag in een hoekje van de kooi...nu maar hopen dat er deze nacht niet opnieuw een pietje komt die alleen maar oog heeft voor onze Pitoe in plaats voor de brieven...

Sinterklaaskoorts...

De sinterklaaskoorts is hier toegeslaan. Heel stilletjes kwam hij binnengeslopen. Eerst omdat we op het werk de refter beetje bij beetje meer aan het inkleden waren voor Sinterklaas. Gevulde zakken van zwarte piet aan het plafond, vlaggetjes, grote tekeningen ingekleurd tot mijn vingers krom waren en dan in allerijl een nieuwe window color tekening voor op het raam van de deur aangezien de eerste sneuvelde bij het verwijderen van het plastiek.
En dan de kinderen al vlaggetjes laten inkleuren om voor de ramen te hangen. Mailtjes die binnen komen om te laten weten dat het sinterklaasjournaal begint op de nederlandse televisie ( en daar zit ik zelf ook even voor neer...). En stilletjes komt hier ook het besef dat ze hun brief mogen gaan schrijven.
Dus nu staan er hier drie schoentjes op onze schoorsteenmantel en wordt er gehoopt dat hij vanavond al langskomt natuurlijk.
Ik ben alleen benieuwd wat de pieten voor ons in petto hebben hier want we hebben hier al een en ander meegemaakt...gniffel gniffel

Stressbal...

Het is hier terug even stil geweest. Is er niets gebeurt en stond ons leven even stil? Er is wel degelijk een en ander gebeurt maar even leek het voor mij toch allemaal even stil te staan.
Ik had het er heel moeilijk mee dat mijn kind zichzelf verloor in het gedrag van enkele kinderen uit zijn klas en al het rumoer en de onrust die daar mee gepaard ging. En dat zichzelf verliezen mag je echt letterlijk nemen. Het heeft een dieptepunt gekend toen ik van de dokter psychische overbelasting en begin depressie als diagnose kreeg.
Een stressbal, daar zag mijn kind dan een oplossing in en toen de vakantie voorbij was ging hij daarmee gewapend terug in de klasgroep.
Ik ben blij dat ik mag zeggen dat er na de vakantie een ommekeer is gekomen. Mijn kind vond het vertrouwen terug maar de eerlijkheid gebied mij om te zeggen dat hij het niet alleen deed. Er is terug rust in de klas en daarvoor mag ik richting leerkracht kijken. Dat ik hem dus een dankjewel wil zeggen is niet meer dan vanzelfsprekend.
Ik ben wel realistisch, er zullen nog wel ups and downs zijn...maar ik kijk vol goede moed naar wat er komt. Alhoewel mijn vraag nu wel blijft of dat "depressieve" kantje voor altijd opgeborgen zal kunnen blijven. Want hoe graag we het zouden willen, we kunnen onze kinderen niet voor alle negatieve en trieste gebeurtenissen beschermen...

Muziek..

is momenteel mijn beste vriend. Gevoel in de muziek vinden die je laat wenen, die je troost...maar ook muziek die me "opstandiger" maakt en me de kracht geeft om er tegen in te gaan. Muziek die me sterker maakt...en die tegelijk ook jeugdherinneringen oproept. Vroeger liep ik altijd met een walkman op mijn hoofd ( en de mensen dan maar denken dat ik asociaal ben en zo kwaad kijk...pfff)
Wel ook vandaag loop ik met een MP3 weliswaar in mijn oren geplugged, Marco Borsato met muziek waar ik me helemaal in de tekst terugvind.
Thuis lekker harde muziek op...Bon jovi, Alice Cooper, Iron maiden...
Ik kom er wel, terug sterker dan ik was maar ook veel harder en dat is misschien niet zo een goede zaak voor wie tegen mijn schenen wil gaan trappen ;-)

En plots...

...achterhaalt een stukje uit je verleden je...en moet je toegeven dat je eigenlijk te vlug hebt geleefd, dingen geen plaats hebt gegeven, je sommige dingen nog niet hebt verwerkt.
Ja, af en toe ben je je ervan bewust maar dan sluit je je af en ga je maar gewoon snel verder. Geen tijd, maar zeker geen zin om er bij stil te staan. Je zou te verdrietig worden en daar is dan net geen plaats voor...
Maar dan komt er een moment dat je terug in zo een situatie komt die je eigenlijk niet echt goed hebt afgesloten...en dan kan je niks meer dan huilen. Je schamen omdat je weent en je er niet gewoon heel hard tegenaan gaat. Tenminste ik toch...
Geen lichamelijke letsels, geen financiële katers, geen schade aan derden,...stel je er dat maar niet bij voor. Maar zien dat je kind niet omkan met het pestgedrag tussen andere kinderen in de klas,ook al zitten ze er zomaar gewoon tussen, zien dat het voor je ogen gebeurt en er helemaal niks aan kunnen doen terwijl je zo heel graag wil...wat moet je dan...
Tranen wegvegen en vastberaden worden om een verschil te betekenen...en eigenlijk het verleden onverwerkt terug begraven om nu aan de slag te gaan...en maar hopen dat je niet terug met je hoofd tegen een muur loopt.

Doe wat je altijd deed

Marco Borsato - Doe wat je altijd deed

Doe wat je altijd deed
Toen ik er nog was
Leef elke dag volluit
En met heel je hart
En je vind mij
En je voelt mij
Ik ben dicht bij je
Mis mij Het is oke
Want ik mis jou net zo
Huil als je huilen moet
Laat je tranen maar vrij
Maar als je weer lachen kan
Hou je niet in voor mij
Want ik voel jou
Ik beleef alles met jou ik ben dicht bij je
Waak over jou
En als je me zoekt ben ik er altijd
Geniet alsjeblieft als je kunt elke dag voor mij
Koester elk moment
Het is zo voorbij
Spring lach en dans als een kind
Zet de schaamte op zij
Doe het niet alleen
Open weer je hart
Ook al voelt het vreemd
Je doet het ook voor mij
Zingen uit volle borst
Jaag je dromen maar na
En weet wat je ook zal doen
Dat ik achter je sta
Want ik voel jou
Ik beleef alles met jou
Ik ben dicht bij je
Waak over jou
En als je me zoekt
Ben ik er altijd
Doe wat je altijd deed

Waar...

...is de tijd heen gegaan? Negen jaar is zomaar verandert in herinneringen en heeft ons gebracht waar we nu vandaag staan. Een klein meisje dat al heel wat heeft meegemaakt maar heel sterk in haar schoenen staat. Een meisje die stilletjes aan steeds dichter bij een echte tiener gaat staan...

En ik? Ik kan niet meer doen dan meegaan in de tijd, alles zoveel mogelijk proberen opslaan om maar niets te vergeten. Ik kan niet meer doen dan naast je, voor je en achter je te staan. Ik heb je hand niet altijd meer vast maar het zal er altijd zijn...klaar om vast te nemen , hoe oud je ook bent.

Een hele gelukkige verjaardag meid!!