Trop is trop en te veel is te veel...

Bijna 2 jaar is het geleden dat ik hier nog iets kwam schrijven.  Op de blogcandy's na kon niemand hier nog lezen hoe het hier ten huize scrappyToo gaat.  Of men ons gemist heeft?  Ik weet het niet, ik weet van enkele mensen dat ze wel eens kwamen piepen en soms vond ik dat wel een nadeel.  Die mensen vonden het niet echt nodig om nog te luisteren naar ons verhaal, ze wisten het al. Dat is misschien wel een reden geweest dat ik het niet meer kwam neerpennen hier.  Ik haatte het dat een gewone vraag van " Hoe is het met je?" overbodig werd.
Nu speelt het al langer door mijn hoofd om hier terug eens wat meer te komen praten.  Waarschijnlijk vooral met mezelf.  Hoe je het ook draait of keert, dit blog is eigenlijk voor mij meer een manier geweest om alles van me af te schrijven.  Ik heb daar veel aan, alles eens van me af schrijven.  Vooral toen het zo slecht ging met Robbe heeft me dat héél hard geholpen.  En ja, misschien heb ik het nu gewoon ook wel terug meer nodig.  Niet omdat het terug slecht gaat met Robbe hoor, die periode hebben we al even achter ons met enkel een nawee vorig schooljaar maar ik heb er moed op dat het dit jaar terug beter gaat.
Best wel wat muizenissen in mijn hoofd van die aard dat ik dingen moet leren loslaten.  Teleurstellingen in mensen...
Voor mezelf al de lijn getrokken dat het voorbij is, dat ik best zonder ze kan. Hoe spijtig dat ook mag zijn dat ik zonder hun verder zou gaan. Maar ach, ik zag ze eigenlijk maar 1-2 keer per jaar, op feestjes na als die er waren.
Alleen knelt het schoentje dat die mensen ook belangrijk zijn in het leven van mijn kinderen.  En dan komt als mama natuurlijk de vraag of ik zelf zo egoïstisch mag zijn om hun die mensen te ontnemen.  Dillemma dus hoewel mijn kinderen soms zelf hun teleurstelling in diezelfde mensen uiten.  Eerlijk is eerlijk, dan wordt het best moeilijk om positief te blijven.
Soms denk ik: ik gooi het er allemaal eens onverbloemd uit, misschien dat dat wat klaarheid brengt en ons een stapje dichter bij elkaar brengt.  Maar meteen daarna komt het terug naar boven waarom ik me voel zoals ik me voel.  En dan besef ik dat ik het niet zo vriendelijk zal kunnen overbrengen...daar komt geheid onenigheid van wat terug zal moeten afkoelen.  Ik weet het, ik ben een explosief persoontje soms maar dat is vaak pas nadat er vaak en hard op mijn hart is getrapt, en in dit geval ook op het hart van mijn kinderen.  En elke keer ik dat terug besef trek ik de lijn terug...trop is trop en teveel is teveel.

Zie ginds...

...komt de stoomboot nog helemaal niet aan. Maar toch begint het hier al wat te kriebelen. De eerste verhalen van de Heilige man komen op TV, de speelgoedboekjes druppelen rustig binnen. En bij mij beginnen de radarkes te draaien. Het is waarschijnlik het laatste jaar dat we de mythe rond Sinterklaas nog levend kunnen houden dus wil ik er extra van gaan genieten.
Alleen één klein probleemke. Strooien terwijl de kids hier rondlopen zal niet zo makkelijk meer zijn met Ons Nena hier in de buurt. Strooien van hondenkoekjes vangt het voedingsprobleem op voor Nena en zou best wel grappige gezcihten geven bij de kids. Alleen denk ik niet te willen weten hoe ze reageert op een hand dat zomaar om de deur komt piepen...
Hmmmm, even inventief worden dus want deze sint wil echt nog héél graag een laatste keer strooien (grijns)

Terug thuis...

Het kon niet vlug genoeg vrijdagavond zijn. Ik heb echt letterlijk de uren afgeteld. En eindelijk naar de groene lijn mogen bellen om te horen op welk uur ze precies zouden aankomen eindigde teleurstellend als ik hoorde dat er nog niets ingesproken was...nu had ik nog geen zekerheid wanneer ik Erica terug kon vastnemen om ze een dikke knuffel te geven.
Vijf minuutjes later dan eindelijk het bericht dat ze op het voorziene uur zouden aankomen, nog even op de tanden bijten en niet meteen in de auto springen ( anders stonden we echt te vroeg aan school ;-)
En dan maar wachten en wachten aan de schoolpoort. Het nieuws was ondertussen gekomen dat er kinderen ziek waren geworden de laatste twee dagen. Erica haar naam werd er niet bij vernoemd dus daar was je blij mee maar het is natuurlijk wel sneu dat er iets heerste in de groep.
En dan eindelijk zagen we de lichtjes van de bus in de verte...niets te vroeg. Een lachende Erica zit te zwaaien op de bus en er valt een blok van je schouders af. Haar brief was niet zo enthousiast geweest maar als we haar nu zien lachen weten we dat alles OK is. En dan weten we meteen weer wat we zo hard hebben gemist... Een spraakwaterval van verhalen wordt over ons gegooid, een luide whoeppie omdat er frietjes worden gegeten, een knuffel en een arm in je arm gehaakt als we naar de auto gaan... Erica is thuis en dat voelt echt héél goed, mijn gezin is terug compleet!

Kip zonder kop?

Ik ben echt niet goed bezig en voel me een kip zonder kop. Woensdag komt de postbode met twee brieven die ik had verstuurd naar Erica. Huh, waarom komen die terug? " Ik heb ze kunnen onderscheppen, je bent vergeten om er postzegels op te kleven" Zo stom had ik me nog nooit gevoeld. Ik wou zo vlug en zo vroeg mogelijk op de dag de kaartjes van Tritia en Robbe posten dat ik blijkbaar iets te snel was geweest. Dus vliegensvlug naar het postkantoor met de vraag of deze, als ik ze nu nog postte, Erica ze nog zou krijgen. Dat was geen probleem dus deze keer wel postzegels op de twee brieven en de bus in.
Kijk ik vandaag de post na en...zit er terug een "gepostte" brief in die voor Erica bestemd was. Met het gekende gele briefje...idd ik was nog maar eens vergeten om er een postzegel op te kleven. Ik ben echt een kieken zonder kop. Ben ik zo gefixeerd op wat er in de envelop moet zitten, dat er geen fouten in het adres geschreven word, vergeet ik wel drie keer een postzegel ( en nu bloos ik echt ;-)
Dit kaartje gaat in elk geval niet meer op de bus, ik betwijfel of ze het nog krijgt dus zal ik het haar morgen zelf afgeven. En morgen komt niets te vroeg. woensdag kregen we ook Erica haar brief hier thuis en die was ooh zo triest. Ze had blijkbaar toch nog veel geweend maandag en ook toen ze de brief schreef moest ze wenen. Ze vond het daar niet leuk, het eten viel wel mee en er was een mooi uitzicht maar ze zou ons zo hard missen. En tja, dan breekt je hart wel hoor. Ik tel de urendus af tot ik haar terug kan gaan halen. Ik kan alleen maar hopen dat het dinsdag ietsjes beter was en woensdag al helemaal toen ze kinderen zag uitglijden in de modder en blijkbaar ook de juffen in de modder zag liggen. Wat is die groene lijn toch een goed idee geweest! Nog 23 uurtjes en ze is er weer...

Bosklassen...

Gisteren was het dan zo ver: Erica vertrok op bosklassen. en dat was niet met de volle overtuiging. Al een paar dagen vertelde ze dat ze eigenlijk niet graag mee wou. Maar ze kon een andere jongen niet in de steek laten vondik. die had ze eerst met 100 redenen overtuigd om wel mee te gaan. Samen waren ze dan ook al aan het bekijken hoe ze konden ontsnappen, wel 7 verschillende plannen werden er gesmeed ;-)
Om haar toch een beetje gerust te stellen had ik gezegd dat, indien het echt niet ging,ik haar echt wel ging komen halen. Wetende dat dat toch niet nodig zou zijn. Maar als zij zich goed voelt met de gedachte dat ze daar niet zomaar achter gelaten wordt...
's Morgens dus de verwachtte traantjes bij het afscheid van de beestjes, van zus en broer die toch eerder naar school moesten. En dan de speelplaats op. een oppepper van de juf mocht niet baten, ook alle vrienden die haar troostten konden haar niet van mening doen veranderen, ze wou gewoon bij ons blijven. Maar toch maar doorgezet en richting bus. Nog even staan zwaaien en elke keer ze begon te zwaaien kwamen de tranen terug. Mama maar op haar lip bijten en pas als de bus wegreed mocht ik ook laten zien dat ik eenklein hartje heb en haar niet graag zo zie vertrekken. Maar toen we zagen dat de bus klem stond en een straat niet in kon rijden gingen alle ouders natuurlijk terug richting bus om nog even te zwaaien. En kijk, met wat gebaren konden we een lach op haar gezicht krijgen en al helemaal toen de bus bijna over onze tenen reed. Gelukkig dat ik toch nog een lach op haar gezicht zag... het komt wel goed eens ze daar is en 101 dingen te doen krijgt. Ondertussen ook de nodige kaartjes geschreven en gepost zodat ze weet dat we haar missen en de dagen aftellen tot ze terug is.

Mag ik even...

Mag ik even 11 jaar terug in de tijd terug gaan. Ik ga niet naar een leuke plek, maar toch zou ik blij zijn om er te zijn. Ik zou denk ik veel anders doen moest ik toen weten wat ik nu weet.
Al gans de dag speel ik die dag in mijn hoofd terug af. Vertel ook de kinderen hoe het allemaal ging, neem hen mee naar het graf van mijn mama. Rond deze tijd, 11 jaar geleden kon ik nog bij haar zijn...
Nu kan ik niets anders dan haar zo ontzettend hard missen.

Eén met de computer...

Het lijkt de laatste tijd wel of ik gewoon één ben geworden met de computer. En dan niet om hier zo veel te komen vertellen. Het leven gaat zijn gewone gangetje...
Maar bij ons Nena gaat het iets minder vlot. Ze sukkelt eenbeetje met haar gezondheid in die mate dat ze denken dat ze een allergische reactie heeft op iets. Alleen is de vraag nu...waaraan zou ze allergisch kunnen zijn. We zijn dus heel regelmatig bij de dierenarts mogen langs gaan en ik ben in internet gevlogen. Een hondenforum of drie gaan leeglezen en dan ook nog een forum over honden en voeding en dan met namen KVV en BARFEN. KVV is een kant en klare versvoeding ( die krijgt ze momenteel) en barfen is echt zelf een menu maken voor je honden met rauw vlees en groenten. En dat rauw mag je echt letterlijk nemen want karkassen en organen en zo meer worden echt gevoerd aan die honden.
Ondertussen zijn we er uit en staat Nena op een nieuwe voeding en kijk ook de eerste stappen in barfen zijn gezet...
Je kan het lezen op http://dagboekNena.blogspot.com en er staan ook een paar foto's bij. Niet te gruwelijk, geen schrik hebben ;-)
En hier...ik zei het al het leven gaat zijn gewone gangetje en ondertussen mogen we beginnen aftellen. Volgende week maandag vertrekt Erica voor een week op bosklassen met de school. Wordt een zware week ;-)

Tienertje...

Je telde de dagen echt af...je was bijna jarig. Nog zoveel daagjes en 't is mijn verjaardag... Wie verjaart er morgen? En eindelijk mogen we je dan wakker komen zingen...


10 jaar ...
Ongelofelijk hoe snel je zo groot geworden bent. Geen baby meer, geen peuter of kleuter...ik mag je nu eigenlijk al een tienertje noemen.
Het is even wennen want je bent toch nog steeds mijn kleine meid. Maar jij zelf bent apetrots dat je nu al zo "oud" bent geworden. De tijd hoeft niet meer verder te gaan voor mij...ik hou je het liefst zoals je nu bent. Laat dit tienertje nog maar even mijn klein tienertje zijn dat ik nog kan opnemen om tegen me aan te drukken. Een tienertje dat nog perfect in mijn korte armen past om te knuffelen...
De tijd gaat veel te snel...


En als je denkt dat papa zich vergist heeft met de kaarsjes? Een foto kan zo bedrogen uitkomen... Twee kaarsjes staan bijna perfect achter elkaar ;-)

Nieuw schooljaar

We zijn vertrokken voor een gans nieuw schooljaar. Hoe dat voelt?

Leeg...geen kinderen rond je hebben terwijl je twee maanden samen was geeft me echt een eenzaam gevoel.

Vlug...we moeten een versnelling hoger schakelen. Op tijd uit bed, op tijd in bed, op tijd eten, op tijd... pfff heeft nog een paar daagjes nodig om er helemaal in te geraken.

Uitkijken...ik tel af naar de volgende vakantie. Moet ik nu blozen? Als dat moet dan doe ik het toch niet, ik heb gewoon mijn kids graag rond mij en daar is niets mis mee.

Maar we kunnen er niet onderuit en draaien dus mee in de versnelling die de maatschappij ons oplegt en voldoen netjes aan de schoolplicht.

De kids zelf...zijn goed gestart. Erica zit bij de juf waar ze stiekem bij hoopte te zitten en kwam de eerste dag enthousiast vertellend thuis wat er allemaal gebeurt was. Tritia kwam 's avonds al met de bus naar huis en was toch ook heel enthousiast over haar school. Maar zo moe! Woensdagmiddag kon ze niet anders dan even wat slapen. Het vergt toch veel van haar ...

En dan Robbe...die is héél gelukkig met zijn meester! Hij heeft zijn eerste schooldag goed afgesloten net als zijn tweede dag. Ziet het helemaal zitten met die "grappige" meester die hem toch doet denken aan de meester van vorig jaar. Als de kinderen in de klas te veel praten omdat de meester even achter komt heeft hij het blijkbaar toch nog even moeilijk maar ik ben positief. Hij komt er wel door ... Misschien nog wel even een klein en scherp bochtje in zijn rollercoaster want ik ben realistisch na de voorbije vakantie weken. Er is nog heel veel niet verwerkt van vorig schooljaar maar overkop ...ik zie nog niet meteen een afgrond op dit moment.

Fingers crossed xxx

Laatste week

De laatste week van de grote vakantie is ingegaan met heel veel spijt in mijn hart. Voor Erica mocht de week eigenlijk al twee weken geleden over gegaan zijn. Voor Robbe en Tritia mochten er best nog wel een paar weekjes vakantie voor de boeg liggen...
Ik ben best wel benieuwd wat het allemaal gaat worden. Drie kinderen, elk op een verschillende school...dat wordt dus echt wel even in drie stukken snijden die eerste dag ( gelukkig is mijn ventje wel thuis). Voor Erica heb ik eigenlijk het meeste rust. Die gaat het best goed doen en heeft haar vrienden waar ze bij kan gaan. Voor Tritia: reuzebenieuwd...een nieuwe school dus terug nieuwe vriendjes maken en nieuwe leerkrachten leren kennen. Ze zal ook met de schoolbus naar school gaan en 's middags al zoiezo op school blijven eten. Dat worden dus lange dagen omdat ik haar niet kan zien. En dan Robbe...die gaat terug naar zijn oude school, bij zijn oude vrienden. Daar maak ik mij helemaal geen zorgen over. Maar bij welke leerkracht komt hij terecht? Een meester of een juf? Als ik zie hoe moeilijk hij het de laatste dagen heeft... De voorbije weken kwam zijn meester al een paar keer terug naar boven in een gesprek. Tranen kwamen terug toen hij over zijn juf moest vertellen en hoe ze alles heeft aangepakt. Het is dus nog helemaal niet verwerkt en ik hou mijn hart vast voor die eerste schooldagen.
Ik maak mijn borst dus nat voor die eerste schooldag en kan alleen maar het beste hopen voor mijn drie schetekes.
Nu gewoon nog even genieten van die laatste dagen...

Ons geheime projectje...

Ik vermelde het al in het vorige berichtje. Ik ben hier niet zo vaak langs gekomen de laatste tijd omdat heel van mijn tijd in een ander "projectje" was geslopen. Heel veel gelezen, ver gereden om te kijken en te "bestellen", nog meer lezen en dan...maar een duits herder pupje meegenomen naar huis. Al heel lang verlangde ik naar een duits herderpupje en eindelijk is het zover...we hebben hier een pup op te voeden. Natuurlijk hou ik er een persoonlijk dagboek op na over ons Nena dat je hier kan vinden http://dagboekNena.blogspot.com maar ik laat jullie alvast even zien wat voor een prachtige meid hier rondhuppelt.



Ze is al enorm veel gegroeid sinds ze bij ons woont maar dat lees je allemaal op haar dagboek ;-)

Zo lang geleden...

Mijn god wat is het lang geleden dat ik hier nog even ben langsgeweest. Is er niets gebeurd of is er juist iets ergs gebeurd? Helemaal niet.
We hebben het schooljaar afgesloten en zijn zo hopelijk ook uit de emotionele rollercoaster van Robbe kunnen stappen. Het is hoe dan ook toch een vreemd einde van het schooljaar geweest. Nooit gedacht dat we dit jaar al opnieuw afscheid gingen moeten nemen van deze school voor twee van onze kinderen ...dus ja het was een einde met gemengde gevoelens...
Maar de vakantie heeft ons nadien helemaal in beslag genomen dus hebben we helemaal niet meer stil gestaan bij het begrip school. We hebben genoten van het warme weer en ons helemaal gestort op het verder inlezen over... dat kan ik hier nu nog niet zeggen. Anders is de verrassing er af voor enkele mensen in de familie dus hiervoor moet je nog even geduld hebben. Maar ik heb er een nieuw blog aan gewijdt dus... Ik beloof hier binnenkort toch wat meer over te vertellen.
Vakantie dus en ook dit jaar zijn we een weekje naar de Ardennen gegaan met mijn zus en onze 6 kids. Een totaal ander jaar als andere jaren. We hadden ongelofelijk veel zon met een roodgebrande zus als gevolg ocharme ( de zalf smolt gewoon van haar af). Geen stukjes chocolade aangeraakt, hoewel hij gewoonte getrouw op ons lag te wachten maar natuurlijk wel andere dessertjes wat had je gedacht? Het uitgebreide verhaal komt nog maar dan als ik terug foto's kan bijvoegen. Momenteel werk ik vanaf een "hulp" computer want mijn computer is nog maar eens in panne gevallen ( deze keer de harde schijf) en ik kan wel wat foto's kwijt op deze maar niet het grote aantal van een ganse week Ardennen...
En na ons weekje vakantie in de Ardennen twee weekjes vakantie met het ventje. Een rustige vakantie...het weer liet ons wat in de steek. Maar kom toch niet bij de pakken blijven zitten en een cinemake gedaan, toch eens naar de zee, twee dagen onder de baan voor ons andere "projectje", een dagje gaan fietsen waarbij Danny ons wel eens de weg ging wijzen ( amaai mijn kont ;) ), ook een dagje Bellewaerde, familiebezoek...
ik beloof vanzelfsprekend nog meer verhaal samen met de foto's. Maar nu weten jullie dat we hier nog leven en alles nog in orde is. Toch maar eens werk maken van het meedelen van ons "projectje" aan de familie...dan kunnen we eerlijk schrijven en dan zullen jullie zien waar al onze tijd heen gevlogen is ;-)

Ik mag..

"Ik ga zeggen tegen de juf dat ik van de dokter niet mag rekenen. Dat dat niet goed is voor mijn hersenen nu en dat die gaan breken"

Robbe kreeg woensdag een steen tegen zijn voorhoofd en kwam wenend naar huis. Een joekel van een buil, meteen blauw en bloeden want er was toch een wonde. Dus met een pleister op zijn voorhoofd naar school de volgende dag. En hij kreeg dus het lumineuze idee om zijn gekwetste hoofd te gebruiken om onder de laatste taken onderuit te komen. Ik zeg hem nog dat hij dat mag proberen maar dat het niet zal lukken.
Blijkt later op de dag dat een mama aangesproken werd door de juf omwille van het "doktersvoorschrift". Zou het echt zo zijn dat zijn hersenen niet meer functioneren? Dus heeft de mama een testje : "hoeveel is 15+15 Robbe?" Waarop Robbe doodleuk antwoord "Ha 129!"
Waarop de mama "Ja dat is nog juist ook. Alles werkt nog Robbe" ;-)
Prachtig om te zien hoe hij hun toch beet neemt door express een verkeerd antwoord te geven...typisch een grap van Robbe. En de volwassenen, die stonden er bij en keken er naar ;-)

Zij...

Zij is hij zei zij...en wij ...begonnen te lachen terwijl we naar elkaar keken...

Ons drie meisjes zijn dus geen drie meisjes maar twee meisjes en een jongen. Valt het op dat het een jongen is?

Ik had al eens lachend gezegd dat hij verdacht veel van een jongen had...hij bijt en valt aan. Op een speelse manier natuurlijk,zo een monstertje is het niet ;-)

En hoe het gaat met Eve en Garfield...

Alles helemaal in orde zoals je ziet. Een paar daagjes na vriendschap gesloten te hebben met Youky is ons Eve ook voor zijn charmes gevallen ;-)

En hij geniet van de vrouwelijke aandacht...'t is dan ook een echte vent blijkt nu :-))

Pendants...

Ik was er al een tijdje naar op zoek. Een persoonlijke ketting waarin mijn kinderen verwerkt werden. Niet letterlijk natuurlijk, het is nooit de bedoeling geweest om hun elk een vinger af te snijden en die mee te nemen ;-).
Dus internet op en zoeken naar verschillende mogelijkheden. Daarbij kwam ik op de Ranger Memory Glass en Frames van Tim Holtz en de verschillende mogelijkheden leken me zo vanzelfsprekend dat ik een set ging halen.
Robbe wou ook graag een klein cadeautje maken voor zijn meester en een sleutelhanger leek hem wel leuk. Dus dacht ik meteen aan de frames...Robbe koos het papier, de stempels die moesten gebruikt worden en zette me aan het werk...
Mega F voor mega F**** zoals Robbe hem steeds noemt en dan de achtergronden ook wat bestempeld om het geheel diepte te geven...


Op de achterkant moest er van Robbe het chinese symbool staan voor VRIEND , samen met de gekrulde hoeken gestempeld. Een beetje trukaré foefelare met een stempel van de set Ticketed en de achtergrond sloot daar perfect bij aan...

De sleutelhanger moest ook netjes afgegeven worden dus maakte ik uit karton en bakpapier een doosje op maat waar natuurlijk ook het "vriend" symbool op moest van Robbe en het geheel natuurlijk in meester zijn lievelingskleur...


Na die eerste "stempeldoop op klein formaat" ging ik aan de slag met mijn eigen ketting. Begonnen met een wit vierkant pappiertje van 1 1/2 inch en geëindigd met onderstaand resultaat...ik ben er héél tevreden mee en het mag gezegd eigenlijk ook wel trots

Awards

Ik kreeg van Pruts een tijdje geleden ( bloos!) deze award.

De regels/the rules:
These blogs are exceedingly charming. These kind bloggers aim to find and to be friends. They are not interested in self-aggrandizement. Our hope is when the ribbons of these prizes are cut, even more friendships are propagaded.
Please give more attention to these writers. Deliver this award to five bloggers who must choose eight more and include this cleverly-written text into the body of the award
I pass on this award to:Mich, Chantal, Linda

Ik weet het , ik moet hem eigenlijk doorgeven aan 5 andere mensen maar ik kan niet meteen iemand bedenken wie ik nog aan mijn lijstje kan toevoegen. Blogs genoeg die ik volg nochtans... Ik hoop van harte dat deze drie dames hem ook nog niet eerder ontvingen... want daar zit toch wel een groot probleem dat deze awards vaak al bij gekende blog de revue gepasserd zijn. Leuk als je hem meer dan één keer krijgt maar niet de bedoeling dacht ik?

En nu we bezig zijn moet ik tot mijn groooooooote schande laten weten dat ik héééééél lang geleden nog een andere award ontving maar wegens "uit het oog erloren" hem nooit op mijn blog zette...

Ik kreeg hem van Enny waarvoor toch nog een dank je wel!

Ontelbare slagen en klappen ...

Ontelbare slagen en klappen op mijn hoofd heb ik getrotseerd. Elke keer liep ik terug achter die pluizige wezens aan om hun ervan te overtuigen dat ik eigenlijk best wel meeviel. Ze lijken ook best wel wat op mij...maar op de vraag of we familie zijn kreeg ik nooit een antwoord. Eerder een slag in mijn gezicht...

Maar ik gaf niet op. Ik liet hun aan mij ruiken, miauwde naar hun vol medelijden, wandelde onopvallend steeds wat dichter in de buurt, rende in een rotvaart achter hun aan om te laten zien dat weglopen niet hielp. En af en toe maakte ik me zo groot mogelijk om te laten zien dat ik ook meetelde.



De grijze poes met de strepen die blijkbaar gelokt wordt met de naam Youky heb ik eerst benadert. De zwarte Eve blaast echt nog iets te fel naar mij. Ik ben dan ook blij dat ze haar aandacht aan iets anders schonk...



Een raar wit iets waar een raam inzit met ronddraaiende spullen achter dat raam. Het boeit haar mateloos maar ze slaagt er niet in iets te pakken te krijgen.
Eindelijk...
...ontelbare slagen en klappen op mijn hoofd later hebben Youky en ik eindelijk een verbond gesloten. Het moet nog groeien en zal ongetwijfeld nog véél sterker worden maar kijk...ik denk zowaar dat ik er een "zus" bij heb gekregen...


Mijn baasje doet het heel veel plezier, ze kon niet stoppen met flitsen in mijn ogen. En in haar oogjes zag ik sterretjes van blijdschap net voor het sterretjes werden voor mijn ogen. Morgen neem ik Eve onder handen. Dan zal ik haar achterna zitten, haar besnuffelen en haar aan mij laten snuffelen. Ik zal klappen van haar incaseren en mij als het kan nog groter maken door op mijn achterpoten te staan. Maar eerst...






Gewoon slapen en genieten van de warmte die ik vind bij mijn zus...

Wie...

"Wie... in hemelsnaam is dat??
Wat komt dit in mijn huis doen? Als ik mij nu echt héél boos maak, zo boos als mijn baasjes mij nog nooit hebben gezien, zou het dan weg gaan?"


"Ja dat vraag ik mij ook af. Het ziet er verdacht en gevaarlijk uit want het beweegt en ruikt heel vreemd. Wacht Youky, ik vertrouw het ook niet en ga met je mee naar boven. Daar zijn we veilig."



"Ik ben het maar, doe mij alsjeblief niks. Ik werd net door 5 dolenthousiaste rare wezens meegenomen in een blauw stalen ding dat ervoor zorgde dat alles om me heen voorbijflitste. Het viel best mee, het ronkende geluid van dat stalen ding suste mij héél even in slaap en kijk toen was ik hier plots..."



" Ik ben zo moe...ik heb de schrik van mijn leven gehad met een ander vreemd wezen dat me besnuffelde langs alle kanten. Maar ik heb me niet laten doen. Dat blazen heeft mama mij goed geleerd. Ik wou dat mijn zusjes en broertjes hier ook waren samen met mama.. Maar het lukt me vast wel. Eerst wat slapen op een , denk ik, toch veilig plekje."

"Dat nachtje slapen heeft me deugd gedaan en die 5 dolenthousiaste mensen zijn eigenlijk wel leuk en lief. Ze spelen met me en strelen me te pletter zonder me pijn te doen."

"Maar wat dat ene baasje steeds zegt over mijn snoetje snap ik eigenlijk niet. Is het dan zo zwart dat het echt nodig is om er met water tegen aan te gaan? En mijn nageltjes...die zijn toch niet zoooo scherp? Ik heb ze nodig want dat stinkende spul dat ze op mij spuiten vind ik echt niet leuk. Wat zijn die andere beestjes dan waar ze het toch steeds over heeft? Moeten die kleine beestjes écht weg?

"Is het echt beter zo? Miauw...Miauw...maaaamaaaaaa, waar ben je nu? Rare wezens, mag ik bij jullie want ik vind mijn mam niet. En mijn zusjes en broertjes komen ook niet als ik roep. Het is hier helemaal niet zo erg maar het zou leuker zijn mochten die andere pluizige wezentjes toch wat dichterbij durven komen zodat we samen konden slapen... Ik zal hun wel overtuigen dat ik de kwaadste niet ben. Maar mag ik ondertussen alsjeblief bij jullie ...rare wezens? Want bij jullie voel ik mij goed."

Eindelijk...

Het heeft wat voeten in de aarde gehad maar eindelijk is ook de laatste stempel die ik had besteld aangekomen. Internet is makkelijk als mailtjes aankomen waar ze moeten zijn dat is...
Het is voor velen onder jullie misschien niet de meest voor de hand liggende keuze maar tja, ik ben wie ik ben zeker? Toen ik twee jaar geleden naar de stempelbeurs in Zeist ging trokken mijn ogen naar drakenstempels, geraamtes en doodshoofden en nog eens doodshoofden. Nu viel mijn keuze opnieuw naar de iets "stoerdere" stempels die toch ook eens op een jongenslootje kunnen. Bloemen en vlinders en krullen genoeg en nu eindelijk ook eens...

De eerste drie stempels vind je terug in de webwinkel van Joan Gevaert onder het merk Ecletic Images, het gothic heart is aangekocht in de stempelwinkel.

En...

...mogen wij u voorstellen aan Garfield?

Gezocht en gevonden: een rost katinnetje.

Overal kregen we te horen dat een rost katinnetje moeilijk te vinden was want meestal zijn het katers. Maar het lot was ons blijkbaar toch gunstig gezind want bij een vriendin van een vriendin was er een nestje geboren met maar liefst 4 roste kittens...daar moest nu toch echt wel één katinnetje in zitten vonden we en kijk er waren er zelfs twee. Deze avond nog gebeld naar de mevrouw en we mochten direct langskomen om al even te komen kijken. Samen dan maar even gekeken welk de meisjes waren want het is echt niet makkelijk te zien bij zo kleine guppies. En eens we de twee meisjes hadden konden we kiezen.

Danny hoefde echt geen twee keer na te denken ;-) het poesje dat hij vasthad was het rostste en werd Garfield gedoopt. We gaven haar nog een bandje rond de hals zodat ze niet meer ontsnapt in een ander gezinnetje ;-)

Nog twee weekjes wachten omdat ze nu nog net iets te jong zijn en dan komt onze vrouwelijke Garfield bij ons.