Foei....foei...foei...

... ik kan me niet meer herinneren hoe lang het geleden is dat ik zo vaak foei op één dag zei ;-)
We hebben vandaag gepuppie-sit op onze vrienden hun puppie Nacho. Ik was natuurlijk heel benieuwd hoe onze Bono er op zou reageren maar dat viel eigenlijk heel goed mee. Hij was best lief voor NAcho alleen mocht hij toch niet te vaak op hem springen en dat hij in zijn staartje hapte vond hij ook niet zo leuk. Maar wat zeker niet geaprecieerd werd was dat hij in de buurt van zijn eten en zijn bot kwam. Maar verder ging het eigenlijk heel goed...

Met poes Pitoe heb ik geen foto...dat klikte helemaal niet zo goed. Nacho kreeg de kans niet om heel dichtbij te komen want een poes die plots twee keer zo dik werd van het haar dat rechtop stond en precies leegliep als een sissende band...daar kwam je beter niet bij in de buurt. Dus blafte hij heel vriendelijk om te laten merken dat hij eigenlijk wou spelen...maar dat hielp niet echt.

En dan wij...alsmaar achter zijn wiebelende staart achterna hollend, foei...dat is niet om op te eten, foei ...dat is niet om op te knagen, foei ...niet op Bono springen, foei ...niet met de pootjes op de salontafel, foei ...dat drolletje van die andere hond laat je beter links liggen, foei ...

We zijn alvast een beetje voorbereid voor als we zelf aan de puppies beginnen. We hebben terug ogen in ons achterhoofd nodig ...

De eerste week...

....van het nieuwe schooljaar zit er al weer op. Het is razendsnel gegaan vind ik. Maar het is een goede week geworden. De kinderen hadden de eerste schooldag al meteen vrienden en in de loop van de week zijn ze verder op zoek gegaan naar wie het beste bij hun aanleunt en wie eigenlijk toch niet zo goed meevalt... 's Avonds mochten ze dan met mij nog mee in de avondopvang blijven en ook daar gingen ze vlot over. Belangrijkste voor mij was dat ze blij van school kwamen en dat was gelukkig zo!
En ik??? Ik heb de eerste twee dagen het gevoel gehad dat het iets te heftig was maar op donderdag hebben ik en mijn vriendin-collega Esther onze draai gevonden om alles vlot te laten draaien in de keuken en op vrijdag werd alleen maar bevestigd dat we de goede kant zijn opgedraaid ;-))
Ik ben benieuwd hoe de kids deze week de ochtendopvang verteren...ze moeten er toch vrij vroeg uit om met me mee te gaan...

Aftellen...

Erica kijkt er al zo lang naar uit...opnieuw naar school. Ze gaan morgen naar een nieuwe school dus dat zorgt toch voor de nodige kriebels in de buik. En de nieuwe school is niet het enige dat verandert...ik begin morgen zelf ook op hun school te werken!!
Ik sta samen met mijn vriendin in voor de ochtend en avondopvang en over de middag verzorgen we ook het middagmaal en helpen we bij het middagtoezicht. Dat houdt voor hun in dat ze elke dag blijven eten en de ene week 's morgens in de opvang mee gaan met mij en de andere week 's avonds....Zal een heuse aanpassing worden ( ook voor de mama en papa!!). Maar we hebben er het volste vertrouwen in dat het helemaal in orde komt. De eerste week zal even wennen zijn maar daarna...
De boekentassen staan klaar met alle nieuwe spulletjes er netjes in...nu nog even uitrazen in het park, wat eten, in bad, wat snoepen en dan...

Vandaag...

Ga nooit heen zonder te groeten
Ga nooit heen zonder een zoen
Wie het noodlot zal ontmoeten
Kan het morgen niet meer doen
Ga nooit heen zonder te praten
Dat doet soms een hart zo'n pijn
Wat je 's morgens hebt verlaten
Kan er 's avonds niet meer zijn



Vandaag begraaf ik jou in mij
niet in de aarde, niet in die kist
niet bij die bomen in de ochtendmist
Daar ben je niet, jij bent veilig in mij
Vandaag begraaf ik jou in mij
Niet bij die steen daar, die lange rij
Al die oude namen daar hoor jij niet bij
Nee vandaag begraaf ik jou in mij
Dan kan ik met je praten en antwoord geven
Dan blijf jij in mijn leven
Hier neem mijn ogen en kijk met mij
Neem mijn voeten en loop met mij
We gaan naar huis nu , wij allebei
Vanaf vandaag leef jij in mij
Vandaag begraaf ik jou in mij
'k Zal je niet zoeken waar je nu bent
Blijf maar bij ons hier waar je iedereen kent
Jou plaats aan tafle hou ik voor je vrij
We zullen lachen en weer plannen maken
'k Zal met jou gaan slapen en met jou ontwaken
Hier neem mijn mond en lach met mij
Neem mijn handen en voel met mij
Wat je nog wou doen , doe ik erbij
Vanaf vandaag leef jij in mij.
Haal weg dat kruis en al die witte bloemen
Verscheur de krant waarin ze jou naam noemen
Hier neem mijn ogen en kijk met mij
Neem mijn hart en leef met mij
Want jou dood is nu voorbij
Vanaf vandaag leef jij in mij
'k Zal twee levens leven
Met jou in mij
- Rob De Nijs-

Kamp ...

Ik weet nog toen ik vroeger klein was dat ik heel vaak onder de tafel speelde. Dat was toen mijn grot of mijn iglo of gewoon mijn huis waar ik in woonde. De stoelen die waren mijn ingang en één stoel stond vaak omgedraaid en dat was dan mijn paard. Een oude hondenleiband als teugels en een grote opgerolde handdoek als deken...
En nu met het slechte weer van de voorbije dagen hadden mijn kinderen hier ook hetzelfde idee. Ze wilden onder de tafel opnieuw hun kamp maken omdat dat al lang geleden was. dus de tafel helemaal uitgeschoven en doeken over de tafel zodat het helemaal donker werd in hun kamp....



Kussens erin, extra handdoeken als deken, knuffels erin en zo snel hij een gaatje zag kroop onze Bono er natuurlijk ook bij...

Maar daar hadden ze geen probleem mee ;-) ook niet toen hij even een tourke deed door het kamp ...

Gezocht...

...deze ochtend is onze Robbe in het park hier in Zelzate in de rug aangevallen en bekogeld op het hoofd. De dader is nog steeds op de vlucht en elk spoor ontbreekt. Het enige wat we zeker weten is dat de dader ergens tussen de 10 tot 20 cm zou zijn en

... hij vleugels heeft.

Nog goed dat het een aanval is waar we allemaal eens goed om konden lachen ;-))

Jeugdherinneringen...

Terwijl ik naar de foto kijk krijg ik terug een warm gevoel...want dit beeld brengt heel veel herinneringen naar boven. Toen we klein waren stonden we op een camping in Overmere en ik herinner mij nog hoe mijn vader en ik gingen fietsen. Hij op de grote fiets en ik voorop op het kinderstoeltje. Of hij op de grote fiets en ik helemaal in wielrenner-tenue op een blauwe koersfiets...langs het donkmeer en binnendoor... Zo herinner ik me ook nog hoe hij viel terwijl hij wou op of afstappen omdat hij met zijn slipper bleek steken aan een pedaal. En hij dan ook op zoek ging naar sportschoenen...
Leuke herinneringen door een fietstochtje met mijn eigen kinderen...



En vrijdag dan eindelijk naar zee met een nieuwe poging om zonsondergang te fotograferen. We hadden het al vaker geprobeerd maar nog nooit hadden we het tot zo laat uitgehouden met de kids. Maar helemaal vastberaden deze keer en al helemaal toen we op internet zagen dat het ook vuurwerk was op 't strand in Blankenberge. Later op de dag vertrokken en eerst wat op 't strand gespeeld, terug naar de wagen om een trui te halen want het was toch best koud, en dan wat minigolfen om de tijd te breken. En dan eindelijk..zonsondergang...maar toch teleurgesteld. Hebben we het eindelijk zo laat kunnen maken werken de wolken en de zon niet echt mee. Ik wou zo graag een foto met een helrode bol, een rood en geel oplichtende hemel en diens reflectie op 't water en wat raad je...bijna geen mooie wolken om een mooi tekening te krijgen, behalve de wolken die de stralen van de zon wegsteken. Ondertussen kinderen die het wel gezien hebben en eigenlijk kou hebben...

Ik heb nog wel wat andere foto's maar deze springt er op dit moment voor mij uit...morgen met een helder hoofd nog even door de foto's gaan want ik moet echt dringend terug aan de scrap...

En de zomer is nog lang niet voorbij en er komen nog héél veel zonsondergangen...;-))

En we zijn er weer....

Een weekje Ardennen bij mijn zus en haar drie kids...het is voorbij gevlogen!
Zondag morgen heel vroeg vertrokken om nog voor de middag in Warre ( bij Durbuy) aan te komen. Traditiegetrouw gaan ik en mijn zus immers nog graag de eerste lading boodschappen halen zodat we de 6 kids niet moeten meesleuren in de winkel. De papa's kregen de leuke taak om boef te spelen...de kids, gewapend met walkie talkies, zouden hun dan zoeken. Bleek geen vanzelfsprekendheid om zo twee grote boeven te vinden maar toen eindelijk de eerste boef gevonden was werd hij proffessioneel ( met assistentie van mij en mijn zus natuurlijk) vastgekneveld zodat hij niet meer kon gaan lopen. En dan op zoek naar de tweede boef. En eens hij ook gevangen was konden de papa's vertrekken richting Gent. Zij mochten nog een weekje gaan werken ;-))



Maandag de eerste uitstap gepland naar het prehistorisch domein te Ramioul. Een hele leuke dag met een heleboel leuke dingen. Er werd even teruggegaan in de prehistorie met hilarische uitspraken van de kids en de zus !! Volgens Robbe gaat mama jagen om eten op tafel te krijgen, wat de mensen in de prehistorie nog niet deden was met de auto rijden...( met een rood hoofd tot gevolg bij mijn zus omdat haar opmerking gehoord werd...) , mijn metekindje haar vinger werkte wel en de mijne blijkbaar niet, op de opmerking dat we zouden gaan speerwerpen werd Michiel getroffen door een speer en strompelde hij gewond rond, dat er vleermuizen in de grot zaten was genoeg voor ons Erica om al grote ogen op te zetten, en dat Neanderthalers een groot hoofd hadden en dus heel slim waren bracht bij Robbe de verbeelding dat hun hoofd zo breed was als een meter, net genoeg om zijn handen te spreiden...
We hebben ook op prehistorische wijze zelf ons werkmateriaal gemaakt om een ketting te kunnen maken nadien...



We mochten ook eens prehistorisch speerwerpen met een speerdrijver. Gelukkig was mijn zus erbij en zorgde zij voor het avondmaal. De anderen schoten lekker mis ;-) ik inclusief bloos bloos



En we hebben ook nog een potje gemaakt uit leem. Een hele geslaagde dag dus met heel veel lachen.
De dag nadien een wandeling gemaakt terwijl het mooi weer was. En toen we 's middags even pauze hielden om te picnicken natuurlijk een fotosessie gehouden op de vele omgezaagde boomstammen...



Toen we tijdens de wandeling een stukje op straat liepen werd er even gevreesd voor het leven van ons Piepje toen er een auto over hem heen snorde. Maar al bij al was het niet geraakt en hebben we het veilig aan de overkant gezet samen met wat brood en wat kaas.

En dan toch maar even demonstreren dat we ook nog mee kunnen met de kids. Op een gegeven moment kwamen we een bareel tegen die hoog genoeg hing om er zoals jonge kippetjes even rond te draaien. " Zou je dat nog durven? Ja natuurlijk waarom niet..."

En dan te bedenken dat mijn hart altijd stil staat als ik het mijn eigen kinderen zie doen. Wat als ze op hun hoofd vallen... Maar hoe hingen wij daar idd altijd vroeger

Woendag naar Luik voor een uitstap in het museum, aquarium en het huis van de wetenschap. Een heel mooi skelet van een walvis waar je onder kon lopen, kleine quiz: van welk dier is dit skelet, prachtige pluizebolletjes gemaakt van mijn twee nichtjes in het huis van de wetenschap toen ze hun hand op een electrische stroming legden ( je weet wel die bol van in de fysica lessen...

En donderdag een dagje aan de caravan gebleven. Het regende dus tussen de buien door even buiten spelen en dan terug even binnen. Buiten werd het tussen vier muren en voetbal en ik hoef waarschijnlijk niet uit te leggen dat ik héél wat heb afgelachen na bovenstaande foto...

Ik heb spieren verrokken waarvan ik niet wist dat ze er zelfs zaten...

En toen we binnen moesten vluchten werd het kaartspel "zenuwen" gespeeld...mijn snelheid werd stilletjes aan iets opgedreven, vingers goed nat om zo snel mogelijk de kaarten te kunnen draaien maar het afkloppen...laat ons zeggen dat dat nog beter kan. En er zijn best soms momenten dat ik snel kan afkloppen allen heb ik dan minstens twee of drie pakketjes afgeklopt...mijn coordinatie is blijkbaar niet echt in orde soms...

En voor we het wisten was het al terug vrijdag...'s avonds dus barbeque voorzien voor de mannen. Enigste zenuwpunt was of we de BBQ wel zouden aankrijgen want aanmaakblokjes waren we vergeten...Het is gelukt dus onze eer was gered en laat ons zeggen dat we ondertussen voor volgend jaar ook al een vervangmiddel hebben voor de aanmaakblokjes...maar dat blijft tussen mij en mijn zus ;-)

En dan 's avonds de afwas voor de mannen...eerlijk verdeeld toch?

Zaterdag nog een uitstap die eigenlijk een beetje in 't water viel. Mijn zus en ik hadden begrepen dat we in grotten zouden gaan en een steengroeve zouden bezoeken ( deze hebben we ook gedaan) maar 't leukste kon niet doorgaan... We dachten het vleermuizencentrum te kunnen bezoeken en ook echte vleermuizen te zien. Dit kon niet omdat er op voorhand moest gereserveerd worden en later ontdekten we ook dat er helemaal geen echte vleermuizen zouden te zien zijn...die beestjes mogen niet in gevangenschap gehouden worden. Teleurstelling...maar blijkbaar kan je wel een wandeling doen waar je ze in de natuur zou moeten kunnen zien...maar dat is dus pas voor volgend jaar...

Nog even en...

...we zijn weg. Vanaf morgen zijn de kids en ik voor een weekje bij mijn zus en haar drie kids in de Ardennen. Danny voert ons op en 's avonds komt hij samen met mijn schoonbroer terug naar huis. Zij moeten immers nog een weekje werken. E dan komen ze samen terug op de vrijdagavond en is voor hun de vakantie ook begonnen.
Voor iedereen die ook al in vakantie is...de zon eerlijk delen!
En voor wie nog aan 't werk is...toch ook veel plezier gewenst!
Tot de volgende...en wees gerust er zullen zeker foto's gemaakt worden ;-)

...en niet dus...

phoeh, deze avond naar de dierenarts geweest met het verhaal van Bono en het is geen dementie...een pak van mijn hart. Wat het wel is...verlatingsangst...
Tja hij heeft eigenlijk heel lang - toch tien jaar denk ik - bij Wolf gezeten en nu die er niet meer is...Hoewel hij dat in het begin dat Wolf er niet meer was niet deed.
Maar maandag mogen we achter medicijnen gaan die in zijn hersenen blijkbaar een en ander zouden kunnen gaan bijsturen. En dat dan samen met gedragstherapie...
Ik hoop dat het werkt want hij heeft echt heel veel artrose waardoor we hem niet altijd kunnen meenemen en bovendien ga ik de derde week van juli terug een weekje bij mijn zus naar de Ardennen samen met onze zes kids dus moet hij wachten tot Danny terug is van 't werk 's avonds...
Volgende week wordt dus een hondenweekje met héél veel oefenen op verlaten...