scrappyToo

Super gave candy...

2011-12-30T17:43:00.000+01:00

Nicole geeft terug een super gave candy weg. Kijk op mijn knutselblog in de zijbalk voor de juiste link: http://acoloredmind.blogspot.com/

Trop is trop en te veel is te veel...

2011-10-13T13:53:00.000+02:00

Bijna 2 jaar is het geleden dat ik hier nog iets kwam schrijven. Op de blogcandy's na kon niemand hier nog lezen hoe het hier ten huize scrappyToo gaat. Of men ons gemist heeft? Ik weet het niet, ik weet van enkele mensen dat ze wel eens kwamen piepen en soms vond ik dat wel een nadeel. Die mensen vonden het niet echt nodig om nog te luisteren naar ons verhaal, ze wisten het al. Dat is misschien wel een reden geweest dat ik het niet meer kwam neerpennen hier. Ik haatte het dat een gewone vraag van " Hoe is het met je?" overbodig werd.
Nu speelt het al langer door mijn hoofd om hier terug eens wat meer te komen praten. Waarschijnlijk vooral met mezelf. Hoe je het ook draait of keert, dit blog is eigenlijk voor mij meer een manier geweest om alles van me af te schrijven. Ik heb daar veel aan, alles eens van me af schrijven. Vooral toen het zo slecht ging met Robbe heeft me dat héél hard geholpen. En ja, misschien heb ik het nu gewoon ook wel terug meer nodig. Niet omdat het terug slecht gaat met Robbe hoor, die periode hebben we al even achter ons met enkel een nawee vorig schooljaar maar ik heb er moed op dat het dit jaar terug beter gaat.
Best wel wat muizenissen in mijn hoofd van die aard dat ik dingen moet leren loslaten. Teleurstellingen in mensen...
Voor mezelf al de lijn getrokken dat het voorbij is, dat ik best zonder ze kan. Hoe spijtig dat ook mag zijn dat ik zonder hun verder zou gaan. Maar ach, ik zag ze eigenlijk maar 1-2 keer per jaar, op feestjes na als die er waren.
Alleen knelt het schoentje dat die mensen ook belangrijk zijn in het leven van mijn kinderen. En dan komt als mama natuurlijk de vraag of ik zelf zo egoïstisch mag zijn om hun die mensen te ontnemen. Dillemma dus hoewel mijn kinderen soms zelf hun teleurstelling in diezelfde mensen uiten. Eerlijk is eerlijk, dan wordt het best moeilijk om positief te blijven.
Soms denk ik: ik gooi het er allemaal eens onverbloemd uit, misschien dat dat wat klaarheid brengt en ons een stapje dichter bij elkaar brengt. Maar meteen daarna komt het terug naar boven waarom ik me voel zoals ik me voel. En dan besef ik dat ik het niet zo vriendelijk zal kunnen overbrengen...daar komt geheid onenigheid van wat terug zal moeten afkoelen. Ik weet het, ik ben een explosief persoontje soms maar dat is vaak pas nadat er vaak en hard op mijn hart is getrapt, en in dit geval ook op het hart van mijn kinderen. En elke keer ik dat terug besef trek ik de lijn terug...trop is trop en teveel is teveel.

Zie ginds...

2009-11-07T11:48:00.003+01:00

...komt de stoomboot nog helemaal niet aan. Maar toch begint het hier al wat te kriebelen. De eerste verhalen van de Heilige man komen op TV, de speelgoedboekjes druppelen rustig binnen. En bij mij beginnen de radarkes te draaien. Het is waarschijnlik het laatste jaar dat we de mythe rond Sinterklaas nog levend kunnen houden dus wil ik er extra van gaan genieten.
Alleen één klein probleemke. Strooien terwijl de kids hier rondlopen zal niet zo makkelijk meer zijn met Ons Nena hier in de buurt. Strooien van hondenkoekjes vangt het voedingsprobleem op voor Nena en zou best wel grappige gezcihten geven bij de kids. Alleen denk ik niet te willen weten hoe ze reageert op een hand dat zomaar om de deur komt piepen...
Hmmmm, even inventief worden dus want deze sint wil echt nog héél graag een laatste keer strooien (grijns)

Terug thuis...

2009-11-02T13:02:00.003+01:00

Het kon niet vlug genoeg vrijdagavond zijn. Ik heb echt letterlijk de uren afgeteld. En eindelijk naar de groene lijn mogen bellen om te horen op welk uur ze precies zouden aankomen eindigde teleurstellend als ik hoorde dat er nog niets ingesproken was...nu had ik nog geen zekerheid wanneer ik Erica terug kon vastnemen om ze een dikke knuffel te geven.
Vijf minuutjes later dan eindelijk het bericht dat ze op het voorziene uur zouden aankomen, nog even op de tanden bijten en niet meteen in de auto springen ( anders stonden we echt te vroeg aan school ;-)
En dan maar wachten en wachten aan de schoolpoort. Het nieuws was ondertussen gekomen dat er kinderen ziek waren geworden de laatste twee dagen. Erica haar naam werd er niet bij vernoemd dus daar was je blij mee maar het is natuurlijk wel sneu dat er iets heerste in de groep.
En dan eindelijk zagen we de lichtjes van de bus in de verte...niets te vroeg. Een lachende Erica zit te zwaaien op de bus en er valt een blok van je schouders af. Haar brief was niet zo enthousiast geweest maar als we haar nu zien lachen weten we dat alles OK is. En dan weten we meteen weer wat we zo hard hebben gemist... Een spraakwaterval van verhalen wordt over ons gegooid, een luide whoeppie omdat er frietjes worden gegeten, een knuffel en een arm in je arm gehaakt als we naar de auto gaan... Erica is thuis en dat voelt echt héél goed, mijn gezin is terug compleet!

Kip zonder kop?

2009-10-29T19:20:00.002+01:00

Ik ben echt niet goed bezig en voel me een kip zonder kop. Woensdag komt de postbode met twee brieven die ik had verstuurd naar Erica. Huh, waarom komen die terug? " Ik heb ze kunnen onderscheppen, je bent vergeten om er postzegels op te kleven" Zo stom had ik me nog nooit gevoeld. Ik wou zo vlug en zo vroeg mogelijk op de dag de kaartjes van Tritia en Robbe posten dat ik blijkbaar iets te snel was geweest. Dus vliegensvlug naar het postkantoor met de vraag of deze, als ik ze nu nog postte, Erica ze nog zou krijgen. Dat was geen probleem dus deze keer wel postzegels op de twee brieven en de bus in.
Kijk ik vandaag de post na en...zit er terug een "gepostte" brief in die voor Erica bestemd was. Met het gekende gele briefje...idd ik was nog maar eens vergeten om er een postzegel op te kleven. Ik ben echt een kieken zonder kop. Ben ik zo gefixeerd op wat er in de envelop moet zitten, dat er geen fouten in het adres geschreven word, vergeet ik wel drie keer een postzegel ( en nu bloos ik echt ;-)
Dit kaartje gaat in elk geval niet meer op de bus, ik betwijfel of ze het nog krijgt dus zal ik het haar morgen zelf afgeven. En morgen komt niets te vroeg. woensdag kregen we ook Erica haar brief hier thuis en die was ooh zo triest. Ze had blijkbaar toch nog veel geweend maandag en ook toen ze de brief schreef moest ze wenen. Ze vond het daar niet leuk, het eten viel wel mee en er was een mooi uitzicht maar ze zou ons zo hard missen. En tja, dan breekt je hart wel hoor. Ik tel de urendus af tot ik haar terug kan gaan halen. Ik kan alleen maar hopen dat het dinsdag ietsjes beter was en woensdag al helemaal toen ze kinderen zag uitglijden in de modder en blijkbaar ook de juffen in de modder zag liggen. Wat is die groene lijn toch een goed idee geweest! Nog 23 uurtjes en ze is er weer...

Bosklassen...

2009-10-27T14:43:00.002+01:00

Gisteren was het dan zo ver: Erica vertrok op bosklassen. en dat was niet met de volle overtuiging. Al een paar dagen vertelde ze dat ze eigenlijk niet graag mee wou. Maar ze kon een andere jongen niet in de steek laten vondik. die had ze eerst met 100 redenen overtuigd om wel mee te gaan. Samen waren ze dan ook al aan het bekijken hoe ze konden ontsnappen, wel 7 verschillende plannen werden er gesmeed ;-)
Om haar toch een beetje gerust te stellen had ik gezegd dat, indien het echt niet ging,ik haar echt wel ging komen halen. Wetende dat dat toch niet nodig zou zijn. Maar als zij zich goed voelt met de gedachte dat ze daar niet zomaar achter gelaten wordt...
's Morgens dus de verwachtte traantjes bij het afscheid van de beestjes, van zus en broer die toch eerder naar school moesten. En dan de speelplaats op. een oppepper van de juf mocht niet baten, ook alle vrienden die haar troostten konden haar niet van mening doen veranderen, ze wou gewoon bij ons blijven. Maar toch maar doorgezet en richting bus. Nog even staan zwaaien en elke keer ze begon te zwaaien kwamen de tranen terug. Mama maar op haar lip bijten en pas als de bus wegreed mocht ik ook laten zien dat ik eenklein hartje heb en haar niet graag zo zie vertrekken. Maar toen we zagen dat de bus klem stond en een straat niet in kon rijden gingen alle ouders natuurlijk terug richting bus om nog even te zwaaien. En kijk, met wat gebaren konden we een lach op haar gezicht krijgen en al helemaal toen de bus bijna over onze tenen reed. Gelukkig dat ik toch nog een lach op haar gezicht zag... het komt wel goed eens ze daar is en 101 dingen te doen krijgt. Ondertussen ook de nodige kaartjes geschreven en gepost zodat ze weet dat we haar missen en de dagen aftellen tot ze terug is.

Mag ik even...

2009-10-25T17:39:00.003+01:00

Mag ik even 11 jaar terug in de tijd terug gaan. Ik ga niet naar een leuke plek, maar toch zou ik blij zijn om er te zijn. Ik zou denk ik veel anders doen moest ik toen weten wat ik nu weet.
Al gans de dag speel ik die dag in mijn hoofd terug af. Vertel ook de kinderen hoe het allemaal ging, neem hen mee naar het graf van mijn mama. Rond deze tijd, 11 jaar geleden kon ik nog bij haar zijn...
Nu kan ik niets anders dan haar zo ontzettend hard missen.

Eén met de computer...

2009-10-19T14:52:00.002+02:00

Het lijkt de laatste tijd wel of ik gewoon één ben geworden met de computer. En dan niet om hier zo veel te komen vertellen. Het leven gaat zijn gewone gangetje...
Maar bij ons Nena gaat het iets minder vlot. Ze sukkelt eenbeetje met haar gezondheid in die mate dat ze denken dat ze een allergische reactie heeft op iets. Alleen is de vraag nu...waaraan zou ze allergisch kunnen zijn. We zijn dus heel regelmatig bij de dierenarts mogen langs gaan en ik ben in internet gevlogen. Een hondenforum of drie gaan leeglezen en dan ook nog een forum over honden en voeding en dan met namen KVV en BARFEN. KVV is een kant en klare versvoeding ( die krijgt ze momenteel) en barfen is echt zelf een menu maken voor je honden met rauw vlees en groenten. En dat rauw mag je echt letterlijk nemen want karkassen en organen en zo meer worden echt gevoerd aan die honden.
Ondertussen zijn we er uit en staat Nena op een nieuwe voeding en kijk ook de eerste stappen in barfen zijn gezet...
Je kan het lezen op http://dagboekNena.blogspot.com en er staan ook een paar foto's bij. Niet te gruwelijk, geen schrik hebben ;-)
En hier...ik zei het al het leven gaat zijn gewone gangetje en ondertussen mogen we beginnen aftellen. Volgende week maandag vertrekt Erica voor een week op bosklassen met de school. Wordt een zware week ;-)

Tienertje...

2009-09-24T09:34:00.003+02:00

Je telde de dagen echt af...je was bijna jarig. Nog zoveel daagjes en 't is mijn verjaardag... Wie verjaart er morgen? En eindelijk mogen we je dan wakker komen zingen...

10 jaar ...
Ongelofelijk hoe snel je zo groot geworden bent. Geen baby meer, geen peuter of kleuter...ik mag je nu eigenlijk al een tienertje noemen.
Het is even wennen want je bent toch nog steeds mijn kleine meid. Maar jij zelf bent apetrots dat je nu al zo "oud" bent geworden. De tijd hoeft niet meer verder te gaan voor mij...ik hou je het liefst zoals je nu bent. Laat dit tienertje nog maar even mijn klein tienertje zijn dat ik nog kan opnemen om tegen me aan te drukken. Een tienertje dat nog perfect in mijn korte armen past om te knuffelen...
De tijd gaat veel te snel...

En als je denkt dat papa zich vergist heeft met de kaarsjes? Een foto kan zo bedrogen uitkomen... Twee kaarsjes staan bijna perfect achter elkaar ;-)

Nieuw schooljaar

2009-09-03T09:26:00.002+02:00

We zijn vertrokken voor een gans nieuw schooljaar. Hoe dat voelt?

Leeg...geen kinderen rond je hebben terwijl je twee maanden samen was geeft me echt een eenzaam gevoel.

Vlug...we moeten een versnelling hoger schakelen. Op tijd uit bed, op tijd in bed, op tijd eten, op tijd... pfff heeft nog een paar daagjes nodig om er helemaal in te geraken.

Uitkijken...ik tel af naar de volgende vakantie. Moet ik nu blozen? Als dat moet dan doe ik het toch niet, ik heb gewoon mijn kids graag rond mij en daar is niets mis mee.

Maar we kunnen er niet onderuit en draaien dus mee in de versnelling die de maatschappij ons oplegt en voldoen netjes aan de schoolplicht.

De kids zelf...zijn goed gestart. Erica zit bij de juf waar ze stiekem bij hoopte te zitten en kwam de eerste dag enthousiast vertellend thuis wat er allemaal gebeurt was. Tritia kwam 's avonds al met de bus naar huis en was toch ook heel enthousiast over haar school. Maar zo moe! Woensdagmiddag kon ze niet anders dan even wat slapen. Het vergt toch veel van haar ...

En dan Robbe...die is héél gelukkig met zijn meester! Hij heeft zijn eerste schooldag goed afgesloten net als zijn tweede dag. Ziet het helemaal zitten met die "grappige" meester die hem toch doet denken aan de meester van vorig jaar. Als de kinderen in de klas te veel praten omdat de meester even achter komt heeft hij het blijkbaar toch nog even moeilijk maar ik ben positief. Hij komt er wel door ... Misschien nog wel even een klein en scherp bochtje in zijn rollercoaster want ik ben realistisch na de voorbije vakantie weken. Er is nog heel veel niet verwerkt van vorig schooljaar maar overkop ...ik zie nog niet meteen een afgrond op dit moment.

Fingers crossed xxx

Laatste week

2009-08-26T09:32:00.002+02:00

De laatste week van de grote vakantie is ingegaan met heel veel spijt in mijn hart. Voor Erica mocht de week eigenlijk al twee weken geleden over gegaan zijn. Voor Robbe en Tritia mochten er best nog wel een paar weekjes vakantie voor de boeg liggen...
Ik ben best wel benieuwd wat het allemaal gaat worden. Drie kinderen, elk op een verschillende school...dat wordt dus echt wel even in drie stukken snijden die eerste dag ( gelukkig is mijn ventje wel thuis). Voor Erica heb ik eigenlijk het meeste rust. Die gaat het best goed doen en heeft haar vrienden waar ze bij kan gaan. Voor Tritia: reuzebenieuwd...een nieuwe school dus terug nieuwe vriendjes maken en nieuwe leerkrachten leren kennen. Ze zal ook met de schoolbus naar school gaan en 's middags al zoiezo op school blijven eten. Dat worden dus lange dagen omdat ik haar niet kan zien. En dan Robbe...die gaat terug naar zijn oude school, bij zijn oude vrienden. Daar maak ik mij helemaal geen zorgen over. Maar bij welke leerkracht komt hij terecht? Een meester of een juf? Als ik zie hoe moeilijk hij het de laatste dagen heeft... De voorbije weken kwam zijn meester al een paar keer terug naar boven in een gesprek. Tranen kwamen terug toen hij over zijn juf moest vertellen en hoe ze alles heeft aangepakt. Het is dus nog helemaal niet verwerkt en ik hou mijn hart vast voor die eerste schooldagen.
Ik maak mijn borst dus nat voor die eerste schooldag en kan alleen maar het beste hopen voor mijn drie schetekes.
Nu gewoon nog even genieten van die laatste dagen...

Ons geheime projectje...

2009-08-20T16:41:00.002+02:00

Ik vermelde het al in het vorige berichtje. Ik ben hier niet zo vaak langs gekomen de laatste tijd omdat heel van mijn tijd in een ander "projectje" was geslopen. Heel veel gelezen, ver gereden om te kijken en te "bestellen", nog meer lezen en dan...maar een duits herder pupje meegenomen naar huis. Al heel lang verlangde ik naar een duits herderpupje en eindelijk is het zover...we hebben hier een pup op te voeden. Natuurlijk hou ik er een persoonlijk dagboek op na over ons Nena dat je hier kan vinden http://dagboekNena.blogspot.com maar ik laat jullie alvast even zien wat voor een prachtige meid hier rondhuppelt.

Ze is al enorm veel gegroeid sinds ze bij ons woont maar dat lees je allemaal op haar dagboek ;-)

Zo lang geleden...

2009-08-08T18:29:00.003+02:00

Mijn god wat is het lang geleden dat ik hier nog even ben langsgeweest. Is er niets gebeurd of is er juist iets ergs gebeurd? Helemaal niet.
We hebben het schooljaar afgesloten en zijn zo hopelijk ook uit de emotionele rollercoaster van Robbe kunnen stappen. Het is hoe dan ook toch een vreemd einde van het schooljaar geweest. Nooit gedacht dat we dit jaar al opnieuw afscheid gingen moeten nemen van deze school voor twee van onze kinderen ...dus ja het was een einde met gemengde gevoelens...
Maar de vakantie heeft ons nadien helemaal in beslag genomen dus hebben we helemaal niet meer stil gestaan bij het begrip school. We hebben genoten van het warme weer en ons helemaal gestort op het verder inlezen over... dat kan ik hier nu nog niet zeggen. Anders is de verrassing er af voor enkele mensen in de familie dus hiervoor moet je nog even geduld hebben. Maar ik heb er een nieuw blog aan gewijdt dus... Ik beloof hier binnenkort toch wat meer over te vertellen.
Vakantie dus en ook dit jaar zijn we een weekje naar de Ardennen gegaan met mijn zus en onze 6 kids. Een totaal ander jaar als andere jaren. We hadden ongelofelijk veel zon met een roodgebrande zus als gevolg ocharme ( de zalf smolt gewoon van haar af). Geen stukjes chocolade aangeraakt, hoewel hij gewoonte getrouw op ons lag te wachten maar natuurlijk wel andere dessertjes wat had je gedacht? Het uitgebreide verhaal komt nog maar dan als ik terug foto's kan bijvoegen. Momenteel werk ik vanaf een "hulp" computer want mijn computer is nog maar eens in panne gevallen ( deze keer de harde schijf) en ik kan wel wat foto's kwijt op deze maar niet het grote aantal van een ganse week Ardennen...
En na ons weekje vakantie in de Ardennen twee weekjes vakantie met het ventje. Een rustige vakantie...het weer liet ons wat in de steek. Maar kom toch niet bij de pakken blijven zitten en een cinemake gedaan, toch eens naar de zee, twee dagen onder de baan voor ons andere "projectje", een dagje gaan fietsen waarbij Danny ons wel eens de weg ging wijzen ( amaai mijn kont ;) ), ook een dagje Bellewaerde, familiebezoek...
ik beloof vanzelfsprekend nog meer verhaal samen met de foto's. Maar nu weten jullie dat we hier nog leven en alles nog in orde is. Toch maar eens werk maken van het meedelen van ons "projectje" aan de familie...dan kunnen we eerlijk schrijven en dan zullen jullie zien waar al onze tijd heen gevlogen is ;-)

Ik mag..

2009-06-26T20:39:00.003+02:00

"Ik ga zeggen tegen de juf dat ik van de dokter niet mag rekenen. Dat dat niet goed is voor mijn hersenen nu en dat die gaan breken"

Robbe kreeg woensdag een steen tegen zijn voorhoofd en kwam wenend naar huis. Een joekel van een buil, meteen blauw en bloeden want er was toch een wonde. Dus met een pleister op zijn voorhoofd naar school de volgende dag. En hij kreeg dus het lumineuze idee om zijn gekwetste hoofd te gebruiken om onder de laatste taken onderuit te komen. Ik zeg hem nog dat hij dat mag proberen maar dat het niet zal lukken.
Blijkt later op de dag dat een mama aangesproken werd door de juf omwille van het "doktersvoorschrift". Zou het echt zo zijn dat zijn hersenen niet meer functioneren? Dus heeft de mama een testje : "hoeveel is 15+15 Robbe?" Waarop Robbe doodleuk antwoord "Ha 129!"
Waarop de mama "Ja dat is nog juist ook. Alles werkt nog Robbe" ;-)
Prachtig om te zien hoe hij hun toch beet neemt door express een verkeerd antwoord te geven...typisch een grap van Robbe. En de volwassenen, die stonden er bij en keken er naar ;-)

Zij...

2009-06-26T20:17:00.005+02:00

Zij is hij zei zij...en wij ...begonnen te lachen terwijl we naar elkaar keken...

Ons drie meisjes zijn dus geen drie meisjes maar twee meisjes en een jongen. Valt het op dat het een jongen is?

Ik had al eens lachend gezegd dat hij verdacht veel van een jongen had...hij bijt en valt aan. Op een speelse manier natuurlijk,zo een monstertje is het niet ;-)

En hoe het gaat met Eve en Garfield...

Alles helemaal in orde zoals je ziet. Een paar daagjes na vriendschap gesloten te hebben met Youky is ons Eve ook voor zijn charmes gevallen ;-)

En hij geniet van de vrouwelijke aandacht...'t is dan ook een echte vent blijkt nu :-))

Pendants...

2009-06-10T21:21:00.005+02:00

Ik was er al een tijdje naar op zoek. Een persoonlijke ketting waarin mijn kinderen verwerkt werden. Niet letterlijk natuurlijk, het is nooit de bedoeling geweest om hun elk een vinger af te snijden en die mee te nemen ;-).
Dus internet op en zoeken naar verschillende mogelijkheden. Daarbij kwam ik op de Ranger Memory Glass en Frames van Tim Holtz en de verschillende mogelijkheden leken me zo vanzelfsprekend dat ik een set ging halen.
Robbe wou ook graag een klein cadeautje maken voor zijn meester en een sleutelhanger leek hem wel leuk. Dus dacht ik meteen aan de frames...Robbe koos het papier, de stempels die moesten gebruikt worden en zette me aan het werk...
Mega F voor mega F**** zoals Robbe hem steeds noemt en dan de achtergronden ook wat bestempeld om het geheel diepte te geven...

Op de achterkant moest er van Robbe het chinese symbool staan voor VRIEND , samen met de gekrulde hoeken gestempeld. Een beetje trukaré foefelare met een stempel van de set Ticketed en de achtergrond sloot daar perfect bij aan...

De sleutelhanger moest ook netjes afgegeven worden dus maakte ik uit karton en bakpapier een doosje op maat waar natuurlijk ook het "vriend" symbool op moest van Robbe en het geheel natuurlijk in meester zijn lievelingskleur...

Na die eerste "stempeldoop op klein formaat" ging ik aan de slag met mijn eigen ketting. Begonnen met een wit vierkant pappiertje van 1 1/2 inch en geëindigd met onderstaand resultaat...ik ben er héél tevreden mee en het mag gezegd eigenlijk ook wel trots

Awards

2009-06-10T16:10:00.006+02:00

Ik kreeg van Pruts een tijdje geleden ( bloos!) deze award.

De regels/the rules:
These blogs are exceedingly charming. These kind bloggers aim to find and to be friends. They are not interested in self-aggrandizement. Our hope is when the ribbons of these prizes are cut, even more friendships are propagaded.
Please give more attention to these writers. Deliver this award to five bloggers who must choose eight more and include this cleverly-written text into the body of the award
I pass on this award to:Mich, Chantal, Linda

Ik weet het , ik moet hem eigenlijk doorgeven aan 5 andere mensen maar ik kan niet meteen iemand bedenken wie ik nog aan mijn lijstje kan toevoegen. Blogs genoeg die ik volg nochtans... Ik hoop van harte dat deze drie dames hem ook nog niet eerder ontvingen... want daar zit toch wel een groot probleem dat deze awards vaak al bij gekende blog de revue gepasserd zijn. Leuk als je hem meer dan één keer krijgt maar niet de bedoeling dacht ik?

En nu we bezig zijn moet ik tot mijn groooooooote schande laten weten dat ik héééééél lang geleden nog een andere award ontving maar wegens "uit het oog erloren" hem nooit op mijn blog zette...

Ik kreeg hem van Enny waarvoor toch nog een dank je wel!

Ontelbare slagen en klappen ...

2009-05-26T20:54:00.008+02:00

Ontelbare slagen en klappen op mijn hoofd heb ik getrotseerd. Elke keer liep ik terug achter die pluizige wezens aan om hun ervan te overtuigen dat ik eigenlijk best wel meeviel. Ze lijken ook best wel wat op mij...maar op de vraag of we familie zijn kreeg ik nooit een antwoord. Eerder een slag in mijn gezicht...

Maar ik gaf niet op. Ik liet hun aan mij ruiken, miauwde naar hun vol medelijden, wandelde onopvallend steeds wat dichter in de buurt, rende in een rotvaart achter hun aan om te laten zien dat weglopen niet hielp. En af en toe maakte ik me zo groot mogelijk om te laten zien dat ik ook meetelde.

De grijze poes met de strepen die blijkbaar gelokt wordt met de naam Youky heb ik eerst benadert. De zwarte Eve blaast echt nog iets te fel naar mij. Ik ben dan ook blij dat ze haar aandacht aan iets anders schonk...

Een raar wit iets waar een raam inzit met ronddraaiende spullen achter dat raam. Het boeit haar mateloos maar ze slaagt er niet in iets te pakken te krijgen.
Eindelijk...
...ontelbare slagen en klappen op mijn hoofd later hebben Youky en ik eindelijk een verbond gesloten. Het moet nog groeien en zal ongetwijfeld nog véél sterker worden maar kijk...ik denk zowaar dat ik er een "zus" bij heb gekregen...

Mijn baasje doet het heel veel plezier, ze kon niet stoppen met flitsen in mijn ogen. En in haar oogjes zag ik sterretjes van blijdschap net voor het sterretjes werden voor mijn ogen. Morgen neem ik Eve onder handen. Dan zal ik haar achterna zitten, haar besnuffelen en haar aan mij laten snuffelen. Ik zal klappen van haar incaseren en mij als het kan nog groter maken door op mijn achterpoten te staan. Maar eerst...

Gewoon slapen en genieten van de warmte die ik vind bij mijn zus...

Wie...

2009-05-21T17:19:00.008+02:00

"Wie... in hemelsnaam is dat??
Wat komt dit in mijn huis doen? Als ik mij nu echt héél boos maak, zo boos als mijn baasjes mij nog nooit hebben gezien, zou het dan weg gaan?"

"Ja dat vraag ik mij ook af. Het ziet er verdacht en gevaarlijk uit want het beweegt en ruikt heel vreemd. Wacht Youky, ik vertrouw het ook niet en ga met je mee naar boven. Daar zijn we veilig."

"Ik ben het maar, doe mij alsjeblief niks. Ik werd net door 5 dolenthousiaste rare wezens meegenomen in een blauw stalen ding dat ervoor zorgde dat alles om me heen voorbijflitste. Het viel best mee, het ronkende geluid van dat stalen ding suste mij héél even in slaap en kijk toen was ik hier plots..."

" Ik ben zo moe...ik heb de schrik van mijn leven gehad met een ander vreemd wezen dat me besnuffelde langs alle kanten. Maar ik heb me niet laten doen. Dat blazen heeft mama mij goed geleerd. Ik wou dat mijn zusjes en broertjes hier ook waren samen met mama.. Maar het lukt me vast wel. Eerst wat slapen op een , denk ik, toch veilig plekje."

"Dat nachtje slapen heeft me deugd gedaan en die 5 dolenthousiaste mensen zijn eigenlijk wel leuk en lief. Ze spelen met me en strelen me te pletter zonder me pijn te doen."

"Maar wat dat ene baasje steeds zegt over mijn snoetje snap ik eigenlijk niet. Is het dan zo zwart dat het echt nodig is om er met water tegen aan te gaan? En mijn nageltjes...die zijn toch niet zoooo scherp? Ik heb ze nodig want dat stinkende spul dat ze op mij spuiten vind ik echt niet leuk. Wat zijn die andere beestjes dan waar ze het toch steeds over heeft? Moeten die kleine beestjes écht weg?

"Is het echt beter zo? Miauw...Miauw...maaaamaaaaaa, waar ben je nu? Rare wezens, mag ik bij jullie want ik vind mijn mam niet. En mijn zusjes en broertjes komen ook niet als ik roep. Het is hier helemaal niet zo erg maar het zou leuker zijn mochten die andere pluizige wezentjes toch wat dichterbij durven komen zodat we samen konden slapen... Ik zal hun wel overtuigen dat ik de kwaadste niet ben. Maar mag ik ondertussen alsjeblief bij jullie ...rare wezens? Want bij jullie voel ik mij goed."

Eindelijk...

2009-05-11T13:58:00.004+02:00

Het heeft wat voeten in de aarde gehad maar eindelijk is ook de laatste stempel die ik had besteld aangekomen. Internet is makkelijk als mailtjes aankomen waar ze moeten zijn dat is...
Het is voor velen onder jullie misschien niet de meest voor de hand liggende keuze maar tja, ik ben wie ik ben zeker? Toen ik twee jaar geleden naar de stempelbeurs in Zeist ging trokken mijn ogen naar drakenstempels, geraamtes en doodshoofden en nog eens doodshoofden. Nu viel mijn keuze opnieuw naar de iets "stoerdere" stempels die toch ook eens op een jongenslootje kunnen. Bloemen en vlinders en krullen genoeg en nu eindelijk ook eens...

De eerste drie stempels vind je terug in de webwinkel van Joan Gevaert onder het merk Ecletic Images, het gothic heart is aangekocht in de stempelwinkel.

En...

2009-05-07T21:24:00.005+02:00

...mogen wij u voorstellen aan Garfield?

Gezocht en gevonden: een rost katinnetje.

Overal kregen we te horen dat een rost katinnetje moeilijk te vinden was want meestal zijn het katers. Maar het lot was ons blijkbaar toch gunstig gezind want bij een vriendin van een vriendin was er een nestje geboren met maar liefst 4 roste kittens...daar moest nu toch echt wel één katinnetje in zitten vonden we en kijk er waren er zelfs twee. Deze avond nog gebeld naar de mevrouw en we mochten direct langskomen om al even te komen kijken. Samen dan maar even gekeken welk de meisjes waren want het is echt niet makkelijk te zien bij zo kleine guppies. En eens we de twee meisjes hadden konden we kiezen.

Danny hoefde echt geen twee keer na te denken ;-) het poesje dat hij vasthad was het rostste en werd Garfield gedoopt. We gaven haar nog een bandje rond de hals zodat ze niet meer ontsnapt in een ander gezinnetje ;-)

Nog twee weekjes wachten omdat ze nu nog net iets te jong zijn en dan komt onze vrouwelijke Garfield bij ons.

Over een maandje...

2009-05-07T10:42:00.002+02:00

Gisteren zijn we de resultaten voor ons Tritia mogen gaan ophalen. Elk jaar wordt ze eens "binnenste buiten" gekeerd om haar mucoviscidose goed op te volgen. En dan is het toch nadien even slikken voor je binnen gaat. Het gaat goed met haar dus het is makkelijk te zeggen dat alles wel in orde zal zijn. Maar vorig jaar kwam er plots boven dat ze toch iets hadden gezien aan haar lever ( niets ergs en met medicijnen op te lossen) en toen kwam toch het besef dat de ziekte binnenin toch verder woekert en dat niet altijd prijs geeft aan de buitenkant.
Eerst bij de voedingsspecialist gegaan. IJzer was wat te laag, vitaminen konden beter dus héél veel in de zon laten lopen als die er is ;-). Maar anderzijds toonden haar cholesterol en vitaminen A dat ze naar vertering eigenlijk bewijst dat haar lichaam het zelfstandig kan. en ook al heeft hij geen glazen bol durfde de dokter toch te voorspellen dat ze er waarschijnlijk ook nooit echt problemen mee zal krijgen afgaand op de leeftijd die ze nu al heeft. Meestal komen de problemen tot aan de leeftijd van 5 -6 jaar naar boven maar zij is er al 9 en alles verloopt vlot...Hij dacht zelfs dat ze voor longen ook nog wel een heel aantal jaren te goed had zonder problemen...en we mogen heel stilletjes vaststellen dat ze muco in een lichtere graad zal hebben.
Laat ons hopen dat we hij het goed heeft. Op naar de longarts...en waar we daar altijd goed nieuws krijgen is het deze keer minder. Ze blaasde ver beneden haar peil op de onderzoeksdag en ook gisteren zat ze terug op 95% terwijl ze toch 110-120% kan halen. Er waren tekenen dat ze misschien toch ergens met allergie te maken zou kunnen hebben. Maar eerst maar eens aan de antibiotica voor drie weken want op dit moment is ze wel verkouden. Over een maandje dus terug om te blazen en dan maar hopen dat ze terug goed blaast...
Is het dan nog niet op peil verder laten onderzoeken naar allergiën en hopen dat daar een oorzaak in gevonden wordt...

Dat doet deugd...

2009-05-02T20:33:00.004+02:00

...aan mijn hertje ;-)
En dan hertje in de betekenis hartje...

Het begon als een liefdeshistorie...je weet wel, twee geliefden die elkaar heel lang hebben moeten missen die elkaar eindelijk terugzien en dan naar elkaar lopen om in elkaar armen te springen...
Zo ging het bij ons ook. We hadden afgesproken met die persoon die Robbe zooo hard mistte de laatste tijd dat hij er wenend voor op mijn schoot zat. En toen hij hem zag aankomen liep hij ernaar toe om echt in zijn armen te vliegen. Zalig om te zien hoe hij zijn hartje ophaalde om samen met die persoon in het spinneweb te kruipen tot helemaal bovenaan, verstoppertje te spelen, op zijn rug te zitten en hem naar nieuwe plaatsen te "leiden" (alleen de teugels ontbraken nog ,-)) Samen in de boot en eerlijk vertellen wat hij zoal moest meemaken in zijn emotionele rollercoaster.
Enigste minpuntje was het afscheid...dat kwam voor Robbe veel te vroeg. Voor hem bleven we gewoon altijd samen...waarom zou hij afscheid nemen? Maar toch maar even met hem gepraat en beloofd dat we elkaar spoedig terug zagen. Nog een dikke knuffel met de tranen in zijn ogen en beloofd om echt zijn best te doen voor hem...
Als we terug thuis komen volgt een blik op een "beteuterd" gezichtje, een dikke knuffel en even vraag je je af of je er goed aan hebt gedaan om toch terug een afscheid tussen de twee in de hand te werken door ze samen te brengen. Maar dat vervaagt direct als je hem hoort vertellen dat het een héle leuke dag was geweest. Het heeft echt deugd gedaan en daarom...bedankt M.F. omdat je mijn jongen zijn pijn toch terug hebt weggenomen, omdat je er onvoorwaardelijk voor hem was!

Al 17 jaar...

2009-04-30T16:45:00.003+02:00

"Wat gaf jij vroeger aan je papa voor zijn verjaardag?" en prompt zeg ik "Cigaretten." Maar de laatste 17 jaar kan ik niet meer doen dan bloemen geven voor zijn verjaardag... "Wat vond je papa leuk om te doen?" "Bakken. Hij kon hele goede taarten bakken en die ene soort koeken...als hij die bakte waren ze na twee dagen allemaal op..." " En kon hij er dan ook zo een foto op zetten?" "Neen, toen kon dat nog niet maar we gingen in den Haeck wel van die suikerbloemetjes halen en marsepeinen rozen.."
En als Robbe gek doet vertel ik hem dat pepe hem aan zijn oren omhoog zou heffen ..."Deed hij dat met jou ook?" "Ja hoor en neen Erica dat deed geen pijn" En dan herinner ik mij dat ik ook in zijn nek mocht gaan zitten maar eigenlijk stiekem wel wat bang was omdat dat best hoog was ;-)
Ik wou dat ik meer kon doen om mijn vader zijn verjaardag te vieren. Niet zomaar wat bloemen zetten aan een graf. Maar het doet goed om herinneringen op te halen en het doet nog veel meer deugd dat ik ze kan delen met mijn kinderen. Ik weet dat mijn vader dat het mooiste verjaardagskado vind dat ik hem kan geven...

Er terug ingevlogen...

2009-04-17T20:14:00.007+02:00

Ik heb heel lang stilgelegen wat scrappen betreft. Tot op de dag scrappen ten voordele van muco. Toen dook ik in de oude doos om foto's mee te nemen en ik werd gewoon meteen weer verliefd op die foto's met die kleine ukkies...
En kijk, er waren foto's waarvan ik meteen dacht: die scrap ik ...met het gekende gevolg. De scrappersblock is voorbij en ik ben er terug ingevlogen.

En er zullen alleen maar foto's bijkomen vrees ik nu er nieuwe kleine ukkies zijn die allerlei gekke dingen uithalen of gewoon zoooo lief zijn...of...

Youky die een beetje te diep in 't glas heeft gekeken ;-)

...en een enorme kater heeft...

Hoe...

2009-04-13T11:03:00.008+02:00

...het met de poesjes gaat? Héél goed mag ik zeggen. Ze voelen zich hier best al thuis

Durven heel gek doen met elkaar en voelen zich precies "betrapt" als het fototoestel in de buurt komt...

En eindelijk hebben we ook iets gevonden waar Eve heel graag mee speelt. Elke keer Danny van 't werk thuis kwam en zijn werkschoenen uitdeed vonden we Eve wel bij de schoenen om met de veters te spelen. Dus hebben we hier nu in huis een paar losse veters gewoon rondzweven. En eens je er mee begint te draaien of zwieren is ze daar...

Youky is nog steeds het sociaalst. Die kan je met gemak opnemen, komt bij je in de zetel, en mag je echt van links naar rechts sjezen... Ze is ook helemaal niet bang van het fototoestel en onderzocht het al van dichtbij ( spijtig allemaal onscherpe foto's tot nu toe omdat ze echt te dicht zat ;-))

En zoals je ziet...ze heeft er helemaal geen probleem mee als ze opgenomen wordt om bij iemand te komen liggen...

Of het moet zijn dat ze haar kuren krijgt om Eve te bespringen. Ze zijn genezen en daar kan ik natuurlijk alleen maar blij om zijn...

8 kaarsjes...

2009-04-11T09:46:00.003+02:00

Hij keek er zo naar uit...zijn verjaardag. Niet omwille van het jarig zijn, neen...hij wou een kadootje en dat hebben we geweten. Vanzodra we naar de winkel waren geweest en hij ons had mogen laten zien wat hij eigenlijk wel leuk vond ( om dan daarna door de winkel te sluipen met de kado's zonder dat hij het ziet) kon hij niet meer stoppen. "Krijg ik een kadootje?" " Toe eentje maar en ik zal dan héél braaf zijn." "Ik wil een kadootje, ik wil een kadootje, ik wil een kadootje..."
Maar hij ving bot (Zo erge ouders zijn we namelijk ;-)) en moest echt wachten tot op zijn verjaardag.

En dan 's morgens vroeg om 6.45 uur meisjes wakker gemaakt om hem wakker te zingen. Dan konden ze voor Danny naar 't werk vertrok toch nog hun kadootjes al geven. En onze kadootjes zijn voor zondag als zijn meter ook komt...En in de loop van de dag flitsen dan nog eens stukjes van zijn bevalling door je hoofd. Zie je jezelf hier nog in de living staan met opgetrokken knie om de weeen op te vangen, een bevalling waarvan je dacht dat hij wel vlug zou gaan omdat het al de derde keer was...om toch lang te duren omdat hij een sterrekijkertje bleek...
En nu is hij al een guppie van 8 jaar die heel goed weet wat hij wil. Maar ook een gevoelig guppie die het gelukkig nog steeds niet erg vind om mij een dikke knuffel te geven en een dikke dikke zoen. Als ik de tijd kon stilzetten dan deed ik het graag. Je hoeft helemaal niet groter te worden , laat die puberteit maar weg. Samen blijven knuffelen, blijven kriebelen in de zetel en praten over alles wat je dwars zit of waar je juist zo nieuwsgierig naar bent...

8 kaarsjes op de taart is meer dan voldoende voor mij...

Ziek...

2009-04-07T14:01:00.005+02:00

Elke dag opnieuw zalf in Eve haar oogjes en ook bij Youky maar beginnen want ook bij haar begint er een oogje "verkouden" te worden. Verkouden...daar begin ik toch wel erg aan te twijfelen of we het als een gewone verkoudheid mogen bestempelen. We twijfelen echter niet om naar de dierenarts te gaan. Bovendien denk ik dat Youky ontwormt moet worden. Ze is toch vrij mager als je het vergelijkt met hoe ze haar eten opschrokt...
Als 8-koppig team gaan we met onze twee snoezen naar de dierenarts. De kindjes van mijn zus zijn immers twee daagjes bij mij. Ik wou toch graag thuis blijven bij de kittens om ze regelmatig eten te geven en zo.

De dierenarts maakt nog een grapje tegen de vorige klant als die even in de wachtzaal kijkt: " En dat is één familie hé..."

Om dan te zien dat ze toch zelf ook even goed kijkt in de wachtzaal ;-))

Nog maar binnen in haar praktijk laat ze ons al bij elkaar staan om een foto te maken, die mailt ze dan straks wel even door. Leuk, alleen nog even twee poezen in stukjes snijden want iedereen wil ze natuurlijk wel vastnemen...

En dan wordt het alleen maar bevestigt. De poesjes zijn echt wel ziek. Ons Eve ( zwartje) is het ziekst zoals we dachten. Ze heeft 40.2 koorts, vlooikes die haar afweer naar beneden halen en dus een virus dat haar oogjes ontsteekt. Geen wonder dat ze zo stil en rustig is thuis. En ik schrijf het juist...rustig thuis want bij de dierenarts zien we een driftige dame amaai. Ze klauwt, springt weg ( maar wat zijn we nog rap voor onze leeftijd Danny...) en miauwt. Nu ik denk dat ik ook zo zou reageren als ze een thermometer in mijn klein poepeke zouden steken, een naald in mijn achterwerk en dan nog bespuiten met een vies ruikend koude vloeistof om dan mijn nagels bij te knippen en te stoppen met een plakkende siroop in mijn mond.
En dan is Youky aan de beurt ik hou mijn hart vast voor haar reactie want ik mocht zondag kennis maken met haar nagels... maar ze is vrij kalm en laat het redelijk goed toe. Zij heeft ook wel koorts maar toch minder dan Eve. We gaan naar huis met een fles antibiotica en pilletjes om te ontwormen en pilletjes voor Bono zijn poten. De oogzalf moeten we zeker blijven verder geven 3-4 keer per dag. Iets wat ik minder graag doe want ze schudden toch vaak onverwacht met hun hoofd en ik heb zo schrik om in hun oogjes te prikken... Ze vinden het echt niet leuk en zoeken nadien dan ook vaak rust bij elkaar.

Nog steeds in hun kartonnen doosje en op hun eigen blauw dekentje. De krabpaal met drie etages en twee "slaapkamers" kan blijkbaar niet op tegen de gezelligheid van een doosje in de living... Och , het belangrijkste is dat ze ergens rust vinden want de dokter benadrukte dat we hun dat toch zoveel mogelijk moesten geven zodat ze zich konden herpakken. We moesten nu maar hopen dat het geen te erg virus is want er kan blijkbaar uit een specifiek virus FIP evolueren en dat loopt nooit goed af... Een uitleg die bij Erica al voor twee traantjes zorgde want ze wil ze natuurlijk niet kwijt...
Maar als we zagen hoe goed dat spuitje van de dokter hielp...we weten nu wel dat er bij Eve hééééél wat leven in zit als ze geen koorts heeft. Ze liep gisteren van links naar rechts en terug om dan uit de bocht te gaan en weer te vertrekken...
Vandaag al terug veel minder en veel slapen...geen probleem als we ze daarna zo terug door het huis zien rennen met Youky achter haar aan.

Mag ik u voorstellen aan...

2009-04-05T09:36:00.007+02:00

...onze nieuwste bewoonsters

Het zat er aan te komen...nu onze twee poezen er spijtig genoeg niet meer zijn misten we toch wat poezenleven rondom ons. Het was dan eigenlijk ook vrij vlug besloten dat we op zoek gingen naar nieuwe kleine kittens. Dat bleek echter niet zo vanzelfsprekend. In dierenwinkels mogen ze die niet meer te koop aanbieden, er mogen zelfs geen kaartjes meer uithangen, dierenasiels hadden er geen binnen, onze dierenarts kon niet meer dan een telefoonnummer meegeven van iemand waar de poes op bevallen stond, de koopjeskrant daar mag het ook niet meer instaan mits ze een speciaal nummer hebben en dan komt ge terecht bij de raskatten, internet toonde nog allemaal "oudere" nestjes...
Dus ook even op de forums en groepen waar ik lid van ben een oproepje geplaatst en daar had ik één klein poesje gevonden dat ook nog aan onze beschrijving voldeed.
Ja want we waren toch wel heel specifiek op zoek. We zochten immers kleuren van poezen die we nog niet gehad hebben ( Robbe zei dat hij dan teveel aan onze oude poezen zou moeten denken) en zonder twijfel moest er voor Danny toch ook een roste Garfield bijzitten.
Een zwart kattinnetje van 8 weken... daar wilden we niet te lang over twijfelen en we zouden het zeker gaan halen. Het is nu immers paasvakantie en nu konden we het alle tijd geven dat het nodig had. Voor mij was het nu of pas in de grote vakantie. Het bleek nu te zijn en we stellen je dan ook voor aan: Eve

Een klein schuchter poesje dat al bang bleek toen we nog maar met haar naar de voordeur liepen. Tot op vandaag blijft het ook onze "bange" poes te zijn die haar vaak verstopt onder de kast en wegloopt als we haar graag eens willen nemen om te strelen. Ze is wel de properste want de kattenbak wordt door haar goed bezocht. Er was maar één klein probleempje en dat was dat haar oogje wat traande. Maar met de zalf die we gingen halen is het nu toch al veel beter.
En ja...je weet het ze kwam niet alleen mee naar huis. We zouden een roste Garfield en een zwart poesje nemen...maar kwamen we daar bij die dame aan en had ze het samen met een zusje in de reisbak gestopt...en dan sta je daar. Met drie kinderen waarvan er eentje direct verliefd is op dat lief kijkende tijgerpoesje dat er bij zit... Om je dan om te draaien naar de papa en te zien dat hij eigenlijk ook smelt voor dat bolleke. Tja, als er dan geen rostje bijkwam dan was dat maar zo, zegt hij die al ik weet niet hoe lang achter zijn Garfield verlangt...
De knoop dus doorgehakt. De twee poesjes gaan mee en we blijven op zoek naar een rost kattinnetje... Mogen we u dan ook voorstellen aan...Youky

Een spring in 't veld die dringend eens moet leren waar haar kattenbak staat en welk eetbakje er van haar is ( en voor alle duidelijkheid dat is niet dat bakje van Eve...) Een poesje dat heel goed weet langs welke deur ze naar binnen is gekomen en vastberaden lijkt om toch nog even door die deur naar buiten te gluipen om te piepen.
Maar ook de poes die als ze moe is gewoon bij ons in de zetel hupt om tegen ons aan te komen liggen...zalig vind ik dat want Pitoe deed dat ook en dat mis ik nu net...
Met de twee bollekes dus op mijn schoot naar huis. 40 Minuten hebben nog niet vaak zo lang geduurd. Ons Eve was zo bang dat ze langs alle kanten probeerde te ontsnappen en als ik haar even rustig kreeg dacht Youky maar, dan probeer ik het even. Wel logisch want op die momenten werd ze niet vertrappeld door haar zus ;-) Het zal dus wel wat werk vragen om hun wat vertrouwen in de auto te laten krijgen maar ik ben er van overtuigd dat dat in orde komt....
Er zit dus kittenleven in huis en dat zal nog wel even zo blijven lijkt me...
We zoeken dus nog steeds een rost kattinnetje...jullie weten me te vinden. Maar laat me duidelijk zijn: we zoeken er nog maar ééntje...dat is hetzelfde als 1, en dat is géén 2 of beter te lezen misschien als géééééén twee...

Ik...

2009-03-28T10:00:00.003+01:00

Ik snap het niet...
Donderdagavond was er nog niks aan de hand. Ik kroop lekker in mijn zetel met een dekentje en daar was ze, mijn Pitoe. Ze kroop elke keer ofwel bij me onder het deken of anders kwam ze bovenop het deken bij mij in mijn schoot liggen.
Vrijdagmorgen is ze nog buiten gegaan en daarna kroop ze in het holletje onder haar krabpaal...
Ok we zouden iets kunnen zeggen hebben van hé ze gaat niet bij Danny zitten in de hoop dat er een stukje vlees naar beneden valt... dat was immers ook steeds een traditie als Danny zijn boterhammen smeert 's morgens

Robbe en Erica waren ziek thuis en toen ik Tritia naar school bracht kreeg ik al telefoon:"Mama er is iets met Pitoe. Ze zit daar maar en beweegt niet." "Ze zal waarschijnlijk aan het rusten zijn." " Neen want haar ogen knipperen niet." Dan maar gezegd dat ik zo snel mogelijk naar huis kom en ze haar maar even moeten laten zitten.

Als ik thuis kom krijg ik meteen te horen dat ze nog wat geluidjes heeft gemaakt maar ze durfden niet gaan kijken...

Dus raap ik mijn moed allemaal samen en ga op mijn knien bij haar gaan zitten maar ik weet eigenlijk al dat het mis is. En als ik ook echt haar naam roep en haar pootje beweeg ben ik zeker....ons Pitoe is er niet meer. En dan zit je daar te vechten tegen tranen die je eigenlijk niet meer kan tegenhouden. En als je je dan rechtstelt en omdraait...staan daar twee kinderen die eigenlijk ook al in de mot hebben dat het mis is. En ja wat er volgt kunnen jullie wel raden. Twee wenende kinderen en een volwassenen die staat te wenen als een klein kind...

Tritia niets laten merken over de middag op school...en 's avonds moet Danny het haar dan vertellen. Zij nam het vrij goed op en redeneerde dat er nu dan plaats was voor een Garfield...

Alles is al geregeld, dinsdag breng ik haar naar Boom naar het dierencrematorium. Dan mag ze samen met Wolf en Beer bij ons op de schouw...

Dit maakte mijn dag...

2009-03-11T17:44:00.003+01:00

Een kleine quote die mij aan het lachen bracht en dus mijn dag goed maakte. Misschien even situeren? In een mailgesprek besluit ik dat ik en iemand anders misschien maar moeten berusten in het feit dat we alletwee waarschijnlijk iets mankeren en niet juist in elkaar zitten voor deze maatschappij. Ik blijf immers vaak met het gevoel zitten dat ik gewoon op een andere planeet zit.

"Jij zit absoluut niet op een andere planeet hoor. Het zijn anderen die op een andere planeet zouden thuishoren."

...heeft geen verder uitleg nodig denk ik...

Belofte maakt schuld...

2009-03-11T17:34:00.004+01:00

...dus...

Als eerste maar eens het lootje laten zien dat Erica op de scrapdag maakte...

En ze maakte ook al de basis voor een tweede lootje...

En dan het lootje waar ik op heb zitten zweten... Ik vind nog steeds dat het iets mist ( en aan de twee tickets wil ik graag een afgeronde vierkante knoop naaien maar ik vond nog niet de juiste).
Volgens mij klikt het gewoon niet omdat het vrij felle kleuren zijn en ik meer voor "somberdere" kleuren ben gevallen? Ik heb niet geschuurd, er zitten nergens inktrandjes op...niets gedistressed en dat is toch even wennen voor een distressfan.

Hij is klaar klaar klaar....

2009-03-10T20:50:00.003+01:00

klaar klaar klaar klaar klaar...
Ik heb maanden niets deftig gescrapt. Hier en daar wat geprutst en geknutselt maar geen echte pagina meer afgemaakt.
Nu ben ik zondag naar het scrappen voor muco evenement gegaan en omdat ik geen recente foto's afgedrukt kreeg ( geen tijd om te verzamelen en naar de fotograaf te gaan) ben ik de oude doos ingedoken. En mijn hartje smolt meteen toen ik mijn drie kids als kleine ukkies zag dus ik was vastberaden: ik zou twee lootjes maken.
Maar je kent het...maanden niet echt gescrapt dus niet echt in gang geraken. En dan een babbeltje hier, een babbeltje daar...Erica wat geholpen want zij is natuurlijk mee gaan scrappen. Resultaat was dus dat Erica een dubbele Lo had en ik...een pagina met zeven foto's die op maat gesneden waren maar die nog los lagen ( en nu bloos ik wel een beetje).
Maar ik beloofde enkele mensen dat ik maandag de LO zou afmaken en hij vandaag op mijn blog zou staan. Nu mag ik van de daken roepen..hij is klaar klaar klaar...maar de foto ontbreekt nog (en moet ik nu nog harder blozen?)
Morgen bij daglicht maak ik een mooie foto en kunnen jullie zien waar ik zo op heb zitten ploeteren.
Maar het smaakt naar meer...de scrappersblock is bijna doorbroken. En dat zal nodig zijn want ik ga dit weekend terug demonstreren op de Cretiva hobbybeurs voor Schleiper. Reuzebenieuwd welke materialen ik in mijn handen krijg en waar ik mee mag gaan spelen. Ik kijk er naar uit, is altijd hard werk maar toch zo genieten!!

11 kaarsjes...

2009-03-05T21:30:00.005+01:00

11 kaarsjes staan er al op Erica haar verjaardagstaart. Mijn eerste kleine meisje...als ik er bij stilsta kan ik het niet vatten. Waar is dat kleine bolletje dat ik in mijn armen hield en zo hard wou knuffelen maar waarvan ik wist dat het niet mocht omdat ze anders gewoon plat geknuffeld werd? Vandaag is dat kleine bolletje een meid die helemaal niet zoveel kleiner meer is dan ikzelf :o maar die ik gelukkig nog steeds eens ( wat harder) mag knuffelen.
Heel even zou ik terug willen gaan om nog even haar geurtje op te snuiven, nog even strelenover haar zachte wangen en haar kleine handje wrijven om haar in slaap te sussen. Nog heel even terug om een kleine kus te stelen op haar wang...
Mijn kleine meisje is verdomd groot geworden aan een razend tempo.

2009-02-14T12:14:00.003+01:00

Kijk en oordeel zelf...is dat geen stuk van een nichtje dat daar op die poster staat? En dat stuk van mijn nicht heeft al uw hulp nodig. Ze is op de laatste moment terug mee ingestapt in de miss Unique verkiezing en heeft dus heel wat tijd verloren ten opzichte van haar tegenkandidates. Ze moet dus in hogere versnelling alles klaar krijgen, maar ook in superversnelling de tijd van het smsen inlopen....

Dus plaats ik alle gegevens hier ook maar eens in de hoop dat jullie haar, al was het maar met één smsje, toch ook een beetje steunen want ze heeft het nodig wil ze nog een eerlijke kans krijgen.

Rood...

2009-01-29T19:16:00.003+01:00

Wat we vreesden is dus gebeurt, Robbe is terug helemaal overkop gegaan in zijn emotionele rollercoaster... Deze keer is het zo hard gegaan en stond ik er gewoon verdwaasd naast...niet begrijpend hoe snel we helemaal op het diepste punt terecht waren gekomen.
Ik kon niet anders dan het aankaarten bij enkele mensen en heb geprobeerd duidelijk te maken waarom hij zo diep is geraakt. In samenspraak beslist dat hij even bij iemand langs kon gaan om zijn verhaal kwijt te kunnen maar zo nieuwsgierig als ik was natuurlijk wel heel goed geluisterd wat hij allemaal over het gesprek te zeggen had.
Zo heeft hij onder andere een kleur mogen koppelen aan iedereen in het gezin en ik kreeg...lichtrood. "Rood van de zoentjes en de knuffels. " Danny kreeg donkerrood omdat die iets vaker boos was en de zusjes kregen paars...
Lichtrood...ik vind het een prachtkleur, hij had onze relatie niet beter kunnen omschrijven!

Scrappen voor muco

2009-01-28T10:34:00.004+01:00

Een tijdje geleden kwam ik via een blog uit op het initiatief dat de mensen van het Nouveau Art Noevoo organiseerden. Namelijk een ganse dag scrappen en de opbrengst van deze dag wilden ze heel graag aan de Belgische vereniging voor de strijd tegen Mucoviscidose doorstorten. als mama van een kindje met mucoviscidose kan ik natuurlijk niet anders dan dit evenment steunen en ik heb me dus ook meteen ingeschreven. Zeg nu zelf voor de prijs van 7 euro een ganse dag scrappen met mogelijkheid tot volgen van enkele workshops ( workshops kosten 10 euro per WS)...kan toch niet beter en zeker als het voor een goed doel is.

Dus bij deze roep ik ook nog eens iedereen op om er een leuke dag van te maken...ik kijk er al naar uit en hoop jullie daar allemaal te mogen zien!

Alle info kan je ook vinden via http://scrappentegenmuco.blogspot.com/

De onzichtbare man...

2009-01-26T10:42:00.003+01:00

Terwijl Danny en ik in de zetel zitten horen we iets naar beneden vallen in de plaats ernaast. Als Danny vraagt aan Tritia wat dat juist is en hoe dat komt krijgen we te horen over een onverwachte bezoeker... " Dat was ik niet, het was de onzichtbare man!"
Jaja, dat is er eentje om te onthouden en om misschien zelf eens te proberen?
Ik zou trouwens zelf ook best wel eens onzichtbaar willen zijn op sommige momenten...

Overkop...

2009-01-20T21:05:00.003+01:00

Ik had het voorspeld en tot mijn grote spijt is het ook echt gebeurt. Robbe ging reeds twee maal overkop in zijn emotionele rollercoaster en ik ging met hem mee. Ik breek me het hoofd wat ik kan doen, wat ik moet doen om het nog een derde keer te voorkomen voor hem want ik ben bang dat ook dat er zit aan te komen...ik loop gefrustreerd omdat ik niet mijn vinger kan leggen op kijk daar moet ik zijn voor hulp. En weet je wat het ergste is? Als Robbe zegt..." Er is niemand of niets dat kan helpen. Er is geen oplossing voor." En als ik dan positief probeer te blijven en zeg dat ik er van overtuigd ben dat er wel een oplossing voor bestaat en hij dan vraagt " Zeg me dan wat die oplossing is." moet ik steeds weer een direct antwoord schuldig blijven...
Deze avond heb ik hem verteld dat ik echt mee zoek naar een oplossing en dat als ik ze vind ze met twee handen zal grijpen. "Bedankt mama, omdat je meezoekt"

We zijn vertrokken...

2009-01-08T13:39:00.002+01:00

... op weg naar een dieper gelegen punt op onze emotionele rollercoaster...
Het gaat langzaam, met kleine stapjes steeds naar beneden. Niet in een volle vaart maar toch veel te rap.
Zelf sterker op sommige momenten met mijn roze armbandje letterlijk stevig in mijn handen gekneld. Maar hoe roze het ook is, het weerhoudt mij er niet van om het negatieve van het naar beneden gaan in te zien.

62 jaar...

2009-01-05T13:52:00.005+01:00

In my hands
A legacy of memories
I can hear you say my name
I can almost see your smile
Feel the warmth of your embrace
But there is nothing but silence now
Around the one I loved
Is this our farewell?

Sweet darling you worry too much, my child
See the sadness in your eyes
You are not alone in life
Although you might think that you are

Never thought this day would come so soon
We had no time to say goodbye
How can the world just carry on?
I feel so lost when you are not by my side
But there's nothing but silence now
Around the one I loved
Is this our farewell?

So sorry your world is tumbling down
I will watch you through these nights
Rest your head and go to sleep
Because my child, this not our farewell.
This is not our farewell

- Within temptation-

"Mama, hoe oud zou meme geworden zijn?"
En ik schrik zelf van het cijfer 62...
Voor mij is ze nog steeds even oud als toen ze stierf, is er helemaal niks veranderd. 51 jaar , dat past beter bij haar en daar hou ik het ook bij zolang we niet bij elkaar kunnen zijn...
Een gelukkig verjaardag mama, waar je ook bent!

Eén pleister...

2009-01-02T20:02:00.003+01:00

SMS:"We zullen rond 17.30 u terug op de markt zijn met zes kindjes waarvan maar eentje met een pleister op z'n vinger"
Antwoord:"Zal er zijn. Gelukkig dat het dit maar is. Dat we niet moeten afkomen met een rolstoel. Tot dan."
Voor we vertrokken naar de ijsschaatsbaan met de kids en hun vriendjes hadden we nog gelachen met de mama's...we zitten niet zo ver van het ziekenhuis UZ Gent...maar ik ben toch blij dat we met alle kids heelhuids terug op Zelzate kwamen. Eén vinger is gekwetst...bij het vallen werd een schaats geraakt en was er een kleine wonde. Troostende woorden, een knuffel, wat rotzooien met losgeschaatst ijs en hij ging er toch weer tegenaan.
En dat de drie vriendjes niet konden schaatsen? Daar was op het einde van de middag hélemaal niets meer van te merken. Dit smaakt waarschijnlijk zelfs naar meer voor de vriendjes....hun ouders zijn gewaarschuwd. Ik weet het, Danny en ik pleiten helemaal schuldig...
Het was genieten... als je zag hoe de kids hun hartjes ophaalden bij hun vriendjes...

En zij wensen...

2009-01-01T13:41:00.003+01:00

...er ook op los voor ons...

Hoorde net in het nieuws dat nieuwjaarsbrieven voorlezen stilletjes aan het uitsterven is...spijtig want voor mij hoort het er toch nog bij op de eerste dag van het jaar.

Ik wens...

2009-01-01T10:55:00.001+01:00

Ik wens jullie een goede gezondheid, klinkt cliché maar het is toch ongelofelijk belangrijk…
Ik wens dat alle dagen van 2009 gevuld mogen zijn met liefde, knuffels en kussen, heel veel warmte en genegenheid…
Ik wens jullie natuurlijk ook heel veel plezier. Spieren die pijn doen van het lachen, die geven je nadien ongelofelijk veel kracht…
Ik wens veel mensen rondom jullie om nergens alleen voor te staan, dat jullie steeds een schouder hebben om op uit te huilen, een hand in de jouwe als het moeilijk wordt…
Ik wens jullie veel tijd om mooie herinneringen te maken of om stil te kunnen staan bij herinneringen uit het voorbije jaar…
Ik wens jullie ook veel tijd zodat jullie niet haastig door moeten lopen en kunnen rusten als jullie dat nodig hebben. Maar ook tijd om zomaar even weg te schenken aan wie jou nodig heeft…
Ik wens jullie ook veel kracht om problemen aan te pakken en de moed om terug door te gaan als het moeilijk is geweest. Kracht om grenzen te verleggen en te bereiken wat je wil…
Maak van 2009 een jaar om niet te vergeten...in de meest positieve zin die mogelijk is.

Amaai...

2008-12-29T20:44:00.005+01:00

...mijn voeten!!
We hebben vrijdag beloofd aan drie vriendjes van de kids dat ze mee mochten gaan ijsschaatsen...leek ons heel leuk en de kids waren het hierover natuurlijk helemaal eens. Alleen is het voor de drie vriendjes de schaatsdoop dus wilden we vandaag onze kids hun schaatskunsten al maar eens van onder het stof halen. 't Was immers al van vorige winter geleden. De schaatsen die we huurden waren allemaal vernieuwd en dat heb ik gevoeld!! Vroeger waren het ook harde schaatsen maar ik kreeg pas na een tijdje schaatsen kramp in mijn voeten. Nu had ik al een zere voet toen we nog in de kleedkamer zaten :-0
Even een rondje over het ijs om er zelf ook weer in te komen...en de kids? Robbe die waren we binnen de kortste keer al kwijt, die zoefde weg. Tritia had er ook helemaal geen probleem mee en oefende na een tijdje samen met Robbe om rond hun as te draaien. En eigenlijk had Erica ook geen enkel probleem behalve dan dat ze toch wat blijft kampen met schrik om te vallen. De vorige keer viel ze op haar twee knieën en dat deed toch best pijn...
Het was ook vrij druk dus dat hielp ook niet echt. Tot ze de angst toch van haar afzette en ook zij in een tweede versnelling schoot. Voor ons was het dus steeds uitkijken waar ze heen gingen, tandje bijzetten om in de buurt te komen want het was echt druk en mochten ze vallen wou ik het toch wel gezien hebben of minstens in de buurt zijn. Een meneer een duwtje in de verkeerde richting gegeven bij het inhalen ( sorry!!!) maar eigenlijk vooral genieten. Genieten van het samen "spelen" met de kids, genieten om te zien hoe ze zichzelf geven...en daar groei je als ouder toch weer een beetje van.

emotionele rollercoaster

2008-12-27T11:32:00.003+01:00

Als ik het voorbije jaar al even durf overlopen moet ik tot de conclusie komen dat ik op een emotionele rollercoaster ben opgestapt in het begin van het jaar zonder het te weten. Het is zo langzaam omhoog gegaan om dan plots en onverwachts naar beneden te gaan in een denderende vaart in maart. Steeds weer werd het omhoog getrokken om nadien naar beneden te razen en zelfs overkop te gaan. Ik probeerde zo goed als ik kon mezelf iedere keer schrap te zetten als ik een nieuwe afgrond zag komen maar soms bleek ik toch niet lang genoeg mijn adem in te houden.
Erger werd het nog toen ik merkte dat onze Robbe eigenlijk in hetzelfde wagentje zat, net voor mij. Iedere keer zag ik hem naar beneden duiken, en ik erachteraan. Ik kon niets meer dan hem laten zien dat ik net zo bang was als hem. Het lukte niet om het wagentje te laten afremmen, er af springen was geen optie...
Vaak heb ik gedacht dat het het laatste rechte stukje was, dat we op weg waren naar het eindpunt. Maar te vaak kwam ik tot de conclusie dat het vergeefse hoop was. Alles ging goed en plots was er terug die blik bij Robbe waardoor ik wist dat we terug naar beneden gingen. Soms maar een kleine afdaling, soms steil naar beneden.
Ik maak me ondertussen geen illusies meer en weet dat het einde nog lang niet in zicht is. We maken ons op om nog minstens één keer overkop te gaan...die zie ik in de verte al aankomen. Verder kan ik nog niet kijken maar ik hoop uit de grond van mijn hart dat er nadien eindelijk een halte komt waar toch minstens toegestaan wordt dat Robbe uit het wagentje stapt...

Positief denken

2008-12-22T15:05:00.004+01:00

Positief denken...het is niet zo vanzelfsprekend geweest de laatste tijd met wat er allemaal rondom ons gebeurde. Al te vaak werd het excuus..." Dit is de maatschappij tegenwoordig." onrechtvaardig gebruikt. Het is zo makkelijk het er maar op af te schuiven dat de maatschappij verandert en tijd hebben voor iemand, laat staan respect hebben niet meer als vanzelfsprekend mag genomen worden.

En toen hoorde ik van een kennis dat ze de titels van een artikel had gelezen over positief denken. De persoon in het artikel wou 21 dagen na elkaar positief denken. Een armbandje rond de pols en als je negatief dacht moest hij op de andere arm om opnieuw te beginnen tellen. Ik zag er wel iets in...misschien moest ik mezelf ook maar eens uitdagen of ik 21 dagen na elkaar positief kon denken. Ik heb het artikel nog steeds niet gelezen maar vrijdag kocht ik me een rubberen armbandje ( kan goed tegen veelvuldig verplaatsen ;-)) met als opschrift: dark dudes - so dark so cute. Ik vond het opschrift dubbelzinnig genoeg. Als kleur een optimistisch kleur ( ik zou eerder een grijs genomen hebben maar positief denken is de boodschap.

En dan begon de opdracht...maar nog geen twee uurtjes later zat hij al aan de andere arm...

Zaterdagmorgen opnieuw begonnen maar ook toen bleef hij niet aan de juiste arm zitten...

En gisteren kijk...bleef hij gans de dag aan dezelfde arm. Een ganse dag positief denken, het was niet vanzelfsprekend maar het lukte!! Enkel positief denken? Neen, ik wil ook de ondoordachte kleine ontploffingen tegengaan. Je weet wel, als je iets luider tussenkomt in een ruzie tussen de kids, zo van "God jong speelt eens samen en anders speelt ge maar niet!!"

Ik ga niet zeggen dat het zweet bloed en tranen heeft gekost maar het was een opdracht, wat is het makkelijk om negatief te kijken, maar hoe moeilijk is het om doordacht en rustig te reageren op iets in onze voorbijrennende maatschappij waar respect geen vanzelfsprekendheid meer is.

Ok, over sommige zaken waar ik echt negatief over was heb ik nog niet echt doorgedacht uit schrik in een negatieve bui te vallen. Ik wil eerst voor mezelf nog enkele sleutels vinden waarmee ik ze kan ombuigen in een positief geheel. Ik wil het geen negeren noemen, maar werken aan een beter geheel...

Wil deze uitdaging ook zeggen dat je niet kwaad mag zijn? Neen, ik moet nog steeds tussenkomen in ruzies tussen de kids, maar ik doe dit nu op een rustige manier en praat ( lees onderhandel) met hen en geef wel eerlijk mijn mening...en ik ga niet zomaar jaja knikken. Je kan ook recht hebben op een eigen mening maar dan op een positieve manier.

Hij zit nog steeds op dezelfde arm vandaag, misschien haal ik wel al eens twee opeenvolgende dagen??

Wie durft de uitdaging aan? Wie durft er zich van bewust worden dat je de huidige maatschappij zelf maakt?

Within temptation

2008-12-14T07:25:00.003+01:00

Toen ik door het vriendenboek van Robbe keek viel mijn oog op Within Temptation bij de vraag: "Wat is uw favoriete muziek". En dit bij iemand die ik graag iets beter probeerde in te schatten. Internet is dan een heel handig hulpmiddel en via www.deezer.com ging ik op zoek. Het begon met The howling en mijn eerste reactie was...huh is dit die persoon? Om nog geen paar seconden later opnieuw verrast te worden want zo zacht als het liedje begon, zo anders schakelde het plots om...en ik kon niet anders dan denken ah zo...!
Ik heb die persoon niet vastgepind op de muziek, dat zou verkeerd geweest zijn. Maar ergens kreeg ik het gevoel het " terrein " rond hem/haar iets beter af te kunnen bakenen zonder dat dit zijn/haar persoonlijkheid afbrak zoals ik hem/haar tot dan toe had gezien. Iemand die heel erg begaan is om onze "gezamelijke kennissen"
Ongewild werd ik aangetrokken door de muziek, door de stijl en ik ging steeds meer van de liedjes beluisteren. Als beschrijving kreeg ik gothic metal...en nu zie ik direct wenkbrauwen fronsen. Gothic metal... is dat waar jij je in vind Veerle?? Ik ga met mijn gevoel mee in muziek en sta niet stil bij namen of overtuigingen. Dat ik het mooi vind is het enige wat belangrijk is voor mij. Als mensen zich daar op willen vastpinnen en mij met andere ogen willen gaan bekijken...dat bewijst alleen hoe vastgeroest sommigen kunnen denken.
Het liet me niet los en ik zette de liedjes op een MP3. Ook het kerstliedje en tot groot jolijt van de kids werd ik er vrolijk van en deed er gek door. Iets helemaal anders dan de gewone kerstliedjes, heel leuk ritme gewoon...Het kon niet achterblijven dat de kids moesten zeggen hoe gek ik ervan deed tegen de persoon in kwestie maar dat deed me niets...
Erica heeft ook twee liedjes op haar MP3...en ik...ik sla de iets rustigere liedjes iets vaker over. Het mag iets ruiger gaan op dit moment.

Think outside the box

2008-12-14T07:15:00.005+01:00

Geschrokken als je mijn blog opendoet? Ik kan het mij voorstellen...
Maar ik wil best wel even anders dan anderen doen en muziek kiezen die ik zelf wil. Wat er mis is met de traditionele kerstliedjes? Niets, ik hoor ze graag maar , en hoe leg ik dat nu uit zonder het lelijk te zeggen...think outside the box
En neem ik nu een standpunt in, een geloofsovertuiging, stel ik een manier van leven voorop? Helemaal niet. Ik heb muziek gekozen waar ik zelf plezier in vind omwille van ritme, omwille van herinneringen,...
Ik melde het kort geleden nog, muziek is een hele goede vriend van mij de laatste tijd en weerspiegeld een beetje hoe ik mij voel de laatste tijd...

Boos of verdrietig?

2008-12-13T19:15:00.005+01:00

Wenend haalde ik Robbe van school...en daar schrok ik niet van. Ik wist immers welk nieuws hij gekregen had ( een paar dagen geleden) en kon mijn hoofd erop verwedden dat hij zo zou reageren.

Na de vakantie wordt er gestart met een nieuwe klasleerkracht in de hoop de klassituatie een positieve nieuwe wending te geven.

Wat ik daarover vind...ik hou werk en "ouder zijnde" strikt gescheiden. Er zijn mensen aan wie ik héél eerlijk en heel open praat over het geheel. Hier heb ik enkel de nood om even neer te pennen hoe zwaar het mij valt te zien dat mijn kind zo zwaar lijdt onder de beslissing.

Wenend op je schoot, vragen of hij een knuffel mag gaan kopen voor de leerkracht zodat hij niet alleen is de leerkracht. En dan ziet hij bovenstaand kaartje en dat moet ook mee...

En dan komt van hem uit de vraag...waarom?? Om daarna te moeten horen dat hij weet dat het zijn schuld is...de leerkacht had immers te veel tijd moeten steken in hem toen hij naar de beginnende depressie groeide. En, "Neen Robbe dit is uw schuld helemaal niet." ,of eender wat haalt niets uit.

En dan begint het terug om twee keer op uw woorden te letten en nog beter op lichaamstaal te letten. En praten ...praten...praten...als je ziet dat hij zich omwille van een kleinigheid terug in zichzelf keert, als hij zonder emoties opzij zit... Wat is er? Ben je boos of verdrietig? "Alle twee. Ik wil niet dat meester weggaat...

Hij kwam...ging en wij...

2008-12-07T21:30:00.007+01:00

En toen werd het 6 december...de goede man had al een paar keer zijn trouwe knechten bij ons langsgestuurd om brieven op te halen, met snoepgoed, kleine kadootjes, met grapjes ...
Maar de langverwachte dag was eindelijk aangebroken...hij moest nu toch wel bijna komen met de grote kado's...

Dat ze blij waren met zijn komst moet ik waarschijnlijk niet uitleggen. Wat me dit jaar wel opviel was dat ze zich toch iets veiliger voelden nu ze zo samen in de zetel zaten...

Alle kado's in dank aangenomen, verwonderde gezichtjes omdat hij toch steeds wer weet hoe ze het deden het voorbije jaar, nog een liedje zingen en weg was de goede man terug. En dan begint het echte werk. Alles uitpakken met de kids en vooral niet vergeten: jezelf in tien stukken snijden om met hun tempo mee te kunnen om alles te bekijken, alles moet natuurlijk gebouwd worden ( en joepie wat zat er lekker veel lego bij dit jaar ;-) en liefst van al spelen we ook nog even mee...
Dit jaar zingen we ons de longen uit het lijf en ik zal niet vergeten hoe scheel ik keek om de tekst van de karaoke mee te kunnen volgen

Bouwden we tot laat in de avond natuurlijk met lego en dat is echt niet altijd zo evident

En halen we toch nog even een frisse neus want een nieuwe buggy moet je nu eenmaal inrijden.

Spelletjes voor de nintendo en de playstation worden ingewijd, vingers worden gemeten om te zien waar die zilveren ring nu het beste op past, de regels voor het gezelschapsspel worden traag en langzaam voorgoed opgenomen in ons geheugen,...

Bedankt lieve goede oude Heilige sinterklaas...we kunnen terug een jaartje verder!

Gewapend...

2008-12-02T20:13:00.002+01:00

"Lieve schatten, gaan jullie rustig opstaan?" Iets vroeger dan normaal halen we de kids uit bed. Ze moeten naar beneden komen want overal op de grond, op tafel, in de zetels...zijn er pepernoten gestrooid en staat er chocolade en het is niet echt aangeraden om Bono daar tussen te laten lopen toch?
Dus komen ze sjokkend naar beneden om bij de eerste blik op de pepernoten door het huis te razen. Zou hij cadeuatjes meegebracht hebben? Normaal als hij strooit staat er ook iets aan de deur dus willen ze graag even piepen maar zouden ze dat wel vertrouwen? Dus neemt Erica een zaklamp mee, OK het is donker dus ik zie de logica wel, maar wat is Erica haar grootste reden?
" Dan kan ik er mee slaan als er iemand staat." en ongewild begin ik te lachen... Het is gewoon een grappig gezicht om te zien hoe ze vanachter de deur met de zaklamp staat te zwaaien als ze hem opentrekt, Tritia erachter en Robbe in een bolletje in de zetel... maar ALS er iemand staat zal ze hem wel eens een oplawaai geven. Wie Erica kent...
Niks buiten aan de deur maar nadien blijkt wel dat het in de boekentassen verstopt zit samen met de verkeerde mappen van zus en broer...

Verstrooid?

2008-11-19T14:59:00.004+01:00

Toen de kids deze morgen opstonden klonk de opluchting omdat er blijkbaar toch een piet was geweest om de brieven op te halen. Ze zagen immers een pietenmuts op de kooi liggen. Eerst nog even getwijfeld of het wel een echte was maar toen ze de chocolademunten zagen waren ze overtuigd...er was een pietje geweest. Alleen wat verbazing...de brieven waren niet weg uit de schoenen.

En waarom we dan met zo een kooi staan in onze living? Ons poes Pitoe heeft "kooiarrest" omdat ze is geopereerd aan haar buik. We merkten een bolletje op op haar buik en dat is weggehaald. Nu, wat een bolletje bleek was blijkbaar toch al een hele brok want als ik zie tot waar er gesneden is...Maar nu mag ze van de dierenarts dus niet rondlopen en kregen we een grote kooi mee.

Ze was er gisteren helemaal niet blij mee...ze probeerde omhoog te klauteren en miauwde de longen uit haar lijf. Vandaag heeft ze het blijkbaar aanvaard en slaapt ze al gans de dag in een hoekje van de kooi...nu maar hopen dat er deze nacht niet opnieuw een pietje komt die alleen maar oog heeft voor onze Pitoe in plaats voor de brieven...

Sinterklaaskoorts...

2008-11-16T19:18:00.002+01:00

De sinterklaaskoorts is hier toegeslaan. Heel stilletjes kwam hij binnengeslopen. Eerst omdat we op het werk de refter beetje bij beetje meer aan het inkleden waren voor Sinterklaas. Gevulde zakken van zwarte piet aan het plafond, vlaggetjes, grote tekeningen ingekleurd tot mijn vingers krom waren en dan in allerijl een nieuwe window color tekening voor op het raam van de deur aangezien de eerste sneuvelde bij het verwijderen van het plastiek.
En dan de kinderen al vlaggetjes laten inkleuren om voor de ramen te hangen. Mailtjes die binnen komen om te laten weten dat het sinterklaasjournaal begint op de nederlandse televisie ( en daar zit ik zelf ook even voor neer...). En stilletjes komt hier ook het besef dat ze hun brief mogen gaan schrijven.
Dus nu staan er hier drie schoentjes op onze schoorsteenmantel en wordt er gehoopt dat hij vanavond al langskomt natuurlijk.
Ik ben alleen benieuwd wat de pieten voor ons in petto hebben hier want we hebben hier al een en ander meegemaakt...gniffel gniffel

Stressbal...

2008-11-09T19:06:00.004+01:00

Het is hier terug even stil geweest. Is er niets gebeurt en stond ons leven even stil? Er is wel degelijk een en ander gebeurt maar even leek het voor mij toch allemaal even stil te staan.
Ik had het er heel moeilijk mee dat mijn kind zichzelf verloor in het gedrag van enkele kinderen uit zijn klas en al het rumoer en de onrust die daar mee gepaard ging. En dat zichzelf verliezen mag je echt letterlijk nemen. Het heeft een dieptepunt gekend toen ik van de dokter psychische overbelasting en begin depressie als diagnose kreeg.
Een stressbal, daar zag mijn kind dan een oplossing in en toen de vakantie voorbij was ging hij daarmee gewapend terug in de klasgroep.
Ik ben blij dat ik mag zeggen dat er na de vakantie een ommekeer is gekomen. Mijn kind vond het vertrouwen terug maar de eerlijkheid gebied mij om te zeggen dat hij het niet alleen deed. Er is terug rust in de klas en daarvoor mag ik richting leerkracht kijken. Dat ik hem dus een dankjewel wil zeggen is niet meer dan vanzelfsprekend.
Ik ben wel realistisch, er zullen nog wel ups and downs zijn...maar ik kijk vol goede moed naar wat er komt. Alhoewel mijn vraag nu wel blijft of dat "depressieve" kantje voor altijd opgeborgen zal kunnen blijven. Want hoe graag we het zouden willen, we kunnen onze kinderen niet voor alle negatieve en trieste gebeurtenissen beschermen...

Muziek..

2008-10-10T14:21:00.003+02:00

is momenteel mijn beste vriend. Gevoel in de muziek vinden die je laat wenen, die je troost...maar ook muziek die me "opstandiger" maakt en me de kracht geeft om er tegen in te gaan. Muziek die me sterker maakt...en die tegelijk ook jeugdherinneringen oproept. Vroeger liep ik altijd met een walkman op mijn hoofd ( en de mensen dan maar denken dat ik asociaal ben en zo kwaad kijk...pfff)
Wel ook vandaag loop ik met een MP3 weliswaar in mijn oren geplugged, Marco Borsato met muziek waar ik me helemaal in de tekst terugvind.
Thuis lekker harde muziek op...Bon jovi, Alice Cooper, Iron maiden...
Ik kom er wel, terug sterker dan ik was maar ook veel harder en dat is misschien niet zo een goede zaak voor wie tegen mijn schenen wil gaan trappen ;-)

En plots...

2008-10-04T15:12:00.003+02:00

...achterhaalt een stukje uit je verleden je...en moet je toegeven dat je eigenlijk te vlug hebt geleefd, dingen geen plaats hebt gegeven, je sommige dingen nog niet hebt verwerkt.
Ja, af en toe ben je je ervan bewust maar dan sluit je je af en ga je maar gewoon snel verder. Geen tijd, maar zeker geen zin om er bij stil te staan. Je zou te verdrietig worden en daar is dan net geen plaats voor...
Maar dan komt er een moment dat je terug in zo een situatie komt die je eigenlijk niet echt goed hebt afgesloten...en dan kan je niks meer dan huilen. Je schamen omdat je weent en je er niet gewoon heel hard tegenaan gaat. Tenminste ik toch...
Geen lichamelijke letsels, geen financiële katers, geen schade aan derden,...stel je er dat maar niet bij voor. Maar zien dat je kind niet omkan met het pestgedrag tussen andere kinderen in de klas,ook al zitten ze er zomaar gewoon tussen, zien dat het voor je ogen gebeurt en er helemaal niks aan kunnen doen terwijl je zo heel graag wil...wat moet je dan...
Tranen wegvegen en vastberaden worden om een verschil te betekenen...en eigenlijk het verleden onverwerkt terug begraven om nu aan de slag te gaan...en maar hopen dat je niet terug met je hoofd tegen een muur loopt.

Doe wat je altijd deed

2008-10-04T15:09:00.002+02:00

Marco Borsato - Doe wat je altijd deed

Doe wat je altijd deed
Toen ik er nog was
Leef elke dag volluit
En met heel je hart
En je vind mij
En je voelt mij
Ik ben dicht bij je
Mis mij Het is oke
Want ik mis jou net zo
Huil als je huilen moet
Laat je tranen maar vrij
Maar als je weer lachen kan
Hou je niet in voor mij
Want ik voel jou
Ik beleef alles met jou ik ben dicht bij je
Waak over jou
En als je me zoekt ben ik er altijd
Geniet alsjeblieft als je kunt elke dag voor mij
Koester elk moment
Het is zo voorbij
Spring lach en dans als een kind
Zet de schaamte op zij
Doe het niet alleen
Open weer je hart
Ook al voelt het vreemd
Je doet het ook voor mij
Zingen uit volle borst
Jaag je dromen maar na
En weet wat je ook zal doen
Dat ik achter je sta
Want ik voel jou
Ik beleef alles met jou
Ik ben dicht bij je
Waak over jou
En als je me zoekt
Ben ik er altijd
Doe wat je altijd deed

Waar...

2008-09-23T19:54:00.002+02:00

...is de tijd heen gegaan? Negen jaar is zomaar verandert in herinneringen en heeft ons gebracht waar we nu vandaag staan. Een klein meisje dat al heel wat heeft meegemaakt maar heel sterk in haar schoenen staat. Een meisje die stilletjes aan steeds dichter bij een echte tiener gaat staan...

En ik? Ik kan niet meer doen dan meegaan in de tijd, alles zoveel mogelijk proberen opslaan om maar niets te vergeten. Ik kan niet meer doen dan naast je, voor je en achter je te staan. Ik heb je hand niet altijd meer vast maar het zal er altijd zijn...klaar om vast te nemen , hoe oud je ook bent.

Een hele gelukkige verjaardag meid!!

Foei....foei...foei...

2008-09-13T17:55:00.004+02:00

... ik kan me niet meer herinneren hoe lang het geleden is dat ik zo vaak foei op één dag zei ;-)
We hebben vandaag gepuppie-sit op onze vrienden hun puppie Nacho. Ik was natuurlijk heel benieuwd hoe onze Bono er op zou reageren maar dat viel eigenlijk heel goed mee. Hij was best lief voor NAcho alleen mocht hij toch niet te vaak op hem springen en dat hij in zijn staartje hapte vond hij ook niet zo leuk. Maar wat zeker niet geaprecieerd werd was dat hij in de buurt van zijn eten en zijn bot kwam. Maar verder ging het eigenlijk heel goed...

Met poes Pitoe heb ik geen foto...dat klikte helemaal niet zo goed. Nacho kreeg de kans niet om heel dichtbij te komen want een poes die plots twee keer zo dik werd van het haar dat rechtop stond en precies leegliep als een sissende band...daar kwam je beter niet bij in de buurt. Dus blafte hij heel vriendelijk om te laten merken dat hij eigenlijk wou spelen...maar dat hielp niet echt.

En dan wij...alsmaar achter zijn wiebelende staart achterna hollend, foei...dat is niet om op te eten, foei ...dat is niet om op te knagen, foei ...niet op Bono springen, foei ...niet met de pootjes op de salontafel, foei ...dat drolletje van die andere hond laat je beter links liggen, foei ...

We zijn alvast een beetje voorbereid voor als we zelf aan de puppies beginnen. We hebben terug ogen in ons achterhoofd nodig ...

De eerste week...

2008-09-07T18:54:00.004+02:00

....van het nieuwe schooljaar zit er al weer op. Het is razendsnel gegaan vind ik. Maar het is een goede week geworden. De kinderen hadden de eerste schooldag al meteen vrienden en in de loop van de week zijn ze verder op zoek gegaan naar wie het beste bij hun aanleunt en wie eigenlijk toch niet zo goed meevalt... 's Avonds mochten ze dan met mij nog mee in de avondopvang blijven en ook daar gingen ze vlot over. Belangrijkste voor mij was dat ze blij van school kwamen en dat was gelukkig zo!
En ik??? Ik heb de eerste twee dagen het gevoel gehad dat het iets te heftig was maar op donderdag hebben ik en mijn vriendin-collega Esther onze draai gevonden om alles vlot te laten draaien in de keuken en op vrijdag werd alleen maar bevestigd dat we de goede kant zijn opgedraaid ;-))
Ik ben benieuwd hoe de kids deze week de ochtendopvang verteren...ze moeten er toch vrij vroeg uit om met me mee te gaan...

Aftellen...

2008-08-31T16:49:00.003+02:00

Erica kijkt er al zo lang naar uit...opnieuw naar school. Ze gaan morgen naar een nieuwe school dus dat zorgt toch voor de nodige kriebels in de buik. En de nieuwe school is niet het enige dat verandert...ik begin morgen zelf ook op hun school te werken!!
Ik sta samen met mijn vriendin in voor de ochtend en avondopvang en over de middag verzorgen we ook het middagmaal en helpen we bij het middagtoezicht. Dat houdt voor hun in dat ze elke dag blijven eten en de ene week 's morgens in de opvang mee gaan met mij en de andere week 's avonds....Zal een heuse aanpassing worden ( ook voor de mama en papa!!). Maar we hebben er het volste vertrouwen in dat het helemaal in orde komt. De eerste week zal even wennen zijn maar daarna...
De boekentassen staan klaar met alle nieuwe spulletjes er netjes in...nu nog even uitrazen in het park, wat eten, in bad, wat snoepen en dan...

Vandaag...

2008-08-23T08:57:00.003+02:00

Ga nooit heen zonder te groeten
Ga nooit heen zonder een zoen
Wie het noodlot zal ontmoeten
Kan het morgen niet meer doen
Ga nooit heen zonder te praten
Dat doet soms een hart zo'n pijn
Wat je 's morgens hebt verlaten
Kan er 's avonds niet meer zijn

Vandaag begraaf ik jou in mij
niet in de aarde, niet in die kist
niet bij die bomen in de ochtendmist
Daar ben je niet, jij bent veilig in mij
Vandaag begraaf ik jou in mij
Niet bij die steen daar, die lange rij
Al die oude namen daar hoor jij niet bij
Nee vandaag begraaf ik jou in mij
Dan kan ik met je praten en antwoord geven
Dan blijf jij in mijn leven
Hier neem mijn ogen en kijk met mij
Neem mijn voeten en loop met mij
We gaan naar huis nu , wij allebei
Vanaf vandaag leef jij in mij
Vandaag begraaf ik jou in mij
'k Zal je niet zoeken waar je nu bent
Blijf maar bij ons hier waar je iedereen kent
Jou plaats aan tafle hou ik voor je vrij
We zullen lachen en weer plannen maken
'k Zal met jou gaan slapen en met jou ontwaken
Hier neem mijn mond en lach met mij
Neem mijn handen en voel met mij
Wat je nog wou doen , doe ik erbij
Vanaf vandaag leef jij in mij.
Haal weg dat kruis en al die witte bloemen
Verscheur de krant waarin ze jou naam noemen
Hier neem mijn ogen en kijk met mij
Neem mijn hart en leef met mij
Want jou dood is nu voorbij
Vanaf vandaag leef jij in mij
'k Zal twee levens leven
Met jou in mij
- Rob De Nijs-

Kamp ...

2008-08-09T08:49:00.004+02:00

Ik weet nog toen ik vroeger klein was dat ik heel vaak onder de tafel speelde. Dat was toen mijn grot of mijn iglo of gewoon mijn huis waar ik in woonde. De stoelen die waren mijn ingang en één stoel stond vaak omgedraaid en dat was dan mijn paard. Een oude hondenleiband als teugels en een grote opgerolde handdoek als deken...
En nu met het slechte weer van de voorbije dagen hadden mijn kinderen hier ook hetzelfde idee. Ze wilden onder de tafel opnieuw hun kamp maken omdat dat al lang geleden was. dus de tafel helemaal uitgeschoven en doeken over de tafel zodat het helemaal donker werd in hun kamp....

Kussens erin, extra handdoeken als deken, knuffels erin en zo snel hij een gaatje zag kroop onze Bono er natuurlijk ook bij...

Maar daar hadden ze geen probleem mee ;-) ook niet toen hij even een tourke deed door het kamp ...

Gezocht...

2008-08-04T22:20:00.003+02:00

...deze ochtend is onze Robbe in het park hier in Zelzate in de rug aangevallen en bekogeld op het hoofd. De dader is nog steeds op de vlucht en elk spoor ontbreekt. Het enige wat we zeker weten is dat de dader ergens tussen de 10 tot 20 cm zou zijn en

... hij vleugels heeft.

Nog goed dat het een aanval is waar we allemaal eens goed om konden lachen ;-))

Jeugdherinneringen...

2008-07-26T23:43:00.003+02:00

Terwijl ik naar de foto kijk krijg ik terug een warm gevoel...want dit beeld brengt heel veel herinneringen naar boven. Toen we klein waren stonden we op een camping in Overmere en ik herinner mij nog hoe mijn vader en ik gingen fietsen. Hij op de grote fiets en ik voorop op het kinderstoeltje. Of hij op de grote fiets en ik helemaal in wielrenner-tenue op een blauwe koersfiets...langs het donkmeer en binnendoor... Zo herinner ik me ook nog hoe hij viel terwijl hij wou op of afstappen omdat hij met zijn slipper bleek steken aan een pedaal. En hij dan ook op zoek ging naar sportschoenen...
Leuke herinneringen door een fietstochtje met mijn eigen kinderen...

En vrijdag dan eindelijk naar zee met een nieuwe poging om zonsondergang te fotograferen. We hadden het al vaker geprobeerd maar nog nooit hadden we het tot zo laat uitgehouden met de kids. Maar helemaal vastberaden deze keer en al helemaal toen we op internet zagen dat het ook vuurwerk was op 't strand in Blankenberge. Later op de dag vertrokken en eerst wat op 't strand gespeeld, terug naar de wagen om een trui te halen want het was toch best koud, en dan wat minigolfen om de tijd te breken. En dan eindelijk..zonsondergang...maar toch teleurgesteld. Hebben we het eindelijk zo laat kunnen maken werken de wolken en de zon niet echt mee. Ik wou zo graag een foto met een helrode bol, een rood en geel oplichtende hemel en diens reflectie op 't water en wat raad je...bijna geen mooie wolken om een mooi tekening te krijgen, behalve de wolken die de stralen van de zon wegsteken. Ondertussen kinderen die het wel gezien hebben en eigenlijk kou hebben...

Ik heb nog wel wat andere foto's maar deze springt er op dit moment voor mij uit...morgen met een helder hoofd nog even door de foto's gaan want ik moet echt dringend terug aan de scrap...

En de zomer is nog lang niet voorbij en er komen nog héél veel zonsondergangen...;-))

En we zijn er weer....

2008-07-21T21:30:00.013+02:00

Een weekje Ardennen bij mijn zus en haar drie kids...het is voorbij gevlogen!
Zondag morgen heel vroeg vertrokken om nog voor de middag in Warre ( bij Durbuy) aan te komen. Traditiegetrouw gaan ik en mijn zus immers nog graag de eerste lading boodschappen halen zodat we de 6 kids niet moeten meesleuren in de winkel. De papa's kregen de leuke taak om boef te spelen...de kids, gewapend met walkie talkies, zouden hun dan zoeken. Bleek geen vanzelfsprekendheid om zo twee grote boeven te vinden maar toen eindelijk de eerste boef gevonden was werd hij proffessioneel ( met assistentie van mij en mijn zus natuurlijk) vastgekneveld zodat hij niet meer kon gaan lopen. En dan op zoek naar de tweede boef. En eens hij ook gevangen was konden de papa's vertrekken richting Gent. Zij mochten nog een weekje gaan werken ;-))

Maandag de eerste uitstap gepland naar het prehistorisch domein te Ramioul. Een hele leuke dag met een heleboel leuke dingen. Er werd even teruggegaan in de prehistorie met hilarische uitspraken van de kids en de zus !! Volgens Robbe gaat mama jagen om eten op tafel te krijgen, wat de mensen in de prehistorie nog niet deden was met de auto rijden...( met een rood hoofd tot gevolg bij mijn zus omdat haar opmerking gehoord werd...) , mijn metekindje haar vinger werkte wel en de mijne blijkbaar niet, op de opmerking dat we zouden gaan speerwerpen werd Michiel getroffen door een speer en strompelde hij gewond rond, dat er vleermuizen in de grot zaten was genoeg voor ons Erica om al grote ogen op te zetten, en dat Neanderthalers een groot hoofd hadden en dus heel slim waren bracht bij Robbe de verbeelding dat hun hoofd zo breed was als een meter, net genoeg om zijn handen te spreiden...
We hebben ook op prehistorische wijze zelf ons werkmateriaal gemaakt om een ketting te kunnen maken nadien...

We mochten ook eens prehistorisch speerwerpen met een speerdrijver. Gelukkig was mijn zus erbij en zorgde zij voor het avondmaal. De anderen schoten lekker mis ;-) ik inclusief bloos bloos

En we hebben ook nog een potje gemaakt uit leem. Een hele geslaagde dag dus met heel veel lachen.
De dag nadien een wandeling gemaakt terwijl het mooi weer was. En toen we 's middags even pauze hielden om te picnicken natuurlijk een fotosessie gehouden op de vele omgezaagde boomstammen...

Toen we tijdens de wandeling een stukje op straat liepen werd er even gevreesd voor het leven van ons Piepje toen er een auto over hem heen snorde. Maar al bij al was het niet geraakt en hebben we het veilig aan de overkant gezet samen met wat brood en wat kaas.

En dan toch maar even demonstreren dat we ook nog mee kunnen met de kids. Op een gegeven moment kwamen we een bareel tegen die hoog genoeg hing om er zoals jonge kippetjes even rond te draaien. " Zou je dat nog durven? Ja natuurlijk waarom niet..."

En dan te bedenken dat mijn hart altijd stil staat als ik het mijn eigen kinderen zie doen. Wat als ze op hun hoofd vallen... Maar hoe hingen wij daar idd altijd vroeger

Woendag naar Luik voor een uitstap in het museum, aquarium en het huis van de wetenschap. Een heel mooi skelet van een walvis waar je onder kon lopen, kleine quiz: van welk dier is dit skelet, prachtige pluizebolletjes gemaakt van mijn twee nichtjes in het huis van de wetenschap toen ze hun hand op een electrische stroming legden ( je weet wel die bol van in de fysica lessen...

En donderdag een dagje aan de caravan gebleven. Het regende dus tussen de buien door even buiten spelen en dan terug even binnen. Buiten werd het tussen vier muren en voetbal en ik hoef waarschijnlijk niet uit te leggen dat ik héél wat heb afgelachen na bovenstaande foto...

Ik heb spieren verrokken waarvan ik niet wist dat ze er zelfs zaten...

En toen we binnen moesten vluchten werd het kaartspel "zenuwen" gespeeld...mijn snelheid werd stilletjes aan iets opgedreven, vingers goed nat om zo snel mogelijk de kaarten te kunnen draaien maar het afkloppen...laat ons zeggen dat dat nog beter kan. En er zijn best soms momenten dat ik snel kan afkloppen allen heb ik dan minstens twee of drie pakketjes afgeklopt...mijn coordinatie is blijkbaar niet echt in orde soms...

En voor we het wisten was het al terug vrijdag...'s avonds dus barbeque voorzien voor de mannen. Enigste zenuwpunt was of we de BBQ wel zouden aankrijgen want aanmaakblokjes waren we vergeten...Het is gelukt dus onze eer was gered en laat ons zeggen dat we ondertussen voor volgend jaar ook al een vervangmiddel hebben voor de aanmaakblokjes...maar dat blijft tussen mij en mijn zus ;-)

En dan 's avonds de afwas voor de mannen...eerlijk verdeeld toch?

Zaterdag nog een uitstap die eigenlijk een beetje in 't water viel. Mijn zus en ik hadden begrepen dat we in grotten zouden gaan en een steengroeve zouden bezoeken ( deze hebben we ook gedaan) maar 't leukste kon niet doorgaan... We dachten het vleermuizencentrum te kunnen bezoeken en ook echte vleermuizen te zien. Dit kon niet omdat er op voorhand moest gereserveerd worden en later ontdekten we ook dat er helemaal geen echte vleermuizen zouden te zien zijn...die beestjes mogen niet in gevangenschap gehouden worden. Teleurstelling...maar blijkbaar kan je wel een wandeling doen waar je ze in de natuur zou moeten kunnen zien...maar dat is dus pas voor volgend jaar...

Nog even en...

2008-07-12T22:09:00.003+02:00

...we zijn weg. Vanaf morgen zijn de kids en ik voor een weekje bij mijn zus en haar drie kids in de Ardennen. Danny voert ons op en 's avonds komt hij samen met mijn schoonbroer terug naar huis. Zij moeten immers nog een weekje werken. E dan komen ze samen terug op de vrijdagavond en is voor hun de vakantie ook begonnen.
Voor iedereen die ook al in vakantie is...de zon eerlijk delen!
En voor wie nog aan 't werk is...toch ook veel plezier gewenst!
Tot de volgende...en wees gerust er zullen zeker foto's gemaakt worden ;-)

...en niet dus...

2008-07-03T19:49:00.002+02:00

phoeh, deze avond naar de dierenarts geweest met het verhaal van Bono en het is geen dementie...een pak van mijn hart. Wat het wel is...verlatingsangst...
Tja hij heeft eigenlijk heel lang - toch tien jaar denk ik - bij Wolf gezeten en nu die er niet meer is...Hoewel hij dat in het begin dat Wolf er niet meer was niet deed.
Maar maandag mogen we achter medicijnen gaan die in zijn hersenen blijkbaar een en ander zouden kunnen gaan bijsturen. En dat dan samen met gedragstherapie...
Ik hoop dat het werkt want hij heeft echt heel veel artrose waardoor we hem niet altijd kunnen meenemen en bovendien ga ik de derde week van juli terug een weekje bij mijn zus naar de Ardennen samen met onze zes kids dus moet hij wachten tot Danny terug is van 't werk 's avonds...
Volgende week wordt dus een hondenweekje met héél veel oefenen op verlaten...

ik hoop van niet...

2008-06-30T20:50:00.003+02:00

Vandaag al even gebeld naar de dierenarts. Het valt ons de laatste tijd op dat onze Bono veel meer blaft en dat ook blijft volhouden voor een ganse tijd. Natuurlijk altijd als we weg zijn ... Maar soms als hij hier in de living ligt te slapen en er passeert iemand voorbij het raam begint hij plots te blaffen en dat deed hij voordien niet.
Gisteren viel het woord hondendementie op een forum waar ik lid van ben dus maar direct even gesurft op het internet maar ik zag niet zo vlug een verband ( of wou ik het niet zien?). Maar vandaag tijdens het telefoontje met de dierenarts sprak zij ook direct van "dwalen in het hoofd"...
En ja, het zou kunnen verklaren waarom hij het soms dagenlang niet doet en dan plots wel weer en dan terug niet...
We proberen zo snel mogelijk langs te gaan bij de dierenarts...maar zo had ik mij onzen bono zijnen oude dag niet voorgesteld...
Ik ben echt benieuwd hoe dit verder gaat...

Grote vakantie...

2008-06-28T08:18:00.003+02:00

...en toch dringt het niet echt tot me door...
Hier keken we eigenlijk al een lange tijd naar uit. Want grote vakantie is geen stress van het vroeg op staan, op tijd aangekleed, op tijd eten, op tijd op school, op tijd in bed om dan terug op tijd op te staan. Geen gezaag omdat het huiswerk echt eerst moet gemaakt worden en er dan pas kan gespeeld worden. We hebben Robbe eerst eens laten spelen en hem daarna pas laten lezen...en dat ging dus niet van een leien dakje mag gezegd ;-)
En nu het zover is dat we kunnen gaan "relaxen" sta ik in mijn hoofd nog altijd in een veel te hoge versnelling. We zijn de laatste tijd ook nog wel met van alles bezig geweest. Schoolfeest, schooluitstap meegedaan met de fiets als begeleider, sportdag even meegeholpen, naar de nieuwe school gaan kijken want vanaf september gaan de kids naar een andere school,...
Maar ik ben er gerust in dat het wel in orde komt :-) ik kom echt wel in een vakantiestemming. En misschien duurt dat zelfs helemaal niet zolang ;-)

Gisteren blij, vandaag zo verdrietig...

2008-06-20T21:02:00.002+02:00

Gisteren nog zo goed nieuws gekregen...maar toch nog even voor mezelf houden en dan vandaag....
Toen we deze ochtend opstonden zagen we dat er iets mis was met onze poes Beer. Ze was al een tijdje ziek maar deze ochtend kon ze niet meer rechtstaan...ze kreeg ook precies steeds aanvalletjes en dan verkrampte ze helemaal. Haar zachtjes op een doek gelegd en naast haar gezeten tot ik de kids naar school moest brengen. Toen ik terugkwam was ze al helemaal weg en ze heeft nadien niet lang meer geleefd...

Dus ween je weer tranen met tuiten ...
's Morgens nog gebeld naar het dierencrematorium in Boom en deze middag was er nog plaats. Dus hebben we nu op onze schouw niet één maar twee houten urnekes staan. Links staat onze Wolf en rechts onze lieve Beer...

phoeh...

2008-06-12T21:09:00.002+02:00

Het zat er aan te komen, de computer deed al een paar dagen raar....poef het was gedaan hij wou niet meer opstarten. En daar zit je dan als computerleek. Gelukkig ken je dan mensen die mensen kennen die...best wel eens willen kijken wat er mis zou kunnen zijn. Met een bang hartje afgewacht want het zijn toch dingen waar je liever niet aan denkt....zware kosten terwijl de vakantie er aan komt en je al zoveel andere plannen hebt voor je geld ;-)
Maar hij heeft hem aan de praat gekregen en wij dus al dolgelukkig...en ja natuurlijk komt er een maar, wanneer is dat er niet...
Gans onze harde schijf moest geformateerd met als gevolg dat we alles echt alles kwijt zijn. Geen mailadressen meer, geen eigen documenten meer, geen foto's meer op de computer...maar ik ben niet gek en heb mijn foto's dus wel nog dubbel op CDroms gelukkig!! dus leg je je neer bij het onvermijdelijke en ga je terug aan de slag om alles er weer op te zetten. Besturingsprogramma's voor printers en fototoestellen, mailadressen die je nog ergens op een papiertje gekrabbeld vind, blogs en websites die je terug vind via google...
En dan ook maar aan iedereen laten weten dat ze je altijd hun gegevens mogen doorsturen...dus bij deze...
En tegelijkertijd valt je beetje bij beetje bij wat je ook nog kwijt bent...teksten die je zo bijzonder vond, schetsen en lootjes die je inspiratie gaven, aanmeldingsgegevens voor sites en zo...en deze middag herinner je je dan dat je zoveel leuke digitale scrapmaterialen had vergaard...
Stap per stap maar terug beginnen vergaren en zoeken wie je verder kan helpen om alles terug op de juiste plek op internet te vinden...er zijn ergere dingen ik weet het wel maar er zijn er zonder twijfelen ook nog leukere...

Herinneringen...

2008-06-08T21:16:00.003+02:00

Veilig achterop bij vader op de fiets - Paul van Vliet

Ik heb soms van die akelige dagen

Dat alles me te groot wordt en te veel

En wat ik aangehaald heb, kan ik slecht verdragen

En alles wat ik nog moet doen, dat grijpt me naar de keelI

k word al zenuwachtig wakker

Dat wordt alleen maar erger door dat driftige gejakker

En een koffer vol verantwoordelijkheid waaraan ik me vertil

En honderdduizend dingen die ik eigenlijk niet wil

En ik moet nog zo veel doen, ik moet nog zo veel doen

Kan ik nou vandaag niet weer eens even net als toen

refr.:

Veilig achterop bij vader op de fiets

Vader weet de weg en ik weet nog van niets

Veilig achterop, ik ben niet alleenV

ader weet de weg, vader weet waarheen

Ik weet nog hoe het rook, ik weet nog hoe het was

Met m'n armen om 'm heen, m'n wang tegen z'n jas

Vader weet de weg en ik weet nog van niets

Veilig achterop bij vader op de fiets

En ik heb zo vaak een onbestemd verlangen

Een zeurderig gevoel van droevigheid

En dat verlangen dat kan dagen blijven hangen

En waar ik ga of lig of sta, ik raak het niet meer kwijt

Niks is leuk en niks is boeiend

Alles is vervelend en mateloos vermoeiend

Een lusteloze, levenloze, wezenloze heer

Die zit te kijken naar de wereld en het weer

En ik moet nog zoveel doen, ik moet nog zoveel doen

Kan ik nou vandaag niet weer eens even net als toen

refr.

Mijn allereerste...

2008-06-06T19:45:00.006+02:00

...ATC is eindelijk ook bij de tweede persoon aangekomen dus kan ik hem hier ook even laten zien.
Toen Els, Caroline en ik naar de stempelbeurs in Zeist gingen was ik ook op zoek naar doodskoppen, drakenstempels en ik vond zowaar skeletten,...
allemaal vrij "ongewone" stempels vonden ze dus ik beloofde dat ik voor hun speciaal een ATC zou maken met die stempels en belofte maakt nu eenmaal schuld ...

Hij is maar meteen in zesvoud gemaakt want toen de kids hem hier zagen was er geen sprake van dat ik er voor hun geen had dus...
Een nieuwe epidemie erbij? Neen nu nog niet, maar ik zeg niet nooit...

scr...

2008-06-01T19:09:00.004+02:00

Je kent het wel, je zit gewoon wat voor TV , wat zappen en dan blijf je wel eens ergens staan...
Is er ergens een moment dat ze laten zien hoe vroeger aan sexuele voorlichting werd gedaan...
En dan vallen er woorden zoals penis en scrotum...en blijkbaar maken ze indruk. Penis wordt onthaald op gelach en scrotum...tja hoe spreek je dat nu juist uit Robbe?
En als hij dan in bad zit en ik hem hem vlug was ( hij wou verder kijken op TV dus 't moest echt heel snel....) komt het spontaan terug boven...voorzichtig zijn of 't doet pijn aan mijn scrotum,...en...penus i.p.v. penis...
"En hoe noemt dat dan bij de meisjes mama? En waar zit dat?" En ook 't woord vagina blijkt toch niet zo makkelijk te onthouden want zonder problemen wordt er een pagina van gemaakt...

Terug thuis!!

2008-05-30T20:27:00.003+02:00

En hij is terug thuis!! Na drie dagen werd het wel tijd want ik miste hem toch wel...
En alles was blijkbaar héél goed gegaan. Wel vier keer mocht ik horen hoe lekker hij wel gegeten had, en vier keer hoe mooi hij de brieven vond...ik had drie brieven - voor elke dag eentje- in zijn valies gemoffeld ;-))
En er zat zand tot in zijn onderbroek - hoe kan het ook anders- hij had in 't bovenste van het stapelbed geslapen met de meest voor de hand liggende andere vijf jongens en en en...
Het was op en top duidelijk: hij had drie leuke dagen achter de rug en daar doe je het voor...als mama drie dagen je schat missen...

Ahoi, ahoi, ahoi

2008-05-28T21:11:00.008+02:00

Terwijl de boerderijklassen van Tritia nog maar net voorbij zijn is het nu al aan Robbe om zijn valiezen te maken. Drie dagen zeeklassen, daar mocht hij naar uitkijken en dat heeft hij ook gedaan! Gisterenmorgen werd hij wakker gemaakt en het eerte dat hij ons toeriep: "Joepie, ik mag vandaag vertrekken naar zeeklas!"..." Neen hoor, morgen pas..."
Maar dinsdagavond dus de valies gemaakt en zeg nu zelf...zou hij het leuk vinden??

En wat dacht je, zou Tritia nog eens zin hebben in een driedaagse uitstap?

Maar Tritia mag niet in de valies...het is Danny zijn knuffelhondje van toen hij klein was die mee mag. Sinds een kleine twee jaar is die knuffel ook Robbe zijnknuffel geworden. Maar toen Danny zag dat hij mee ging naar zee...moest hij toch op de foto. Zie eens dat ze hem verloren...dan konden we toch met een foto tonen hoe hij er uit zag ... Tja Danny is nu eenmaal ook al 39 jaar dus kan me voorstellen dat hij er wel aan gehecht is...

En omdat de zeeklas eigenlijk rond het thema piraten ingekleed wordt mochten ze verkleed als piraat vertrekken. Eén probleem we kunnen nergens de broek van ons piratenkostuum vinden. dus maar zelf een piratenbroek maken...en daar komen de doodshoofdstempel en wat witte embossingpoeder schitterend van pas...

En nog twee dooodshoofden op zijn poepie...

En eens de bus er is schreeuwen de piraten nog eens..."Ahoi, ahoi, ahoi!!!"

En weg zijn ze...

Wit licht...Marco Borsato

2008-05-21T21:14:00.005+02:00

Ik ben een mens van vlees en bloed

Een druppel in de oceaan

Onherkenbaar in de golven

Een korrel zand in de woestijn

Zo slokt de menigte mij op

En raak ik telkens weer bedolven

Maar gedragen door het witte licht

Stijg ik uit boven mijzelf

Ken ik even geen gewicht

Meer dan een schaduw in het witte licht

Met open ogen in de zon

Ontdek ik mijn gezicht

Ik word geboren in de bergen

Draag het water naar de zee

Maar waarom ben ik vergeten

Ik zet mijn stappen in het zand

Maar word geruisloos weggespoeld

En vul mijn plek weer in de leegte

Maar gedragen door het witte licht

Kom ik los van wie mij maakte

Knijpt de tijd zijn ogen dicht

Meer dan een schaduw in het witte licht

Met open ogen in de zon

Ontdek ik mijn gezicht

Ik voel dat deze kaars

Niet voor altijd zal blijven branden

Dus ik verdrink me in de schijn

Die dit licht voor even werpt

Nog heel even en de waarheid

Slaat de leugen weer keihard uit mijn handen

Mijn ogen branden als de hel

Maar ik ben liever blind

Dan dat ik hier nu sterf

Dio disse: "Sia la luce!" E la luce fu.

Gedragen door het witte licht

Kom ik los van wie mij maakte

Knijpt de tijd zijn ogen dicht

Meer dan een schaduw in het witte licht

Met open ogen in de zon

Gedragen door het witte licht

Stijg ik uit boven mijzelf

Ken ik even geen gewicht

Meer dan een schaduw in het witte licht

Met open ogen in de zon

Verlies ik mijn gezichtI

k ben een mens van vlees en bloed

Een druppel in de oceaan

Ik ga ten onder in de golven…

En na het horen van dit lied...

komt er terug rust in mijn hoofd en onder mijn "ribbekes"...

Laat ze maar doen, voor mij is het voorbij, streep eronder...

en het leuke...

ik struikel er niet meer over en ik sluit alles heel makkelijk af...

zover sta ik al en ik ben er blij mee.

Bijna een hartstilstand...

2008-05-17T21:30:00.002+02:00

"Mamaaa....!!!" en direct hoor ik dat onze Robbe echt héél erg bang is...ikzelf krijg bijna een hartaanval zo diep kruipt het. Danny springt uit zijn zetel direct op hem toe en Robbe komt van achter de hoek gevlogen recht in mijn armen.
"Wat is er wat dan, wat..." en direct denk ik dat hij iemand zag in de tuin of zo....daarna denk ik hem te horen zeggen " Iets dood in de keuken..." waarbij ik direct denk dat onze hond of onze poes dood in de keuken ligt...
Tot Danny uit de keuken komt om te zeggen...
dat het onze snelkoker maar is ...
We hadden prei klaargemaakt en na het opscheppen had ik die natuurlijk dichtgedaan om alles warm te houden. En blijkbaar moet er toch een beetje druk ontstaan zijn waardoor hij wat lawaai maakte...
Erica...die was toen Robbe van achter de hoek kwam gevlogen zelf al uit de zetel gesprongen en was er achter gaan staan...zij had blijkbaar hetzelfde gedacht als ik ...dat er iemand was... En Tritia...niets van gemerkt...die was er blijkbaar gerust in of bleef er in elk geval toch kalm onder...

Ik wou ook enkele foto's laten zien van een harmonicaboekje dat ik had gemaakt als bedankingetje maar blogger doet blijkbaar raar want ik kan geen foto's uploaden. En nu ook wachten tot we contact kunnen maken met blogger...

15

2008-05-15T19:00:00.002+02:00

Precies 15 jaar geleden...hebben Danny en ik voor de eerste keer gekust...
Vandaag dus precies 15 jaar samen...
En voor zover ik kan kijken...zal er nog veel gekust worden ;-))

Ze is terug thuis!!!

2008-05-10T19:10:00.004+02:00

Ik wou gisteren al bloggen maar het onlineverkeer liep blijkbaar niet zo vlot bij blogger dus nu pas een berichtje...

Donderdagmiddag terwijl we naar school fietsen...
Erica: " Robbe heb je het al gevraagd aan mama?"
Ikke: " Wat dan?"
Robbe : " Mogen Erica en ik samen in een bed slapen deze nacht?"

Samen in zo een klein bed...ik weet niet of ik dat wel zo een goed idee vond, handig was misschien anders maar...

De vrijdagochtend hoorde ik van op Robbe zijn kamer...
Erica: " Robbe ik denk dat mama deze nacht foto's heeft gemaakt...Mamaaa hebt gij foto's van ons gemaakt?"
Ikke: " Maar neen..."
Erica: " Huh, ik dacht nochtans dat ik flitsen had opgemerkt..."
Ikke: " Maar neen, het heeft gebliksemd..."

En dan vrijdagavond was onze kleine meid eindelijk weer thuis. Doodnerveus stond ik te wachten op de bus na drie dagen helemaal niks gehoord te hebben terwijl het wel beloofd was van de directie uit (grrr) en dus na een onenigheid met de directie van de school.
En toen de deur openging zagen we een meisje dat er heel wit en moe uitzag en donkere oogjes had.

Door de onenigheid met de directie stond ik dus op scherp en is er ook een woordje gevallen met de leraar hoewel hem eigenlijk niets te verwijten viel behalve dan het ontbreken van wat menselijk begrip misschien... er komt nog een staartje aan deze boerderijklassen maar dat is voor een andere post.
Ik was in elk geval heel blij dat ze thuis was. Ze had een hele leuke tijd gehad ( en daar doen we het toch voor) en beetje bij beetje komen de verhalen naar boven.

Nu is het aftellen naar wanneer Robbe met de school op zeeklassen gaat...

Ze is weg...

2008-05-07T21:28:00.007+02:00

Drie dagen boerderijklassen...daar heeft Tritia lang naar uitgekeken en de laatste dagen telde ze echt letterlijk de dagen af. Gisteravond dan eindelijk de valies ingepakt...
Kleren in pakketjes, laarzen en schoenen en sandalen ( 't wordt echt lekker weer!!), pyjama's en al de rest...

En als we denken dat alles er in zit...

Goh robbe zou wel mee willen en hij is niet alleen...

Hoe leuk ze het ook zouden vinden, er is echt geen plaats meer voor hun in de valies...

En deze morgen was het dan zover. Nog een extra tas gemaakt met prepare ( hoe kan dat ook anders ) alternatieven voor desserts en ontbijt en cakejes voor de tussendoortjes...
Medische steekkaart met een ganse uitleg hoe het voor onze meid zou moeten, medisch attest van de dokter dat ze wel degelijk mee mag, medisch paspoort en zo in een envelop afgegeven aan de meester...
Ik kan vrij rustig blijven, minder stress dan vorig jaar toen ze naar zeeklas vertrekt maar dat was toen dan ook de eerste keer dat ze met "vreemden" meeging... Ik heb niet meer of minder vertrouwen in deze leerkrachten, vorig jaar heeft me sterker gemaakt zeker? oOf denk ik gewoon positiever?

En dan mogen ze instappen...ik als een mama eend achter haar om zeker te zien waar ze zit zodat we kunnen zwaaien en Erica die hinkt er achteraan met de tranen in haar ogen... dus even een oppeppertje gegeven want als zij begint te wenen zal ik ook denk ik...

En Robbe...die loopt mee achter Tritia en geeft doodleuk de opmerking: " Dag Tritia, blij dat je weg bent" met een ondeugende glimlach van zijn linkeroor tot zijn rechteroor...moest ik niet beter weten...

Zwaaien zwaaien en zwaaien en dan...

Ze zijn weg...

En bij Erica komen de tranen nu pas goed.

Ik hou me sterk maar eens ik Danny op 't werk heb afgezet heb ik in de auto toch even een zwak moment...gaat alles wel goed gaan...

En gans de middag denk ik aan haar...het is stikheet...hoe zal het haar afgaan...

En houden ze haar wel uit de stallen maar steken ze haar ook niet in een glazen kastje?

Ze zouden bellen mocht er iets zijn...

We moeten nog vlug even in de stad zijn en links en rechts krijg ik een hand...geen ruzie omdat er eentje is die geen hand kan geven...

En als ik de vorken neem voor 't eten...neem ik er drie... huhmm ik mis haar

De directie had gezegd dat ze de leerkracht zouden laten bellen...dus zit ik hier maar te wachten op een rinkelende telefoon...maar hij rinkelt niet...

Time out

2008-05-05T20:59:00.002+02:00

Phoeh, 't is echt heel lang geleden dat ik nog eens geblogd heb. Mijn eigen keuze...ja en neen. 't zijn drukke tijden geweest. Robbe vierde zijn eerste communie en natuurlijk moest alles klaar gemaakt worden. Met het prachtige weer dat we die periode hadden konden we pas héél laat de foto's gaan maken. Dus pas laat aan de kaartjes kunnen beginnen, de cadeaus voor meter en peter, en net zoals voor Erica en Tritia maakte ik ook een album met de mooiste foto's. Tussendoor ook heel veel zieken gehad hier thuis. En echt elke keer als er iemand terug naar school mocht viel er iemand weer in moes. Ikzelf incluis trouwens...
En dan net voor de communie...hoe zeggen ze dat: je vrienden kan je zelf kiezen, je familie niet...
Lijkt misschien heel oneerbiedig maar als je het verhaal kent...

De dagen na het feest hebben we opnieuw een zieke Robbe ( gelukkig dus net na het feest!!) en ikzelf val ook terug in moes...de maag en buik willen echt niet mee. En slaaaaaaaaaapen zou ik. Nog nooit zo leeg geweest de stress had me echt sterk te pakken.
Maar het moet gezegd...ik ben erdoor. In mijn hoofd enkele zaken klaar en duidelijk gesteld, mijn lichaam de rust gegeven die het nodig had en...
we zijn er weer!!
Maar ik kan nu al zeggen dat woensdag-donderdag en vrijdag stressie dagen zullen zijn. Tritia vertrekt dan op boerderijklassen en aangezien we onlangs hoorden dat stro en hooi eigenlijk niet zo goed zijn voor haar...Voor school dus door de dokter zwart op wit moeten laten zetten dat ze wel degelijk mee mag en de stress hoe ze zal eten... hoe pakken ze het aan... Maar positief denken zeker...

Als ik tijd heb zet ik hier nog wat foto's neer maar dat is voor morgen...mijn zeteltje roept. Vanacht slecht geslapen want mijn keel wil niet mee...kan er nog wel bij ;-)

Heel vlug...

2008-03-31T12:24:00.002+02:00

even tussendoor op mijn blog...geen tijd, te druk,...jullie kennen het ondertussen wel al spijtig genoeg.
Waarmee ik dan zo druk ben? We hebben eindelijk een beetje zon gehad ( en lees echt een béétje ;-) dus hebben we eindelijk de communie foto's kunnen maken van Robbe.
Dus vliegen we er nu in...de keuze van de foto's is gemaakt alleen mis ik nog een paar close-ups dus die doen we nog even ( maar waar is die zon?). De kaartjes moeten ontworpen worden, het karton voor het fotoalbum is gesneden want dat maak ik ook dit jaar weer helemaal zelf, en ik heb enkele ideeën over wat ik wil gaan maken om de tafel wat aan te kleden...
Dus de foto's laten afdrukken, en aan de slag met papier en lijm en plastiek en...
Een foto laten zien...neen joh wat dacht je nu....daarvoor moeten jullie wachten to 19 april voorbij is gegaan!
Maar ik vlieg er weer in...

2008-03-24T11:35:00.005+01:00

Ik weet het , ik weet het, ik ben de laatste tijd een héle slechte blogger. Geen tijd, geen zin, te moe,...
Maar dat wil niet zeggen dat we zomaar hebben stilgezeten en er niks gebeurd is...
10 maart werd ons Erica 10 jaar. 10 jaar...
De tijd gaat heel snel en soms vraag je je af waar het allemaal is gebleven. En dan gaat het er niet over dat ik zelf ook tien jaar ouder ben maar dat mijn kleine meisje zo snel groot wordt...
Op woensdag den 10e dus al even gevierd met de meme en nonkel David en tante Sharon

En op zaterdag hebben we feest gevierd met mijn zus ( en Erica haar meter). Erica wou heel graag eens iets anders dan zomaar een feestje thuis. Met Robbe en Tritia hadden we dat ook gedaan omdat hun meter en peter niet kon komen ( werken en ongelofelijke ronde zwangere buiken steek je nu eenmaal niet zomaar even opzij)
Dus hadden we voor Erica een middagje bowlen voorzien zonder dat ze het zelf wist. Een geslaagde verassing want ze had helemaal niets in de mot. Het was echter ongelofelijk druk dus moesten we 's avonds nog eens terug komen want er was geen enkele baan vrij toen we daar stonden.

Maar dat heeft de pret niet bedorven...naar huis om eerst taart te eten en dan terug...een geslaagde avond vond ik zelf met een heel leuk extraatje...
Ik had opnieuw pijn in mijn rug en het bowlen zelf deed niet zoveel deugd ( maar kom niet kleinzerig zijn !!) maar de volgende morgen...was mijn rugpijn verdwenen...

En de week nadien heb ik ook terug gedemonstreerd op de Creativa in Brussel...het scrappen wordt eindelijk een beetje bekend ( wordt wel tijd vind ik ;-)
Ik heb voornamelijk gedemonstreerd met de cuttlekids en natuurlijk heb ik overal mijn distressinktjes bijgetrokken ...
De laatste twee dagen zat ik naast meneer Sentjens die het aquarellen demonstreerde. En de laatste dag hebben we onze technieken samen gegooid. Ik had een foto van een meisje aan de zee maar ik had geen embellishments open die betrekking hadden op de zee. Dus opperde meneer Sentjens om een aquarelleke te maken voor mij en dat heb ik dan uitgesneden met de cuttlekids...

Stond prachtig op de pagian. Je ziet dat heel veel verschillende technieken kunnen ingeburgerd worden bij het scrappen...
En ondertussen ook pasen gevierd...maar voor die foto's moeten jullie nog een beetje wachten...foto's van pasen en sneeuwfoto's...een ganse kaart van 1 GB zijn ermee volzet...ik kan toch niet zonder foto's vallen om te scrappen ;-)

Nog veel plezier op deze extra vakantiedag...

Een beetje stil...

2008-03-02T19:18:00.003+01:00

Jaja ik weet het, het is hier heel stil geweest de laatste tijd...
Maar dat wil niet zeggen dat ik helemaal heb stilgezeten, integendeel. Ik breek mijn hoofd over mijn straight From The Heart boekjes ( nieuwe post op mijn blog trouwens), en ik ben terug in mijn disneyalbum gevlogen waar ik vorig jaar aan was begonnen maar dat door omstandigheden een beetje opzij is geraakt. En voor dit album ben ik wat met mijn cricut gaan spelen...

Het bootje moet nog een vlaggetje krijgen maar ik wil eerst kijken welke kleuren er verder nog op de pagina van onze rondvaart met de boot daar komen...

En ik ben ondertussen ook een nieuw kaftje aan 't maken om alle schetsen in te verzamelen...daar moet er nu eerst nog iets drogen voor ik daar aan verder kan werken. En voor dit kaftje ben ik nu inspiratie aan 't zoeken voor kaartjes op maat van 5 x 7,5 cm...ongelofelijk klein...en bovendien een vrij " beu" karton dus denk dat ik wat gesso zal "moeten" kopen ;-)

En dus ook veel werken op de computer om alle schetsen op een A5 formaat te schikken om ze dan af te drukken...dan moet die computer niet steeds open en ik denk dat ik zo dan toch sneller eens gebruik zal gaan maken van een schets...

En dan ben ik ook nog aan 't broeden op de foto's die ik wil gaan maken voor Robbe zijn communie...en het web afgeschuimd op zoek naar leuk papaier voor in zijn album...en stempels voor in zijn album...

En ik heb de laatste tijd ook al terug mijn hoofd gebroken over een andere zaak maar dat horen jullie wel eens het zo ver is...

Je ziet het, zeker niet stilgezeten!

Spet spat...

2008-02-24T17:58:00.003+01:00

Ok, de kleuren zijn niet helemaal goed ingescand maar dat is nu eenmaal iets dat eigen is voor een ingescande afbeelding...
Een labeltje om op de post te doen naar iemand en waar ik na het maken nu het meest tevreden over ben: twee zaken...
Enerzijds de originele kleuren. Ik had de distressinkt Spiced marmalade hier al een ganse tijd maar na dat ene project heb ik hem eigenlijk niet meer gebruikt. Oranje...daar doe ik toch eigenlijk niet zo veel mee ( maar onmisbaar in het andere project dus wat doe je: kopen natuurlijk!) maar nu ik het met de cut n foampjes op mijn labeltje had gezet kreeg ik toch best een warm geel - warm oranje kleur...dus dat was al iets waar ik dus tevreden over was.
Maaaaaaar waar ik helemaal tevreden over ben is een techniek die ik gisteravond ontdekte op www.TVWeekly.com
Daar gaat Tricia aan de slag met aquarelpotloden en natuurlijk heb ik die technieken al op apparte labeltjes uitgetest om te bewaren...maar de techniek om zelf spatjes te maken vond ik als basic grey en distressfan helemaal perfect. Neem een penseeltje en maak het nat. Wrijf hiermee over de punt van je potlood en "spat" op je werk. Ja dat is er eentje die zeker terugkomt in mijn Straight From My Heart boekje...en op nog veel andere werken!
En die cut n dry foam...ideaal, zou het niet meer willen missen!

Openingspagina...

2008-02-23T16:40:00.002+01:00

De openingspagina voor de Straight From My Heart - uitdaging staat online op het blog ( zie link rechts)
En ik heb reeds een nieuwe quote klaar liggen maar dat is voor morgen...

Nieuw blog

2008-02-22T22:23:00.002+01:00

Om alles een beetje overzichtelijk te houden voor de mensen die Straight From My Heart willen volgen of zelf willen gaan deelnemen, ben ik voor deze uitdaging een nieuw blog begonnen. Je vind onder de afbeelding van het boekje rechts het correcte adres voor het blog. ( En zodra ik iets beter kan nadenken koppel ik er een link aan maar mijn hersenen willen blijkbaar niet meer mee ;-)

"If..."

2008-02-17T20:18:00.003+01:00

Tijdens het zoeken naar mooie quotes om te verwerken in mijn Straight From The Heart-boekje kwam ik er al enkele treffende tegen maar degene die echt op 't boek geschreven was...

"If you were going to die soon and had only one phonecall you could make, who would you call and what would you say? And why are you waiting?"

En daarbij is dus al duidelijk gemaakt dat er quotes in 't boekje zullen verwerkt worden maar beginnen bij het begin:
* Een kaft voor je boekje. Belangrijk is dus ook om te bepalen op welk formaat je wil gaan scrappen en hoe wil je je boekje binden?
Ikzelf ga op 20*20 werken en heb gekozen om op 't einde mijn boekje te gaan binden met mijn bind it all. Mijn kaft is gewoon greyboard dat ik heb bekleed met canvasdoek, papier erop gekleefd en nadien de randen van het kaftje wat aangezet met distressinkt Antique linnen.

En natuurlijk kunnen we niet scrappen zonder foto's...het is mooi weer dus ik ga even aankloppen bij een vriendin om heel lief te gaan vragen of ze nog wat foto's wil maken van mij met mijn kids...eentje heb ik er al: de allereerste foto samen. Er komen foto's van ons samen maar de uitdaging is voor mij ook om beelden te gaan creeëren die eigenlijk niet veel woorden nodig hebben om duidelijk te maken wat ik bedoel...en ze zitten al in mijn hoofd...

Straight from my heart...

2008-02-14T19:17:00.005+01:00

In december had ik mijn croppers voor de uitdaging gezet om op de crop zeker 10 kerstkaarten te maken en daartegenover had ik voor mezelf ook een uitdaging gezet: minstens tien pagina's in een BOM...(Book Of Me)
En het bleef door mijn hoofd spoken, een bom ja ik wil wel maar...
Wat moet ik eigenlijk over mij gaan schrijven. En toch, het zou wel goed zijn want wat als er met mij iets gebeurt...
Heel vaak als ik alleen wegga zonder de kids sta ik er bij stil...stel dat ik een ongeluk krijg, weten ze dan wel dat ik hun echt graag zie...zijn er niet dingen die ik eigenlijk nu moet zeggen nu ik nog kan...is het niet tijd dat ik terug eens foto's maak samen met hun want ik sta altijd achter de camera...
En daarom kwam ik met dit idee: ik maak voor elk van de kids een boekje met daarin de dingen , de woorden, de foto's waar ze recht op hebben. Een boekje speciaal voor hun waarin ze terugvinden hoe graag ik hun zie, waarin er mooie foto's komen van ons samen, waarin mooie herinneringen geplaatst worden maar waarin ook plaats is voor verontschuldigingen want het is niet altijd rozegeur en maneschijn...
De kaft is al gemaakt, de eerste pagina zit al in mijn hoofd,...

En nu komt de vraag: wie van jullie durft het aan om samen met mij een boekje te maken , recht uit jullie hart voor iemand die jullie zo dierbaar is dat jullie er nu al zeker van willen zijn dat , als jullie er niet meer zijn ze niet met de vraag moeten blijven zitten: wist ze wel dat ik van haar/hem hield...
Bedoeling zou zijn dat ik op geregelde basis hier ideeën aangeef om het boekje op te bouwen. Ik zou ook steeds alle links samen brengen van de mensen die meedoen zodat iedereen bij elkaar kan gaan kijken om te zien hoe een ander het onderwerp benadert.
Lijkt het je wat of heb je nog vragen of ideeën dan hoor ik het graag!
Vermeld ook even jullie mailadres in het berichtje zodat ik jullie kan terugmailen of heb je het liever niet openbaar dan kan je prive mailen via scrappyToo@telenet.be

Valentijn

2008-02-14T16:43:00.002+01:00

Rond 7.00 uur deze morgen werd er op de deur geklopt...'t is valentijn dus ik voelde de bui wel wat hangen. Ik had er zelf niet meer aan gedacht maar toen Robbe gisterenavond bleef vragen aan papa " En wanneer gaan ze dat dan doen..." en ik Danny daarop wat gezichten naar Robbe zag trekken wist ik het...hij ging een boeket aan huis laten leveren.

Mijn ventje daarop vertrokken naar het werk en nu was het mijn beurt. Een SMSje met " Je zit er voor en net iets hoger" moest hem op 't goede pad brengen. Maar zo snel als ik kon stuurde ik toch nog een tweede berichtje: "En nu niet tegen een boom rijden, zoek maar rustig als ge stilstaat!" 't Is een snoeper dus ik had in de auto iets verstopt...en voor vanavond ligt er een tweede pakketje klaar op de verwarming. 't Kan niet smelten maar 't is nog zo leuk als het lauw is, tenminste op lichaamstemperatuur...en over het roze met zwarte goedje zwijg ik... ;-)

whoepie de poepie

2008-02-04T16:47:00.000+01:00

Joepie, het staat vast ik ga in maart weer lekker demonstreren voor de winkel Schleiper op creativa Brussel. Heerlijk! Eerlijkheid gebied mij wel te zeggen dat het een zware week is ( en dat is vooral omdat ik een week in 't frans moet gaan denken ;-)) maar het is gewoon héél leuk.
Ik ben nu natuurlijk wel benieuwd naar welke materialen men naar voor wil gaan schuiven maar dat weet ik nog niet...nog even wachten maar toch al genieten van de vooruitzichten.
Ik zou zeggen: kom zeker eens langs om goeiendag te zeggen. 't Is altijd leuk om bekende gezichten te zien.
En wat de rug betreft...beuh. Ik wordt met de dag meer en meer gewaar dat alles los komt te zitten dus kraak ik en voel ik bolletjes verschuiven in de rug en ik ben het een beetje beu. Maar ik zit nog maar op een derde van mijn negen beurten kiné dus ...
De pijn valt best mee alhoewel ik moet zeggen dat het steeds meer pijn gaat doen ( precies een hele grote blauwe plek waar hij in gaat duwen en wrijven...) Ik heb ook altijd hoodpijn daarna...
Nog even doorbijten...

Getagged

2008-01-31T19:34:00.000+01:00

Ik ben getagged door Jolanda en dit zijn de regels:

1. Je moet de regels posten voordat je je antwoorden geeft.
2. Je moet een ding over jezelf opnoemen met iedere letter van je middelste naam. (Als je geen middelste naam hebt, gebruik je je meisjesnaam).
3. Nadat je getagged bent, moet je je blog updaten met je middelste naam en je antwoorden.
4. Op het eind van je post, moet je net zoveel personen "taggen" als er letters zitten in je middelste naam. (Laat wel even een berichtje achter op hun blog dat je ze getagged hebt en dat ze de regels op je blog kunnen lezen....)

Ok...ik noem volledig Veerle Rita Lilianne dus ik mag aan de slag met RITA

R ...rotsen...ik weet niet wat het is maar ik heb iets met mooie rotsen zoals je ze vind in de Ardennen. Gewoon, ik kan er van genieten en vind er rust in. Laat je beseffen hoe nietig je zelf eigenlijk bent. Heb ik trouwens ook met die uitzichten hoog op die rotsen, zo neerkijken op de immense aarde onder je...
I ... in voor een goede grap...geen enkel probleem alleen verbrod ik het vaak omdat ik me op voorhand al niet kan inhouden met lachen...ben vrij visueel ingesteld en zie alles al gebeuren met de gekende lachbeurten tot gevolg
T ...tranen...ik ga me nooit inhouden om te wenen voor iemand. Maar even snel ga ik wenen als ik kwaad ben. En dan niet omdat ik zielig wil gaan doen maar omdat ik zo kwaad ben en me eigenlijk inhoud om niet volledig te ontploffen. Eigenlijk dus omdat ik me niet toelaat echt mijn gedacht te zeggen. Want zeg ik echt mijn gedacht dan ween ik niet, dan hebt ge harde woorden tegen uw hoofd!
A ...ademnood...als ik in een attractie ga die van boven naar beneden gaat. Eén vingerknip en weg is mijn adem en hij is pas terug als ik beneden sta. Dus mag Danny of mijn zus daarin met de kids. Laat mij maar van links naar rechts slingeren ;-)

En nu mag ik dus vier personen taggen...en dat worden dan Caroline, Vicky, Krisje en Evelyne

Nou ik zou zeggen veel geluk want vond het niet zo vanzelfsprekend. Of misschien is dat omdat ik mezelf wat loom voel. Die kinesitherapie doet me blijkbaar geen deugd...armen zo zwaar als lood, hoofdpijn en zoooo moe...
Maar de massages zelf vallen heel goed mee. Tussen de schouders deed het vandaag wel terug wat pijn maar het is te dragen en tenslotte voor een goed doel.
Ik heb mezelf wel voorgenomen: na het scrappen even wat tijd nemen om die spieren te verzorgen want die blokkages hoeven voor mij niet meer ;-) Ik had me eerst voorgenomen om één dag in de week scrapvrij te houden maar dat lukt me niet dat weet ik nu al...

Met een klein hartje,...

2008-01-30T13:28:00.000+01:00

...vandaag voor de eerste keer naar de kinesist gegaan. Iedereen zei dat het pijn ging doen dus ik dacht: ik schrijf straks AAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAA op mijn blog...
Maar 't viel best mee. En waarvan ik dacht dat het het meeste pijn zou doen ( onderaan de rug) viel het mee, maar daar boven de schouderbladeren...AAAAA! Nou het deed pijn maar ik heb niet geroepen ( pluim voor mezelf!) maar nu ik thuis ben...ik heb zeer man in mijn linkerschouder en arm. En een loom gevoel in alle twee de armen, precies of ik heb ik weet niet hoeveel gedronken... En trillende handen...Ik hoop dat het morgen wat beter is...

cervico dorsolumbalgie

2008-01-28T20:12:00.000+01:00

"Aaaaaaaaaah" en ik spring een meter vooruit...
"oei, doet het zoveel zeer?"

Ik ben eindelijk bij de dokter terecht gekomen. In 't begin van januari kreeg ik hoofdpijn toen ik nog geen vijf minuten naar links zat te kijken...en er zat idd iets mis tussen mijn schouders. Maar goh, het gaat wel...iets lager dan de schouderbladen kraakte het ook wel iets meer dan anders maar een krak hier en eentje daar en 't zat wel terug op zijn plaats. Maar onderaan de rug...hmmm dat was iets anders. Dat bleef maar zeer doen tot zo erg dat op een stoel zitten de laatste dagen écht wel zeer deed. Een beetje links of rechts hangen deed niks meer, elke draai die ik deed om de pijn wat te verlichten draaide uit in een andere venijnige pijnscheut.
En deze avond moest ik met Robbe naar de dokter dus toch maar even mijn rug laten zien met de gekende sprong als gevolg.
Diagnose: mijn rug zit op drie plaatsen geblokkeerd. Dus ben ik nu thuis met een voorschrift voor ontstekingsremmers en een voorschrift voor kinesitherapie ( maar liefst negen keer!).
Als het van deze kant dus wat stiller is: ik wordt gemasseerd, gemobiliseerd en gerevalideert.
En ik zie het niet echt zitten om recht te staan voor de computer...ziet er zo idioot uit ;-)

He's back!!

2008-01-24T19:05:00.000+01:00

En dan hebben we het over ....SNAKIE!!!

Deze keer is het Tritia haar beurt om voor Snakie te zorgen. De juf van godsdienst wou hem eerst nog wassen maar daar had Tritia geen oren naar: hij mocht nu mee terwijl het weekend is.

En één van de eerste dingen die hij nu mocht doen: de tafels van drie oefenen samen met Tritia...we maken er nog een slimmerikske van ;-)

Hou je klaar voor het fototoestel Snakie want Tritia wil ook een dagboekje ...

zwart voor de ogen...

2008-01-20T18:52:00.000+01:00

Gisteravond hadden we er een dagje shoppen op zitten. We zijn mijn zus, haar oudste dochter ( en mijn metekindje), ons Erica (die het metekindjes is van mijn zus) en ikzelf. Op oudejaarsavond hadden we beloofd aan de kids dat ze eens samen met ons mee mochten gaan shoppen als cadeau en daar dus een deel van ons geld mochten opdoen...
De laatste week werden ik en Juf Griet er stilletjes aan zot van...Erica telde letterlijk de uren af tot we zouden gaan.
En dan zit ik op de bus...om tot de conclusie te komen dat ik ons klein fototoestel vergeten ben ( duh hoe kan dat nu want wou echt wel foto's van de meisjes in actie...).
Rustig gestart in een juwelenwinkeltje waar Erica al meteen scoort met een armbandje met paarse pareltjes, en in de speelgoedwinkel scoort...mijn zus ;-) met het spel skipbo. Mijn schoonbroer ook blij...
Wat later kan mijn metekindje ook scoren en zijn we al halverwege.
"Ik heb honger....Ik heb honger...WIJ hebben honger...gaan we dan iets gaan eten....goh ik heb honger....frietjes...Mc Donalds... Moet het gezegd dat ik dringend met die drie naar de Mc Donalds moet?
Ondertussen wordt het zo al een klein beetje zwart voor mijn ogen...alles wat Erica zoekt en wil gaan kopen is zwart...we zoeken naar een zwarte broek, zwarte T-shirt of trui, ze koopt een zwarte vlinderring, een zwart eendje met een doodskop op en uiteindelijk ook een zwarte broek ( bijna een woordje met de winkelteut (verschooning voor de woordkeuze)) met zwart-grijze T-shirt en dito trui... De oorbellen zijn gewoon zilverkleur gebleven...en het boek dat ze meeneemt is er eentje van Pirates of the Carabian...
Ondertussen heb ik ook al even gepolst welk BH-tje ze leuk vind ons Erica...zwart met bolletjes :hoe kon het ook anders. Maar dat hebben we nog niet moeten kopen al kwam vandaag wel de vraag..."Mama op welke leeftijd moet je een BH-tje beginnen dragen?"
Waar die voorkeur voor zwart plots vandaan komt, ik zou het niet kunnen zeggen...misschien wel een deeltje van mij dat naar boven komt...niets zo handig als zwarte kleren vond ik vroeger, zag je de vlekken niet zo makkelijk op ;-))

Vuile vingers...

2008-01-16T19:09:00.000+01:00

Met de uitdaging van Tim Holtz in mijn hoofd ben ik vandaag al even aan 't proberen gegaan met enkele verschillende technieken...
Als ik mijn lootje maak wil ik immers niet dat net op 't laatste iets mis gaat omdat ik het niet geprobeerd heb...

Ik ben niet zo ver geraakt, altijd tijd te kort weet je waarschijnlijk wel ;-) , en ook nog niet echt het goede resultaat... Op de rode tag is ook nog helemaal niks gezet en op de blauwe wil ik ook nog een titel gaan zetten maar ze zijn ook niet bedoeld om op een lootje te komen dus daar stoor ik me niet aan. 't Ging me echt om het testen van enkele dingen.

Opnieuw tegen het feit gelopen dat distressinkt op clearstamps dus echt niet gaat...nou bij sommige gaat het wel maar het vereist een ietswat wiebeltechniek ( inkten en zo vlug mogelijk op papier en direct zachtjes wiebelen om de inkt te "pletten" tussen stempel en papier waardoor hij wat uitspreidt...lekker duidelijk he ;-) Oh ja en veel hangt natuurlijk af van hoe vlug je papaier je inkt absorbeert...

Ik heb zelf nog niet de juiste foam ( die Timmeke gebruikt) om inkt heel flou op je papier te krijgen dus wou even testen of ik ergens geraakte met gewoon een stukje rubberplaat...het lukt maar de inkt komt heel zwaar over en je bekomt dus niet het zachte effect...dus toch maar gewoon terug naar mijn keukensponsjes en dan lukt het wel.

Voor het blauwe label heb ik de techniek geprobeerd waar je inkt op een craftsheet doet, er water op vernevelt en daarin dan je tag legt. Je herhaalt dit enkele keren tot je tag gekleurd is. Hmm is dus echt een kwestie van eerste keer veel verstuiven van water zodat alles echt vloeibaar is en dus ook tussen je geëmboste figuur komt en nadien echt heel weinig water vernevelen, anders vloeit het toch maar gewoon in elkaar...nog wat verder uitproberen.

En bij de derde waar je dus een lichter kleur zet, dan clear embossingpoeder erop en heaten en dan een donkerder kleur erover...echt goed kiezen die kleuren...

Maar 't was leuk en voor herhaling vatbaar!

Vanavond begin ik mijn hersens te breken over welke technieken op mijn lootje zullen komen en als 't nodig is ga ik nog iets anders testen...

Het blijft nog even wachten op die foto's maar ik ga toch al aan de slag met mijn papier...